Matka [Warszawski Festiwal Filmowy 2022]

 

Reżyserka teatralna bezskutecznie próbuje zajść w ciążę. Pracuje nad swoją premierą i dostaje propozycje  edukacji artystycznej w rumuńskim sierocińcu, a potem w kenijskim. Nie wiadomo od czego zacząć opowieść o tym co widzi i słyszy w Kenii. Skóra cierpnie. Dość powiedzieć, że w Kenii jest 2 miliony sierot i, że jednym z przesądów jest, że jeśli odbędziesz stosunek seksualny z dzieckiem to nie zachorujesz na AIDS. Sierociniec do którego trafia reżyserka mieści się w środku slumsów. Jest artystką, kocha wystawiać sztuki teatralne, moc tego w czym uczestniczy w Kenii powoduje, że zostaje tam na dłużej i jest to najważniejsza rzecz, która definiuje jej życie. Historia oparta jest jest na życiu prawdziwej postaci, która mówi do nas na koniec filmu. I tak, można myśleć o przewartościowaniu własnego życia oglądając ten film.

Tytuł oryginalny: Майка

Reżyseria: Zornitsa Sophia

Bułgaria 2022

języki: bułgarski, angielski, swahili, masai

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2022

Roma [MDAG 2022]

 

Roma ma matkę, która rodzi dzieci w hurtowych ilościach i wszystkie trafiają do państwowych instytucji opieki. Jest 2014, ma 13 lat i leci rzucać kamieniami na Majdanie. Podoba mu się wolność, towarzystwo mężczyzn, przynależność do grupy. Wreszcie jest kimś, a nie tylko sierotą w bidulu.

Lata mijają, Roma się pęta. Jego brat mieszka w jakimś wiejskim, ukraińskim Bronksie. Jest fajnie, jest niebezpiecznie, są narkotyki. Kobiety dostają wpierdol jak wszędzie i wiedzą kiedy trzymać gębę na kłódkę. Roma idzie na zwarcie. Ma marzenia, jest w nim coś pięknego, ale wszystko wskazuje na to, że w dupie się urodził i tutaj właśnie umrze.

Z jakiegoś powodu oglądam filmy o nieszczęściu bez wyjścia, o tej biedzie, która tak mota ścieżki, że nawet jak się na chwile wynurzysz, to i tak zaraz idziesz na dno.

Dobry film, dobrze zrobiony, z sercem, bez banałów. I ukraińska nędza.

Tytuł oryginalny: Outside

Reżyseria: Olha Zhurba

2022, Ukraina, Niderlandy, Dania

Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

Nazywam się cukinia [WFF 2016]

Courgette ma matkę alkoholiczkę i jego życie raczej nie jest wzorcowym życiem 8latka. Trafia do sierocińca, gdzie każde dziecko ma swoją niewesołą historię. 

Niektórzy dorośli zalewają się łzami na tym filmie.

Bardzo piękne wizualnie, wzruszające, proste, mądre, nadaje się dla dzieci, nie ma tam nic czego wrażliwe dziecko nie mogłoby lub nie powinno zobaczyć.

Tytuł oryginalny: Ma vie de Courgette

Reżyseria: Claude Barras

Szwajcaria, Francja 2016

język francuski

Obejrzane: Warszawski Festiwal Filmowy 2016

Lion. Droga do domu.

Indie, wstrząsająca historia małego chłopca, który gubi się i trafia do sierocińca, a potem jest adoptowany przez rodzinę z uprzywilejowanego świata. Dorasta i szuka swojej biologicznej rodziny. 

Film stylistycznie jest komercją z domieszką Bollywoodu, ale historia jest absolutnie wstrząsająca, na koniec (uwaga dla tych, którzy wybiegają z sali jak tylko akcja się skończy) zdjęcia i film dokumentalny i to jest gwóźdź do trumny dla płaczących.

Doskonałe kino familijne dla mądrych starszych dzieci. Moja przyszywana 10latka przyswoiła dzielnie i miała o czym myśleć.

Starym wyjadaczom kinowym będzie zgrzytało  Nicole Kidman się pojawia i takie tam różne komercyjne zabiegi, ale płacze prawie każdy 

Tytuł oryginalny: Lion
Reżyseria: Garth Davis
Australia, USA, Wielka Brytania, 2016