Ameryka, której nie ma na bilboardach, ale często jest w dokumentach. Napatrzeć się na nią nie można. Jest w niej coś bezbrzeżnie smutnego, jakieś powolne umieranie od dnia urodzin.
Teksas, nastolatki, dziewczyny. Jak w każdym społeczeństwie pod względem bezpieczeństwa, czy szacunku tuż za dziećmi i uchodźcami. Me too jest konceptem o którym dziewczyny nie słyszały i ich córki tez pewnie nie usłyszą. Niby wiedzą, że jak są niepełnoletnie to seks pełnoletniego z nimi jest zakazany, ale w praktyce oznacza tylko, że jak ludzie widzą, to jest zakazany, a jak była pijana, to nie jest gwałt. Prawo Teksasu.
Niektóre mają wsparcie od rodziny, niektóre są ofiarami własnej rodziny. Wszystkie szukają miłości, wsparcia i bezpieczeńtwa. Zanim znajdą, albo wyda im się, że znalazły, szukają radości, chcą być zauważone, chcą, żeby w ich życiu zdarzyło się cokolwiek.
A na teksańskim zadupiu nie dzieje się absolutnie nic. Menu rozrywek: strzelanie, najebka, seks. Film o dojrzewaniu? Raczej o tym jak przetrwać i jak się uzbroić.
Ten film ma wdzięk.
Ciudad Juárez, symbol piekła kobiet. W szczycie zabito ich 3 tysiące w ciągu jednego roku. Wbrew temu co mogłoby nam się wydawać wciąż mieszkają tam jakieś kobiety, ale muszą uważać na każdy swój krok. Poznajemy 3, które są luchadoras, czyli uprawiają meksykański wrestling. Dla niewtajemniczonych noszą przepiękne maski i napierdalają się bez opamiętania. Każda z nich ma oczywiście swoją historię, każda jest tragiczna, w każdej rodzinie wybito przynajmniej kilku członków, bo oczywiście mordy nie dotyczą wyłącznie kobiet.
Co w tym znajdują dla siebie? Ujście gniewu. Bycie widzianą. Poczucie siły. Bycie wygraną.
Kolejny film o tym jaki wpierdol dostają kobiety na całym świecie i skąd biorą siłę i nadzieję na lepsze jutro. Film, który należy obejrzeć, żeby nie zapominać, że to jest tu i teraz na tej niezwykle zjebanej planecie.
Reżyseria: Paola Calvo, Patrick Jasim
Niemcy, Meksyk, 2021
język hiszpański
Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022
