Pewnego dnia [NH2018]

Anna ma troje małych dzieci, męża, małe mieszkanie, mało pieniędzy. Widzimy jej dzień, dzieci, ubrania, konflikty, gorączki, śniadania, zajęcia baletu, skrzypiec, koncert, strój galowy. Kierat i kobietę, która pędzi, do tego jej mąż miał/nie miał romans, ale kierat nie zwalnia, tylko piękna kobieta jest coraz bardziej pozbawiona życia. W końcu chce, żeby dali jej spokój.

Ciasne filmowanie, monotonne, a zarazem popierdalające, żeby nadążyć za tempem spraw. Dramaty małe i duże, ale wplecione w kierat, więc bez żadnego należnego im uwypuklenia. W pędzie, mimochodem, na marginesie. 

Reżyserka gra główną bohaterkę i jest świetna.

Było w tym filmie coś poruszającego.

Węgry, 2018Tytuł orginalny: Egy NapReżyseria: Zsófia Szilágyi
Scenariusz: Réka Mán-Várhegyi, Zsófia Szilágyi

Nagrody: MFF w Cannes Tydzień Krytyki 2018 - Nagroda FIPRESCI

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

I oddychaj normalnie [NH 2018]

Lara, samotna matka, jak mniemam eksheroinistka i jej kilkuletni synek, walczą o utrzymanie się na powierzchni porządnego islandzkiego społeczeństwa, raczej ich nie stać na płacenie rachunków i wynajęcie mieszkania. Praca w straży granicznej jest szansą na osiągnięcie normy społecznej. Sukces w pracy Laury to wyrok dla Adji, która usiłuje uciec do lepszego świata bo nie ma dla niej drogi powrotnej.

Reżyserka wie o czym opowiada, pracowała z uchodźcami jako wolontariusz. Kilka obrazów z życia nielegalnego emigranta, wiadomo przerażające. Wspierające się kobiety. Idea pomagania, idea widzenia człowieka w człowieku. To wszystko ładne, ale dla mnie jakoś średnio wiarygodne, więc poruszona nie byłam szczególnie, ale Monika była bardzo.

Islandia, 2018Tytuł orginalny: Andið eðlilegaReżyseria: Ísold Uggadóttir
Scenariusz: Ísold Uggadóttir

Nagrody: Sundance 2018 – Directing Award; FF w Göteborgu 2018 – Nagroda FIPRESCI

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 26 lipca 2018

Bliskość [NH 2017]

Kaukaz, żydowska rodzina, ojciec z córką prowadzi warsztat samochodowy, w pierwszych kadrach widzimy ich ciaśniutko i w zasadzie kadr się zbytnio nie poszerza. Między nimi jest ciepło, potem w kadr wchodzi odpychajaca matka, która wstydzi się córki w spodniach, potem brat, pomiędzy rodzeństwem jest znowu ciepło i niepokojąco blisko. Tak ich oglądamy z bliska, żyją w żydowskiej wspólnocie, na Kaukazie, córka szuka bliskości poza plemieniem i poza regułami. I zdarza im się nieszczęście i w ramach swojej bliskości dobrej lub złej i ciasnoty próbują przetrwać. 

Duszny film, mięsisty, bardzo dobry i debiut 26-latka.

Rosja, 2017 (polska premiera: 9 marca 2018)
Reżyseria: Kantemir Bałagow
Scenariusz: Kantemir Bałagow, Anton Yarush

Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) - najlepszy film sekcji 'Un Certain Regard' na MFF Cannes 2017.

Obejrzany na festiwalu Nowe Horyzonty 2017.

Ukryte [NH 2016]

Moja zaległość filmowa z powodu bana, który założyłam na Haneke po "Pianistce" :-)

Rodzina, klasa średnia, komfort, spokój, stabilizacja, ktoś zaczyna ich obserwować i przysyłać niepokojące kasety video. Przesyłki zmuszają mężczyznę do konfrontacji z przeszłością. Klimat thrillera, ale bez finałów. Klasa średnia, prywatność, dzieciństwo, algierski wrzód na francuskiej historii. Wybitne oczywiście.

Francja, 2005
Scenriusz i reżyseria: Michael Haneke
W rolach głównych: Daniel Auteil i Juliette Binoche
Haneke zdobył za ten film trzy nagrody na MFF Cannes 2005: Złotą Palmę za reżyserię, Nagrodę Jury Ekumenicznego i Nagrodę FIPRESCI. Film otrzymał też 5 Europejskich Nagród Filmowych, w tym za film roku, dla reżysera i aktora (Daniel Auteil).

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2016

120 uderzeń serca [NH 2017]

Lata 90-te, Paryż, epidemia AIDS. Grupa aktywistów Act Up próbuje zmusić do działania rząd i koncerny farmaceutyczne. Rząd wykonuje nibydziałania, koncerny pracują nad podniesieniem cen leków, które wprowadzą, a ludzie umierają. Cudowny moment na to, żeby łeb podnosiły wszelkie homofobiczne uprzedzenia, czyli kara boska, choroba gejów etc. Rządy pieniądza jak nigdy robią niezwykłe wrażenie, po jednej stronie śmierć w stolicy mody, czyli nie w okolicach równika, w krajach objętych wiecznym konfliktem wojennym czy strefą głodu, tylko w środku cywilizacji, a po drugiej przestronne sale konferencyjne, faceci w nieskazitelnych garniturach wciskający marketingową gadkę, która usprawiedliwa nieudzielanie pomocy umierającym. 

Uniwersalne. Widzimy tamte czasy, działania aktywistów (bardzo ciekawe dyskusje na temat podejmowanych akcji, walki wewnętrzne) i love story ze śmiercią w tle. Bardzo nastrojowy homoseksualny klimat, poczucie humoru. Jest wzruszający, wstrząsający, spłakać się można. Polecam.

Francja, 2017
Scenariusz i reżyseria: Robin Campillo
Grand Prix, Nagroda Specjalna i nagroda FIPRESCI na MFF w Cannes w 2017 r.

Obejrzany na 17. MFF Nowe Horyzonty w sierpniu 2017 r.