Prawdziwe matki [WFF 2020]

 

Jedna matka nie może zajść w ciążę, szuka dziecka do adopcji,  młoda dziewczyna zachodzi w ciążę z chłopakiem, ale nie może wychować dziecka, więc szuka mu dobrych rodziców. Dramat matek, ich miłość do dzieci, skomplikowane historie życiowe. Na jakimś poziomie ten film jest niezwykły, bo koncentruje się na zwycięstwie dobroci w człowieku, matki/kobiety z tego filmu są dla siebie dobre. I to jest jego wielki urok.

Dobry, ładny, wyważony.

Naomi Kawase zrobiła wcześniej dwa przepiękne filmy: „Kwiat wiśni i czerwona fasola” i „Las w żałobie”

Tytuł oryginalny: Asa ga Kuru

Reżyseria: Naomi Kawase

Japonia 2020

Język japoński

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020

Przenieść grób [WFF 2019]

Rodzina ma za zadanie przenieść grób ojca, w tym celu muszą się spotkać, a nie są najbardziej rodzinni na świecie. Mamy różne trzy siostry, okropnego synka, milczącego brata, patriarchalnego wuja, arcyciepłą ciocię i tajemniczą dziewczynę. Oni wszyscy najpierw muszą się znaleźć, potem utrzymać w kupie, a potem dojechać na cmentarz i dokonać przeniesienia zwłok. Dobrze by też było gdyby zjedli kolacje bez rękoczynów. W tym krótkim czasie wychodzą wszystkie pretensje, bóle, niezgody. Kłócą się, płaczą, godzą, obrażają. Na jakimś poziomie dochodzą do mniejszych lub większych porozumień, albo w każdym razie uśmierzeń konfliktów. Są rodziną i mają siebie. A kobiety wciąż walczą o pozycje w stadzie.

Koreański, zabawny, trochę slapsticków, dużo wrzasków, ale urocze i ciepłe. Festen na koreańską miarę.

Polecam.

Zwycięzca Konkursu 1-2 na Warszawskim Festiwalu Filmowym

Oryginalny tytuł:  I-jang

Reżyseria: Seung-o Jeong

Korea Płd 2019

język koreański

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019