Barrio Triste [Nowe Horyzonty 2026]

 

Barrio triste to dzielnica Medellin, skrajna bieda. Banda młodych chłopaków, pozostawionych sobie samym, jak stado bezdomnych psów. Zawsze czujni, bo naokoło porwania, śmierć. Trzymają się razem, bo chociaż trochę bezpieczniej. Na dzień dobry agresywni, bójki, wrzaski, pistolety, jak poskrobać rozpacz i łzy samotnego dziecka.

Reżyser biega z/za nimi z kamerą, między ruderami zwanymi domami, czasem kompletna degrengolada, czasem dziewczynki w odświętnych sukienkach. Życie. Potem życie przechodzi w mroczny sen, ale dalej biegiem przez el barrio. A czasem, w zwyczajnym pokoju osobiste rozmowy z chłopakami. I wtedy oręż twardziela spada i serce się rozpada na milion kawałeczków.

Ten film wciąga, hipnotyzuje, boli, topi w najlepszym sountracku.

Casting uliczny trwał cztery miesiące, Medellin, skateparki i wszystkie inne miejsca spotkań. Stillz nakręcił film w pięć dni w Barrio Paraíso. Medellin to miejsce z którego rodzina Stillza uciekła przed porwaniami i morderstwami, więc to bardzo bliska mu historia. Nie miał scenariusza, bohaterowie dostawali tylko wskazówki, a potem robili z nimi co chcieli.

Absolutny sztos, zdecydowanie do kina.

Reżyseria: Stillz

Kolumbia, 2025

                                                                Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2026

KIX [Millenium Docs Against Gravity 2024]

 

Ulicznik Sanyi, ma 8 lat, łobuziak na swoją miarę, w domu burdel na kółkach, jedno łóżko dla wszystkich, a w tych wszystkich jest nawet babcia staruszka. Metodą wychowawczą jest bluzg lub przez łeb, ale nie że jakiś toksyk, po prostu opierdol jest formą komunikacji. Bluzganie jest też rodzajem żartu „ty debilu zjebany matole”, „ty gruba świnio” takie tam domowe heheszki.

Ulicznik na swojej ulicy spotyka reżysera skejta, który różnych mieszkańców ulicy filmuje, gada sobie z nimi, zadaje im pytania. I jakoś im klika znajomość i spędzają czas razem, dzieciak zapatrzony w reżysera, no bo go nie bije, nie bluzga, pizzę zamówi, słucha co ma do powiedzenia i tak się szwendają. Czas mija Sanyi jest już nastolatkiem, jest silniejszy, ma marzenia i plany, ale też łobuzuje, film mu się urywa, takie życie na stretcie wciąż, tylko możliwości rozrabiania większe, bo matka nie każe wracać o 7mej. 

Bardzo dobry film, reżyser jest w nim zaprzyjaźniony z rzeczywistością, którą filmuje, filmuje ją mądrze, uważnie, z czułością i nadzieją na lepsze. 10 lat kręcenia historii daje ciekawy obraz chłopaka z Budapesztu. Wizualnie i dźwiękowo też dzieje się świetnie.

Reżyseria: Bálint Révész, Dávid Mikulán

Węgry, Francja, Chorwacja/2024

Obejrzany na Millenium Docs Against Gravity 2024

W istocie wolny [American Film Festival 2016]

 

Biedni ludzie z bagażami, mieszkają w komórkach mieszkalnych, amerykańskich, dziwka, pan z wyrokiem, grubas wypychający krzesło, matka z dwojgiem dzieci, jedno autystyczne, którego głównym zajęciem jest walenie głową w twarde powierzchnie i niecichnący wrzask. Bieda, brak perspektyw, walka o przetrwanie, samotność, słabość i w tym wszystkim wije się grupa religijna, która znalazła pana i tym wszystkim pomoże znaleźć drogę i nawet demona z chłopca wypędzi.

Mięsiste, ciężkie, znakomicie pokazuje metody działania akwizytorów religijnych i skuteczność wciągania powyższych nieszczęśników w macki dewocji. Sugestywny, mocny. Oparty na prawdziwej historii.

Tytuł oryginalny: Free in Deed

Reżyseria:Jake Mahaffy

USA, Nowa Zelandia, 2017

Obejrzane na American Film Festival 2016

Szef, anatomia przestępstwa [Warszawski Festiwal Filmowy 2014]

 

Hermogenes nie umie czytać, utyka, Może wykonywać tylko najgorsze prace i też nie wszystkie ze względu na swoją nogę. Pracuje przy wycince lasu, ale żona chciałaby dla nich czegoś więcej, więc jadą do miasta w poszukiwaniu lepszego życia. To lepsze ma się zacząć w sklepie mięsnym. Szef zarządza kilkoma sklepami, a jego żona ma osobny pokój na ubrania. Szef wie, że trafił szóstkę w totka zatrudniając kogoś kto jest zupełnie bezbronny, ten ktoś będzie wykonywał wszystkie polecenia z pokorą. Jakiego gwałtu na jednostce można dokonać w sklepie mięsnym? No nie wymyśliłabym. 

Film o współczesnym niewolnictwie, o bezwględnym systemie, który nie ogląda się na maluczkich o tym co będzie jeśli dociśniesz człowieka o jeden raz za dużo.

Film opowiada prawdziwą historię i jest moim pierwszym w życiu doświadczeniem thrillera na zapleczu mięsnego nie związanego z obróbką ludzkiego ciała. Mroczny, duszący, bardzo dobry.

Tytuł oryginalny: El patrón, radiografía de un crimen

Reżyseria: Sebastián Schindel

Argentyna 2014

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2014

Dostępne na Netflixie

Heroiczny - Nowe Horyzonty 2023

 

Meksyk, chłopcy z biednych rodzin zaciągają się do wojska, żeby skończyć szkołę, zarobić pieniądze, zdobyć ubezpieczenie zdrowotne dla siebie i rodziny. W tym wojsku przemoc i bezwzględność najwyższego gatunku są na porządku dziennym. Człowiek może zniknąć, nikt się tym nie przejmie. W tryby tego hardcoru trafia Luis, dobry, delikatny, ma chora matkę i to dla niej idzie do wojska, nie ma innego wyjścia. Koszmar rzeczywistości i koszmar senny mieszają się, nie wiemy co jest prawdą. Zdjęcia, muzyka, narracja są przytłaczające i nie dają od siebie odpocząć. 

Tytuł oryginalny: Heroico

Reżyseria: David Zonana

Meksyk, Szwecja 2022

                                                Obejrzane na Nowych Horyzontach 2023

Ukryty klejnot [Nowe Horyzonty 2022]

 

Meksykańska prowincja gdzie na potęgę znikają ludzie. Fabuła krąży wokół poszukiwania zaginionej dziewczyny. Jest tu zrozpaczona matka, policjantka, która chce dobrze, bogaci, którzy mają poczucie winy, biedni, którzy mają poczucie winy. Tygiel uwikłań, który nikomu nie pozwala wyjść z czystymi rękami. Bezwzględność, okrucieństwo i bardzo niska cena ludzkiego cierpienia i życia.

Spojrzenie kobiety z plakatu i jej postać kojarzy mi się z gosposią z Nowego porządku.

Pięknie nowo horyzontowy, klimatyczny, duszny.

Tytuł oryginalny: Manto de gemas

Reżyseria: Natalia López Gallardo

 Meksyk, Argentyna, USA 2022

język hiszpański

                                    Obejrzany na Nowych Horyzontach 2022

Przeskok [MDAG 2022]

 

Ameryka, której nie ma na bilboardach, ale często jest w dokumentach. Napatrzeć się na nią nie można. Jest w niej coś bezbrzeżnie smutnego, jakieś powolne umieranie od dnia urodzin. 

Teksas, nastolatki, dziewczyny. Jak w każdym społeczeństwie pod względem bezpieczeństwa, czy szacunku tuż za dziećmi i uchodźcami. Me too jest konceptem o którym dziewczyny nie słyszały i ich córki tez pewnie nie usłyszą. Niby wiedzą, że jak są niepełnoletnie to seks pełnoletniego z nimi jest zakazany, ale w praktyce oznacza tylko, że jak ludzie widzą, to jest zakazany, a jak była pijana, to nie jest gwałt. Prawo Teksasu.

Niektóre mają wsparcie od rodziny, niektóre są ofiarami własnej rodziny. Wszystkie szukają miłości, wsparcia i bezpieczeńtwa. Zanim znajdą, albo wyda im się, że znalazły, szukają radości, chcą być zauważone, chcą, żeby w ich życiu zdarzyło się cokolwiek. 

A na teksańskim zadupiu nie dzieje się absolutnie nic. Menu rozrywek: strzelanie, najebka, seks. Film o dojrzewaniu? Raczej o tym jak przetrwać i jak się uzbroić.

Ten film ma wdzięk.

Tytuł oryginalny: Cusp

Reżyseria: Isabel Bethencourt, Parker Hill

USA, 2021

język angielski

Obejrzany na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

Lombard [MDAG 2022]

 

Lombard w Bytomiu. Szefem jest Wiesiek, jego partnerka Jola zajmuje się obsługą klienta. Do pomocy mają jeszcze 2 dziewczyny i chłopaka. Bieda ma tu zupełnie inny wymiar i co prawda Jola popierdala w futrze z lisa, ale poza niewątpliwą wartością estetyczną jest to niezbędny strój roboczy, bo w lombardzie zimno w opór.

Bieda w Bytomiu ma zupełnie inny wymiar niż w Warszawie na ten przykład. Twarze wykręcone nędzą, zimnem, alkoholem. Wszystko w pięknych i przerażających okolicznościach rozpadających się budynków z czerwonej cegły.

Uroczo zrobiony, plastyczny, bohaterowie marzenie reżyserskie, dobrze się ten film ogląda.

Reżyseria: Łukasz Kowalski

Polska, 2022

język polski

Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

Roma [MDAG 2022]

 

Roma ma matkę, która rodzi dzieci w hurtowych ilościach i wszystkie trafiają do państwowych instytucji opieki. Jest 2014, ma 13 lat i leci rzucać kamieniami na Majdanie. Podoba mu się wolność, towarzystwo mężczyzn, przynależność do grupy. Wreszcie jest kimś, a nie tylko sierotą w bidulu.

Lata mijają, Roma się pęta. Jego brat mieszka w jakimś wiejskim, ukraińskim Bronksie. Jest fajnie, jest niebezpiecznie, są narkotyki. Kobiety dostają wpierdol jak wszędzie i wiedzą kiedy trzymać gębę na kłódkę. Roma idzie na zwarcie. Ma marzenia, jest w nim coś pięknego, ale wszystko wskazuje na to, że w dupie się urodził i tutaj właśnie umrze.

Z jakiegoś powodu oglądam filmy o nieszczęściu bez wyjścia, o tej biedzie, która tak mota ścieżki, że nawet jak się na chwile wynurzysz, to i tak zaraz idziesz na dno.

Dobry film, dobrze zrobiony, z sercem, bez banałów. I ukraińska nędza.

Tytuł oryginalny: Outside

Reżyseria: Olha Zhurba

2022, Ukraina, Niderlandy, Dania

Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

Kamyki [Nowe Horyzonty 2021]

 

Cudowna, typowo nowohoryzontowa snuja, ożywiana przez brutalność ojca pijaka. „Szeleszczący spiekotą tamilski krajobraz” (Karolina Kosińska, NH) i tymi ścieżkami, albo rozpierdalającym się autobusem zasuwa bosymi stópkami chłopiec i wściekle tupie jego pijany ojciec w japonkach, czyli w sumie prawie na boso. Drepcząc mijają biedę w różnym wydaniu, szczur z rożna jest najwyraźniej typowym przysmakiem. 

Bardzo klimatyczny, rytmem kroków przemierza tamten świat. Perełka filmowa.

MFF w Rotterdamie - najlepszy film

Skojarzenia filmowe: Wszyscy albo nikt

Tytuł oryginalny: Koozhangal

Reżyseria: P.S. Vinothraj

Indie 2021

Język: tamilski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2021

Pióra [Nowe Horyzonty 2021]

Bieda, taka na granicy wysypiska śmieci, w zasadzie każdy fragment krajobrazu wyglada jak śmietnik, nawet lokalny bogacz jeździ samochodem z gąbką wystającą z tapicerki, no, ale jeździ i na benzynę ma. 

W centrum akcji jest kobieta, która wygląda jakby od otoczenia dzieliła ją gruba, pancerna szyba. Wykonuje polecenia męża, opiekuje się dziećmi, zamyka okno kiedy do mieszkania zaczyna lecieć dym z komina pobliskiej fabryki. Ona milczy, w zasadzie jej nie ma w tym wszystkim, przemieszcza się, wykonuje czynności, prawie nie mówi, nie okazuje uczuć, nic nie wiadomo. Mąż czasem przyniesie trochę luksusu, żeby przykryć nędzę i zapomnieć o niepłaconym czynszu. Potem dzieje się coś tajemniczego i teraz kobieta musi zawalczyć o byt, a do tego zaopiekować się kurą, która zajęła miejsce męża. Możliwości ma małe, do fabryki nie przyjmują kobiet, do sprzątania się nie nadaje. Kombinuje jak może.

Przedziwny film, ujął mnie tym nieludzkim brudem wszystkiego, tym przepychaniem się kobiety nieobecnej przez rzeczywistość i elementami brudnej bajki.

Skojarzenia filmowe: Hristo, Tato

MFF w Cannes, Tydzień Krytyki 2021 – Główna Nagroda

Nowe Horyzonty 2021 - Wyróżnienie Jury

Tytuł oryginalny: Feathers

Reżyseria: Omar El Zohairy

Egipt, Holandia, Grecja, Francja, 2021

język arabski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2021

Tato [Nowe Horyzonty 2020]

 

Serbia, wieś taka,  że juz biedniej być nie może. Mama, tata, dzieci, ledwo ciągną, zdesperowana żona próbuje desperacką akcją zmusić dyrektora fabryki, żeby wypłacił mężowi zaległe pieniądze. Jej akcja przyciąga uwagę. skorumpowanego dyrektora opieki społecznej, skorumpowanego chuja o wyglądzie post prlowskiego urzędnika. Żona w szpitalu, a mąż,  najpokorniejszy człowiek na świecie próbuje odzyskać dzieci. Aktem desperacji idzie 300 km do Belgradu, żeby osobiście wręczyć ministrowi pismo. Nikola należy do tej części społeczeństwa, której nikt nigdy nie widzi, chyba, że śpi na kartonie pod wejściem do kawiarni. Można zastosować na nim każdą przemoc systemową. Fakt jego śmierci zostanie odnotowany wyłącznie przez najbliższych. Niewidoczność jego egzystencji równa się bezdomnemu psu, który się do niego przypętał, albo garstce uchodźców, których kierowca wysadzi 300 km od granicy. On jest biedą, otacza go bieda, bieda mu kradnie, bo sama jest biedna, a on nadludzkim wysiłkiem, zamiast się po prostu grzecznie powiesić, walczy, żeby wypłynąć na powierzchnię.

Ten temat jest jest jednym z moich ulubionych, film nowych horyzontów nie wytycza, ale to przyzwoita i poruszająca rzecz.

Skojarzenia filmowe:

Hristo

Tytuł oryginalny: Otac

Reżyseria: Srdan Golubovic

Serbia 2020

Język serbski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020

Kids Run [WFF2020]

 

Były bokser ima się wszystkich zajęć, żeby tylko utrzymać się na powierzchni ze swoją trójką małych dzieci. Bardzo je kocha, ale walka o przetrwanie jest dla niego tak trudna, że często nie stosuje najlepszych metod wychowania dzieci, po prostu nie daje rady. I wciąż się śpieszy, pędzi do autobusu, pędzi do szkoły, pędzi do pracy, a za nim, przebierając małymi nóżkami, z opadającymi tornistrami pędzą dzieci. On naprawdę walczy o przetrwanie, ale jest to prawie niewykonalne. Aby zdobyć 5000 Euro spróbuje wygrać walkę.

Bardzo ładna, smutna rzecz o tonącym i o miłości.

Reżyseria: Barbara Ott

Niemcy 2020

język niemiecki

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020

Bieda sp. z o. o. [DAG 2014]

Film jest o tym, co robi krajom podnoszącym się z upadków długotrwałe dawanie marchewek, albo drogie leasingowanie wędek. Film bezlitośnie rozbiera na kawałki pomoc humanitarną i jej wpływ na regiony. O tym jak wizerunek biednej Afryki składającej się z bosonogich, niewyedukowanych, bezradnych ludzi wpływa na to, że mieszkańcy tych regionów nie podnoszą się, nie walczą, opierając swoją wegetację na pomocy humanitarnej. 

Inteligentny film, mądry, bardzo ważny. Bidulek Bono dostanie lekki wycisk :) Jest też kilka pozytywnych przykładów stawania na nogi, serce rośnie, że można. 

Tytuł oryginalny: Poverty, Inc.
Reżyseria: Michael Matheson Miller
2014, USA i dużo innych

Obejrzane na Docs Against Gravity 2015

Florida Project

Moonee, ma z 7 lat, jest gówniarą z charakterkiem, pyskata, pewna siebie, mieszka w tanim motelu, biega wolno z innymi dzieciakami, korzysta z braku ograniczeń, jest miejscowym łobuzem. Jej matka to podziarane (dziary prawdziwe :), pyskate, harde dziewuszysko. Stara się przetrwać i utrzymać swoją podstawowa komórkę społeczną korzystając z dostępnych dla niej źródeł utrzymania. Motel to przechowalnia dla Amerykanów bez widoku na realizację amerykańskiego snu i niskobudżetowych turystów. Więcej nie opowiadam, film jest świetny, trzeba go zobaczyć.

Reżyseria: Sean Baker
Anglia, Hiszpania, Portugalia, 2017
język angielski

Walka Atbaja [WFF 2019]

Atbaj jest wściekły i wciąż z kimś walczy, a raczej jest wkurwiony i się z kimś napierdala. Czerpię z tego siłę, napęd do przyjmowania na klatę kolejnych życiowych przegranych. Jest jak sztorm ociekający krwią. Wierzy, że jak wygra ten hajs to będzie lepiej i wszystko się zmieni. „Jesteś genetycznym odpadem, pomyłką przyrodniczą” krzyczy na niego wstrętna baba, a Atbaj bije ją jak każdego i krzyczy, odgraża się światu, ale nikt go nie słucha. Atbajowi odłączają prąd bo nie płaci, ale nie jest to klasyczne kino społeczne chociaż rzecz dzieje się na cholernej prowincji, na której psy dupami szczekają z rzadka, bo im się nie chce. 

Abstrakcyjne poczucie humoru miesza się z napierdalanką i dramatem.

Na mnie zrobił wrażenie.

Tytuł oryginalny: Boi Atbaya

Reżyseria: Adilkhan Yerzhanov

Kazachstan 2019

język rosyjski

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Tylko 6,5 [WFF 2019]

Teheran, policja poluje na dealerów narkotyków. Popularne narkotyki to opium i heroina, crack był kiedyś. Wygarniają narkomanów z nieprawdopodobnych narkomańskich squatów, aresztowania idą w setki, przesłuchują, dostają nazwiska mniejszych dealerów, aresztują tych, idą wyżej. Widzimy dochodzenie, proces sądowniczy - odbywa się w pokoju na komisariacie, sędzia sam podejmuje decyzje. Za dealerkę jest kara śmierci. Wszystko odbywa się w hałasie, kłótniach, bazarowej atmosferze, krzykach, opierdalaniu wzajemnych, odgrażaniu się, płaczach.

Tempo jest szybkie, wydaje się, że nikt w tym filmie nie śpi, ciagle gdzieś pędzą, gonia, krzyczą, przepełnione cele, bajzel organizacyjny. Nędza i przepych tych wysoko w hierarchii przestępczej. 

„Sierra Nevada” meets „Czasem słońce, czasem deszcz” i rozdzierający ludzki dramat. I rosnąca z roku na rok liczba uzależnionych. Niesamowite przeskoki z grubych żartów do poruszających scen dramatycznych.

Hit kasowy w Iranie, nagroda publiczności na festiwalu w Teheranie.

Świetny film, prawdopodobnie najlepszy jaki widziałam na tym festiwalu.

Niestety trailer tylko w oryginale :)

Reżyseria: Saeed Roustayi

Tytuł oryginalny: Metri Shesh Va Nim

Iran 2019

język perski

Nagroda Publiczności na festiwalu w Teheranie

Obejrzane Warszawski Festiwal Filmowy 2019

Na powierzchni [WFF 2019]

Kambodża, 14-letni chłopiec żyje ze swoją, wielodzietną rodziną, miska ryżu i ciężka praca na polach ryżowych, to jego życie. Szuka czegoś lepszego. Nie ma pieniędzy, żeby „kupić” sobie lepszą pracę w fabryce i zostaje sprzedany jako niewolnicza siła robocza na tajski kuter. Traktowani jak niewolnicy, torturowani, zabijani. Pozbawieni papierów, sprzedani za granicę, ślad po nich nie zostanie.

Świetnie zrealizowana, potworna historia.

Nagroda Jury Ekumenicznego w Berlinie: „artystyczny apel do działania, ukazujący niedostrzegane naruszanie praw człowieka”

Tytuł oryginalny: Buoyancy
Reżyseria: Rodd Rathjen
Australia, 2019
język khmerski, tajski


Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

And Then We Danced [WFF 2019]

Merab od dziecka tańczy tradycyjne tańce gruzińskie, zawsze z tą samą dziewczyną, która poniekąd jest jego dziewczyną ale jakimś zbiegiem okoliczności, kiedy ma mozliwość skonsumowania związku nie rzuca się w tym kierunku, ale kiedy do grupy dołącza przystojny i zbuntowany Irakii rzeczy nabierają zupełnie innej dynamiki.

Dla Meraba taniec jest pasją, ale i szansą na lepsze życie, takie w którym nie trzeba się bać, że wyłączą prąd. Ćwiczy do upadłego, do krwi jak to w balecie. Piękno, energia, ruch, życie, a wszystko w pijanej w sztok, konserwatywnej Gruzji, gdzie ślub i wesele można zorganizować w dwa dni, a nawet trzeba, żeby uratować honor panny młodej. 

Jak to filmy taneczne jest pięknie, jak to filmy o nieakceptującym świecie jest smutno. główny bohater i jego przyjaciel są przepiękni i oczu oderwać od nich nie można.

Reżyseria: Levan Akin

Gruzja, Francja, Szwecja, 2019

jezyk gruziński

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Proceder [WFF 2019]

Życiorys Chady to gotowy scenariusz na kino akcji/społeczne/psychologiczne. Wszystko tam jest. Ulica, mafia, trudne dzieciństwo, rap uliczny, używki, wzloty i solidne, wielokrotne upadki. 

Świetne zrealizowana historia, 137 minut, których nie czuć. Poruszające, ciekawe, prawdziwe. Dobre dialogi, obsada, gra. 

Jeśli ktoś lubi takie klimaty, to oglądać koniecznie.

Tytuł oryginalny: Proceder

Reżyseria: Michał Węgrzyn

Polska 2019

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019