Nieposłuszne [NH2018]

Momentami smutna komedia romantyczna z wykorzystaniem jakże widowiskowych motywów ortodoksyjnych Żydów i lesbijek. Śliczna i sprawna obsada, konkretna historia.

Obejrzeć można, nie będzie bolało z powyższym założeniem. Śladu „Fantastycznej kobiety” brak, nie mówiąc już o świetnej "Świętej rodzinie" - kto nie widział, koniecznie.

Po raz kolejny uważam, że niektórym reżyserom szkodzą wysokie budżety i chęć wywiązania się z nadziei pokładanych w nich przez przemysł filmowy.

Wielka Brytania, Irlandia, USA, 2017
Tytuł oryginalny: Disobedience

Reżyseria: Sebastián Lelio
Scenariusz: Sebastián Lelio, Rebecca Lenkiewicz

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 6 sierpnia 2018

Złodziejaszki [NH2018]

Poznajemy rodzinę, mieszkają w jakiejś ciasnej przybudówce do czegoś, ciężko pracują, trochę kradną w sklepach. Są dla siebie dobrzy, dają sobie ciepło, wsparcie, uczucie, bardzo dobre ludzkie stadko, choć nie idealne.. Na pozór normalna rodzina, ale co to znaczy „normalna”, co to znaczy „prawdziwa”? Czy to ważne, że kradniesz, albo występujesz za szybką dla panów? Czyni cię to lepszym? Gorszym? Musisz urodzić dziecko, żeby być jego matką? Czy najlepsze co możesz zrobić dla dziecka to zatrzymać je dla siebie?

Przeszywające sceny miłości, bliskości, czułości. 

Subtelny, nieoczywisty, prosty, łagodny, głęboko poruszający. Wybitny.

Szwecja, Japonia, 2018
Tytuł oryginalny: Manbiki kazoku

Reżyseria: Hirokazu Koreeda
Scenariusz: Hirokazu Koreeda

Nagrody: MFF w Cannes 2018 - Złota Palma

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2 sierpnia 2018

Styx [NH2018]

Rieke, jest lekarką, płynie w rejs po Atlantyku, sama. Idealnie przygotowana, zaopatrzona, wypływa w piękną podróż. Ze sztormu wychodzi obronną ręką, ale spotkanie łodzi ze zdesperowanymi uchodźcami to już zupełnie inna historia.

W tym filmie mamy w pigułce wszystkie europejskie zagadnienia/dylematy/strachy związane z uchodźcami.

Film jest poruszający, załazi za skórę, inteligentny, mocny, sugestywny. 
W podziękowaniach znalazł się między innymi Mathieu Kassovitz, taka ciekawostka dla wielbicieli Nienawiści.

W czasie kiedy realizowano ten filmu zmarło 20 000 uchodźców.

Niemcy, 2018
Tytuł oryginalny: Styx

Reżyseria: Wolfgang Fischer
Scenariusz: Wolfgang Fischer, Ika Künzel

Nagrody: MFF w Berlinie 2018 - Label Europa Cinemas, Nagroda Jury Ekumenicznego

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2 sierpnia 2018

Mektoub. Moja miłość: pieśń pierwsza [NH2018]

Lazurowe Wybrzeże, gorące lato, lata 90te, zjeżdżają się na wakacje, mają dwadzieścia kilka lat, mają arabskie korzenie, spędzają czas na plaży, w knajpach, klubach, tańczą, jedzą, gadają, śmieją się, uprawiają seks, albo się do niego przymierzają.

Gorące, kipiące zdrową, piękną seksualnością, radosne, łapczywe, głośne prawie trzy godziny. Piękni mężczyźni (no dobra jeden ;) piękne kobiety, piękne ciała. Żywiołowe, dwudziestokilkuletnie rozpoznawanie świata, wchodzenie w relacje, badanie terenu. Lata 90te z hiciorami, że nóżka lata :)

Uroczy sposób kręcenia, konwersacje się toczą, nieprzerwanie, seks trwa, tańce na barze również, wszystko wybrzmiewa i pozostawia człowieka w radosnym rozedrganiu z dużym apetytem na życie. Chociaż tak naprawdę nic się tam nie dzieje poza latem na Lazurowym Wybrzeżu.

Ciekawostką jest, że został uznany w Wenecji za kontrowersyjny ze względu na nagość. No i chwalmy Pana za te wszystkie piękne, ogniste  ciała, uśmiechy, długie włosy.

Francja, 2017Tytuł oryginalny: Mektoub. My Love: Canto uno

Reżyseria: Abdellatif Kechiche
Scenariusz: Abdellatif Kechiche, Ghalia Lacroix

Nagrody: MFF w Wenecji 2017- Mouse d'Oro Award

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 28 lipca 2018

Sauvage [NH 2018]

„Przełamując fale” w wersji gejowsko francuskiej, czyli Lasek Buloński i męska prostytutka. Leo jak Bess ma w sobie coś dziecinnego, kocha na zabój, nie dba o siebie, idzie na oślep, trochę psiak, któremu miły jest ludzki dotyk, ale nawet welwetowa smycz mu nie służy.

Prawdziwy, naturalistyczny, hardcorowy - praca gejowskiej prostytutki to nie bułka z masłem. Jest w nim coś romantycznego i przerażającego.

Francja, 2018
Tytuł orginalny: Sauvage
Reżyseria: Camille Vidal-Naquet
Scenariusz: Camille Vidal-Naquet

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

I oddychaj normalnie [NH 2018]

Lara, samotna matka, jak mniemam eksheroinistka i jej kilkuletni synek, walczą o utrzymanie się na powierzchni porządnego islandzkiego społeczeństwa, raczej ich nie stać na płacenie rachunków i wynajęcie mieszkania. Praca w straży granicznej jest szansą na osiągnięcie normy społecznej. Sukces w pracy Laury to wyrok dla Adji, która usiłuje uciec do lepszego świata bo nie ma dla niej drogi powrotnej.

Reżyserka wie o czym opowiada, pracowała z uchodźcami jako wolontariusz. Kilka obrazów z życia nielegalnego emigranta, wiadomo przerażające. Wspierające się kobiety. Idea pomagania, idea widzenia człowieka w człowieku. To wszystko ładne, ale dla mnie jakoś średnio wiarygodne, więc poruszona nie byłam szczególnie, ale Monika była bardzo.

Islandia, 2018Tytuł orginalny: Andið eðlilegaReżyseria: Ísold Uggadóttir
Scenariusz: Ísold Uggadóttir

Nagrody: Sundance 2018 – Directing Award; FF w Göteborgu 2018 – Nagroda FIPRESCI

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 26 lipca 2018

Fantastyczna kobieta [NH 2017]

Marina, wysokie obcasy, mocny makijaż, solidne ramiona i dużo starszy od niej Orlando. Kochają się, ale kiedy Orlando nie może już bronić własnych wyborów życiowych, pełne prawo do niego mają była żona i brat. Marina miota się, walczy o swoją pozycję, o psa, o prawo do obecności. 

Mądry, stylowy, smutny, a nawet rozpaczliwy, zgrabny, dobrze się ogląda, ale nic mi nie urwało.

Chile, 2017
Tytuł oryginalny: Una mujer fantástica
Reżyseria: Sebastián Lelio

Scenariusz: Sebastián Lelio, Gonzalo Maza
Oscar 2017 - najlepszy film nieanglojęzyczny; Srebrny Niedźwiedź, Nagroda Teddy i Nagroda Jury Ekumenicznego na MFF Berlin 2017

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2017

Blask (2017)

Audiodeskryptorka pracuje nad filmem, a grupa wzrokowo niewydolnych ocenia jej pracę, w grupie jest tracący wzrok fotograf/operator. Jej mama traci pamięć. Tatę straciła nie wiadomo jak. Poetyckie, czasami piękne, upojna muzyka, okropnie wybrakowane, nie wciągnęło mnie ani trochę, podziwiałam europejsko piękną Ayame, cudowny las na wzgórzach, ale to tyle. 

Rozczarowanam.

Wcześniejsze filmy Naomi Kawase „Las w żałobie” i „Kwiat wiśni i czerwona fasola” dupkę urywają i polecam.

Japonia, 2017 (polska premiera 9 lutego 2018)
Tytuł oryginalny: Hikari
Scenariusz i reżyseria: Naomi Kawase
Muzyka: Ibrahim Maalouf
Nagroda Jury Ekumenicznego - MFF Cannes 2017

Obejrzany w kinie Elektronik w Warszawie 6 marca 2018 r.

Wiatr buszujący w jęczmieniu

Ken Loach, Irlandia, lata XX, brytyjski okupant, IRA. Walka z uciskającym od punktu wyjścia, czyli Irlandczycy są traktowani we własnym kraju jak podludzie, przez nieporadne tworzenie oddziałów partyzanckich, na początku wyposażonych w kije, dopiero potem w pistolety i karabiny, aż do porozumienia, które jest zgniłym kompromisem i wtedy zaczyna się faktyczna wojna domowa, gdzie brat zabija brata. Wszystko co interesujące w takich konfliktach jest, jak u Smarzowskiego, nie ma „jak to na wojence ładnie”. Ogląda się to dość poetycko i może ten nastrój do mnie nie przemówił. Więc dla mnie to film, który powinno się obejrzeć, ale nie zakochałam się.

Wielka Brytania, 2006
Tytuł oryginalny: The Wind That Shakes the Barley
Reżyseria: Ken Loach
Scenariusz: Paul Laverty
Złota Palma na MFF Cannes 2016; Europejska Nagroda Filmowa 2006: Najlepszy europejski operator roku - Barry Ackroyd

Bliskość [NH 2017]

Kaukaz, żydowska rodzina, ojciec z córką prowadzi warsztat samochodowy, w pierwszych kadrach widzimy ich ciaśniutko i w zasadzie kadr się zbytnio nie poszerza. Między nimi jest ciepło, potem w kadr wchodzi odpychajaca matka, która wstydzi się córki w spodniach, potem brat, pomiędzy rodzeństwem jest znowu ciepło i niepokojąco blisko. Tak ich oglądamy z bliska, żyją w żydowskiej wspólnocie, na Kaukazie, córka szuka bliskości poza plemieniem i poza regułami. I zdarza im się nieszczęście i w ramach swojej bliskości dobrej lub złej i ciasnoty próbują przetrwać. 

Duszny film, mięsisty, bardzo dobry i debiut 26-latka.

Rosja, 2017 (polska premiera: 9 marca 2018)
Reżyseria: Kantemir Bałagow
Scenariusz: Kantemir Bałagow, Anton Yarush

Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) - najlepszy film sekcji 'Un Certain Regard' na MFF Cannes 2017.

Obejrzany na festiwalu Nowe Horyzonty 2017.

Kształt wody

Bajka o ludziach wykluczonych i potworze z głębin. Kolorowa, efektowna, bajkowa. Uwielbiam Sally Hawkins ("Happy-Go-Lucky"), nawet jak nie mówi. 

Niestety, ta bajka to nie moja bajka, więc mogłabym nie oglądać. Agenci rosyjskiego wywiadu mówią po rosyjsku tak, że zęby bolą.

Gdyby nie krwawe sceny pod koniec i explicit sex na początku byłby bardzo fajny dla dzieci.

Stany Zjednoczone, 2017 
Reżyseria: Guillermo del Toro 
Scenariusz: Guillermo del Toro, Vanessa Taylor 
W rolach głównych: Sally Hawkins, Michael Shannon i Octavia Spencer 
Muzyka: Alexandre Desplat 
Złoty Lew dla najlepszego filmu na MFF Wenecja 2017 
Oscary 2018 dla najlepszego filmu, reżysera, za najlepszą muzykę oryginalną i scenografię 

Obejrzany w kinie Luna w Warszawie w lutym 2018 r.

Uczeń [NH 2016]

Rosja, dorastający syn samotnej, przepracowanej matki popada w fanatyzm religijny.

Bardzo ciekawa rzecz, zaczyna się jak komedia, zręczna i inteligentna, potem rozwija w poważną historię. O fanatyzmie, ale również o tym jak w świeckiej, rosyjskiej szkole trudno się przebić racjonalnej pani od biologii z tzw. otwartym światopoglądem na seks, homoseksualizm i takie tam.

Polecam.

Rosja, 2016
Tytuł oryginalny: Ученик
Scenariusz i reżyseria: Kiriłł Sieriebriennikow
Grand Prix na festiwalu Sputnik 2016; Europejska Nagroda Filmowa 2016 za muzykę (Ilja Demuckij).

Obejrzany na festiwalu Nowe Horyzonty w lipcu 2016 r.

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie [NH 2016]

Grupa dobrych przyjaciół siada do kolacji zaczyna grać w grę "szczerość". 

Cudowny interwał w ciężkich, podniosłych, powolnych, artystycznych filmach na Nowych Horyzontach. Dzieje się, dużo śmiechu, dużo prostych emocji. To nie jest dzieło wiekopomne, ale to jest uroczy, ciepły, zabawny, inteligentny, ludzki film, Włosi takie robią i bardzo im jestem za to wdzięczna.

Włochy, 2016
Tytuł oryginalny: Perfetti sconosciutti
Reżyseria: Paolo Genovese

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty w lipcu 2016 r.

Co przynosi przyszłość [NH 2016]

Czterdziestoparoletnia nauczycielka filozofii, intelektualistka, tradycyjnie bezbłędna Isabelle Huppert, stare małżeństwo, dorosłe dzieci, młode hoże dziewczę z działu marketingu, młody student anarchista, intelektualista, stara matka, urocza, mądra mieszanka, masa wdzięku. Żadnych uładzeń, ani uproszczeń. "Czterdziestoletnie kobiety nadają się tylko na śmietnik" 

Bardzo polecam.

Francja, 2016
Tytuł oryginalny: L'Avenir
Scenariusz i reżyseria: Mia Hansen-Løve
Srebrny Niedźwiedź za reżyserię na MFF Berlin 2016, Nagroda Publiczności na festiwalu Transatlantyk 2016.

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty w lipcu 2016 r.

Ukryte [NH 2016]

Moja zaległość filmowa z powodu bana, który założyłam na Haneke po "Pianistce" :-)

Rodzina, klasa średnia, komfort, spokój, stabilizacja, ktoś zaczyna ich obserwować i przysyłać niepokojące kasety video. Przesyłki zmuszają mężczyznę do konfrontacji z przeszłością. Klimat thrillera, ale bez finałów. Klasa średnia, prywatność, dzieciństwo, algierski wrzód na francuskiej historii. Wybitne oczywiście.

Francja, 2005
Scenriusz i reżyseria: Michael Haneke
W rolach głównych: Daniel Auteil i Juliette Binoche
Haneke zdobył za ten film trzy nagrody na MFF Cannes 2005: Złotą Palmę za reżyserię, Nagrodę Jury Ekumenicznego i Nagrodę FIPRESCI. Film otrzymał też 5 Europejskich Nagród Filmowych, w tym za film roku, dla reżysera i aktora (Daniel Auteil).

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2016

W pionie [NH 2016]

Francuskie zadupie, po którym szwenda się scenarzysta, spotyka seksualnie aktywną pastereczkę z dwojgiem dzieci i ojcem i dołącza do rodziny. Pastereczka pasie owce, a obsesją rodziny jest ochrona stada przed wilkami. Wszyscy są charakterni i ekscentryczni, historia toczy się ciekawie. 

Alain Guiraudie to reżyser "Nieznajomego nad jeziorem" i trochę tego we "W pionie" jest, homoseksualizmu, tajemniczości, grozy i czarniutkiego humoru. Bardzo polecam.

Francja, 2016 (polska premiera 20 stycznia 2017 r.)
Scenariusz i reżyseria: Alain Guiraudie

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2016.

Ja, Daniel Blake

Wdowiec, stolarz ma zawał i nie może zbyt szybko wrócić do pracy, musi wystąpić o zasiłek, w zasiłkowni poznaje młodą matkę z dwojgiem dzieci, która też ma pod górkę.

Ładny, lewacki Loach, poruszył mnie, nie porwał, ale poruszył, tym jak człowiek, który robi wszystko jak należy może łatwo przepaść w systemie, który go jakoś bardzo nie kocha. Wystarczy odrobina samotności, jakiś obszar w którym słabo się poruszamy, zbiegi okoliczności, ludzie po drodze.

Nowe Horyzonty miały różne opinie, było naśmiewanie się z naiwności i takie tam różne. Prosty jest, nie powiem, ale ma to swój urok, skończyłabym go chwilę wcześniej i zrobiłby na mnie mocniejsze wrażenie.

Wielka Brytania, 2016
Reżyseria: Ken Loach
Scenariusz: Paul Laverty
Złota Palma za najlepszy film na MFF Cannes 2016

Obejrzany w listopadzie 2016 r. w Kinie Luna w Warszawie

Z daleka [NH 2016]

Caracas, technik dentystyczny spędza dnie na czyszczeniu protez z kamienia, albo uzupełnianiu zębów. Po pracy odkłada narzędzia, odbiera gotówkę, wkłada do kieszeni i szuka młodych chłopców, których zabiera do uporządkowanego, statecznego mieszkania i nie dotyka. Na drodze swoich rozrywek spotyka Eldera, chłopca z przeszłością, agresywnego, relacja się komplikuje.

Świetny film, trochę Haneke, debiut. Doskonale obsadzony, klimatyczny, idealna ilość niedopowiedzeń jak na mój móżdżek. Polecam.

Wenezuela, 2015
Reżyseria i scenariusz: Lorenzo Vigas
W rolach głównych: Alfredo Castro, Luis Silva
Film nagrodzony Złotym Lwem na MFF w Wenecji w 2015 r.

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2016.

Sprawy osobiste [WFF 2016]

Palestyńska rodzina, rodzice mieszkają razem, ale ich związek przechodzi kryzys, siostra mieszka niedaleko, jest w ciąży i buzują jej hormony, jeden syn wyprowadził się dalej od rodziców, spotyka się z jakąś dziewczyną, drugi wyemigrował do Szwecji. 

Wreszcie arabska historia bez hijabów, dramatycznych śmierci, zabójstw honorowych etc. Normalni ludzie, z normalnymi problemami, urocze, ciepłe, zabawne (babcia z Alzheimerem zawsze dodaje uroku fabule;)

Izrael, 2016
Reżyseria i scenariusz: Maha Haj

Film obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym w październiku 2016 r.

Między nami [WFF 2016]

Są świetni, poznali się, oczarowali, przez miesiąc nie wychodzili z łóżka, są zabawni, inteligentni, uroczy, minęło 6 lat, seksu nie uprawiają już tak często. 

Poruszające studium fajnej pary i co z tą fajnością robi czas, a co z zrobić z motylami w brzuchu, które każdy lubi. Ten film dotyczy każdego. Jedna kobieta strasznie go przepłakała (jak raz nie ja, ale podpisuje się pod taką możliwością:)


Polecam.

Stany Zjednoczone, 2016

Scenariusz i reżyseria: Rafael Palacio Illingworth
W rolach głównych: Olivia Thirlby, Ben Feldman, Adam Goldberg, Analeigh Tipton

Film obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym w październiku 2016 r.