Świadectwo [WFF 2017]

Jeden dzień festiwalu zakończyłam filmem o żydowskich kościach niepogrzebanych, kolejny dzień zaczęłam słoweńskimi kościami, których nikt grzebać nie chce.

Rabin za punkt honoru przyjął odnalezienie zbiorowej mogiły żydowskiej w małym, austriackim miasteczku. W zasadzie nikt tych kości znaleźć już nie chce, wszyscy chcą zapomnieć i rozbudować miasto. Na drodze swoich poszukiwań rabin natyka się na utajnione zeznania ludzi, którzy z miasteczkiem mieli coś wspólnego. Niezwykła opowieść o tym co z pamięcią robimy kiedy wspomnienie jest za trudne do udźwignięcia, jak potrafimy wcielać się w inne postaci, żeby nie musieć żyć z tym co w naszej pamięci, a kiedy traumą nie jest „tylko” ojciec alkoholik tylko holocaust dla spokoju możemy zrobić wszystko.  

Interesująca historia.

Tytuł oryginalny: Ha Edut
Reżyseria: Amichai Greenberg
Austria, Izrael, 2017

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2017

Kobieta pracująca [WFF2018]

Mąż otwiera restaurację, która nie może się rozkręcić, żona dostaje propozycję świetnej pracy, ale w nielimitowanych godzinach, już to jest niezbyt ok, lepiej by było gdyby poszła do gorszej pracy, ale tak, żeby móc dzieci odbierać z przedszkola. Idzie do pracy, tam jest szef, lepiej się zna na tym jak powinna się ubierać, czesać, nie omieszka jej podszkolić w temacie. Wraca do domu, tam jest mąż, który tez ma dla niej, głupiej parę dobrych rad i wytycznych.
Szef sunie z wywalonym bebechem, w lekko rozchełstanej koszuli, ona popierdala w starannym koczku, opiętej spódnicy i obcasikach.

Całe życie drepce, żeby wszystkich zaspokoić.

Co powinna zrobić jak szef okaże się mieć lepkie łapki? Przecież stara się robić co do niej należy, a jak nie wychodzi to jest jej wina.

Ładna opowieść o pięknej, zgnojonej kobiecie. Tylko nie tak gnojonej, że przemoc domowa, tylko tak normalnie, cywilizowanie, po prostu ma się postarać.

Izrael, 2018

Tytuł oryginalny: Isha Ovedet 
Reżyseria:  Michal Aviad
Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018