Adoptowana dziewczynka, gwałt, kobieca solidarność jest w tym filmie. Magia wsparcia, porzucenia, odzyskania, wyparcia, gniewu, zemsty.
Pełna napięcia historia dziewczynki, która odnajduje swoich biologicznych rodziców i poznaje historię swojego poczęcia.
Dobrze się ogląda, świata do góry nogami nie wywraca.
Tytuł oryginalny:
Reżyseria: Joe Lawlor, Christine Molloy
Irlandia,UK,2019
język angielski
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
Szkoła podstawowa, wypadek. na boisku, czy to było zabójstwo? Czy 13latka ma odpowiadać za swoje czyny? Czy można mieć romans z prawicowcem? Czy człowiek to "tylko"jego poglądy?
Lewacka historia, z lewackiej Norwegii, gdzie grono nauczycielskie zadaje sobie pytanie, czy ten chłopiec nie ma problemów w klasie ze względu na swojego ojca prawicowego polityka
Z pozycji polskiej ogląda się ten film z rozkoszą, bo uważność na człowieka, pochylenie się nad zagadnieniem z każdej perspektywy, dzielenie włosa na czworo, ale w zbożnym celu.
Rozkosz, dość nudno się to ogląda w domu, bo wciąż rozmawiają, ale koniecznie, bo to taki inny świat od tego niebezpiecznego dla słabszych grajdołka…
Tytuł oryginalny: Barn
Reżyseria: Dag Johan Haugerud
Norwegia 2019
język norweski
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
Tibilisi, mówią o sobie nowy Berlin sceny rave. W 2018 policja robi nalot na kluby, w efekcie przed parlamentem zorganizowano dwudniowy rave pod hasłem: "We dance together, we fight together". To bardzo aktualna pozycja dla nas, ludzi mieszkających w Polsce, którzy chcieliby po prostu, żeby się od nich odpierdolić. W filmie również pojawia się zdanie:"my po prostu chcemy żyć po swojemu, tylko tyle". Oglądamy tutaj historię protestu, ale też kilka impresji z różnych żyć i różnych potrzeb i różnych światów i to daje bardzo miłe spojrzenie na ludzkość. Takie Tibilisi, jeszcze bardziej niż Polska, trochę świata już liznęło, ale ciągle jedna noga za żelazną bądź krzyżową kurtyną.
Na imdb taka recenzja "Absolute no idea film, no it's not film it is infant video of drunk youth" i taksobie myślę "what's wrong with that?"
Dobry dokument, mądry, momentami porywający, bo czy może być coś lepszego niż dobra zabawa.
Reżyseria: Stepan Polivanov
Gruzja, Rosja, 2019
język gruziński, angielski
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
To, że film wygrał MFF Toronto bardzo ładnie mówi o Kanadzie.
Abstrakcyjna komedia w abstrakcyjnej Kanadzie, gdzie kandydat na prezydenta lubi wąchać butki i od tego mu staje, a wybory prezydenckie opierają się na zasadach, które są więcej warte niż demokracja w Polsce.
Poczucie humoru Guya Maddina, którego. kiedyś nie doceniałam, a teraz bym bardzo, więc nigdy nie mów nigdy.
Polecam, koniecznie, warto i każdemu dobrze zrobi.
Nagrody
MFF w Toronto 2019 – najlepszy kanadyjski film pełnometrażowy; Vancouver Film Critics Circle 2019 – One to Watch, najlepszy aktor w kanadyjskim filmie; MFF Los Cabos 2019 – najlepszy film; MFF w Berlinie 2020 – Nagroda FIPRESCI
Reżyser cudownego filmu "Uczciwy człowiek' znowu użera się z ludzkim sumieniem. Tym razem kara śmierci i ludzie ją wykonujący. Cztery historie, w każdej mężczyzna musi podjąć dramatyczną decyzję. Proste, poruszające, inteligentne.
Złoty niedźwiedź w Berlinie 2020
Tytuł oryginalny: Sheytan vojud nadarad
Reżyseria: Mohammad Rasoulof
Iran, Niemcy, Czechy, 2020
język perski, niemiecki
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
Para, dwie kobiety w średnim wieku, jedną z nich powoli zabija śmiertelna choroba. Historia opowiedziana delikatnymi pociągnięciami, obrazkami, małymi, intymnymi kawałkami odchodzenia. Umieranie przywołuje wspomnienia, początki, obrazy miłości.
Piękny, delikatny film.
Tytuł oryginalny: Vendrá la muerte y tendrá tus ojos
Reżyseria: José Luis Torres Leiva
Chile, Argentyna, Niemcy 2019
język hiszpański
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
Putos ricos vs rebelia w zgniłym państwie. Piękny kadr: u stóp sklepu louis vuitton trup ściele się gęsto. Dokąd prowadzi bunt wykorzystywanych mas, kto ma karabiny, kto ma mundury, kto jest silniejszy, kto triumfuje?
W zasadzie to wszystko.
Film jest pięknym, świetnie zrealizowanym protest songiem. Żadnego nowatorstwa, metafizyki, niedopowiedzeń. Koniecznie.
Serbia, wieś taka, że juz biedniej być nie może. Mama, tata, dzieci, ledwo ciągną, zdesperowana żona próbuje desperacką akcją zmusić dyrektora fabryki, żeby wypłacił mężowi zaległe pieniądze. Jej akcja przyciąga uwagę. skorumpowanego dyrektora opieki społecznej, skorumpowanego chuja o wyglądzie post prlowskiego urzędnika. Żona w szpitalu, a mąż, najpokorniejszy człowiek na świecie próbuje odzyskać dzieci. Aktem desperacji idzie 300 km do Belgradu, żeby osobiście wręczyć ministrowi pismo. Nikola należy do tej części społeczeństwa, której nikt nigdy nie widzi, chyba, że śpi na kartonie pod wejściem do kawiarni. Można zastosować na nim każdą przemoc systemową. Fakt jego śmierci zostanie odnotowany wyłącznie przez najbliższych. Niewidoczność jego egzystencji równa się bezdomnemu psu, który się do niego przypętał, albo garstce uchodźców, których kierowca wysadzi 300 km od granicy. On jest biedą, otacza go bieda, bieda mu kradnie, bo sama jest biedna, a on nadludzkim wysiłkiem, zamiast się po prostu grzecznie powiesić, walczy, żeby wypłynąć na powierzchnię.
Ten temat jest jest jednym z moich ulubionych, film nowych horyzontów nie wytycza, ale to przyzwoita i poruszająca rzecz.
Skojarzenia filmowe:
Tytuł oryginalny: Otac
Reżyseria: Srdan Golubovic
Serbia 2020
Język serbski
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
Nie wiem od czego zacząć, czy od sposobu realizacji tego filmu, czy od tego jak mnie przeczołgał.
To może najpierw jak. Na 3 lata obsada składająca się z aktorów i naturszczyków została zamknięta w zrekonstruowanym Instytucie Problemów Fizycznych Akademii Nauk ZSRR. Poza obsadą mieszkała tam ekipa filmowa, matematycy, fizycy, artyści i filozofowie. Stworzono im tam warunki odwzorowujące realia lat 50tych ubiegłego wieku. Uwzględniając brak internetu i komórek. Informacje dostarczała wewnętrzna gazeta skupiająca się głównie na kwestiach wewnętrznych projektu. Największy plan filmowy Europy.
Natasza zarządza stołówką, karmi głównie naukowców, jest kobietą w średnim wieku ma dość wyschnięte piersi i potworną gorycz i złość do świata. Razem z nią pracuje młoda, ładna Ola, jej cycki są spoko, a radość życia niczym nie zmącona. Kobiety często piją wódkę, albo szampana, a wtedy uwalniają się demony, Natasza swoją złość wyładowuje na młodej i odbywają alkoholowe rozróby. Piją również z naukowcami co jest okazją do zaspokajania żądz seksualnych, a co budzi również głód miłości. Tutaj rozgrywa się prawdziwy, potworny dramat samotnej kobiety, na który nakłada się Związek Radziecki, który również kładzie łapę na tym co jego i nie przebiera w środkach.
Dłużyzny, lejąca się wódka, długie emocje, sex, a w zasadzie porno jakiego żaden von Trier nigdy nie pokazał. Świetne zdjęcia, kamera wciskająca się wszędzie, łażąca za Nataszą jak mały inwigilator. Potwornie intensywne, mocne, wybitne, ale tylko dla zdecydowanych wielbicieli mocnych wrażeń. Części Dau. Degeneracja nie planuję oglądać.
Tytuł oryginalny: ДАУ. Наташа
Reżyseria: Ilya Khrzhanovskiy, Jekaterina Oertel
Rosja, Ukraina, Niemcy, UK, 2020
język rosyjski, angielski, francuski
Pierwsza miłość, lata 80te, wakacje, jeden chłopiec nieśmiało rozgląda się po świecie, drugi jest pięknym pewnym siebie uwodzicielem. Miłość, pożądanie, dorastanie. W tle lata osiemdziesiąte, czyli wszystko zabawnie paskudne, ubrania, muzyka, taniec. Film z nurtu Ozon lekki, ale nie kompletnie pozbawiony mroku. Wzrusza lekkością przeplatającą się z rozpaczą zdrady, odrzucenia, końca rzeczy.
Bardzo duża przyjemność.
Tytuł oryginalny: Été 85
Reżyseria: François Ozon
Francja 2020
język francuski
Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020
