Małżeństwo z długim, skomplikowanym stażem. Starzy i schorowani. Piękne wypchane przedmiotami mieszkanie. Rutyna, piękna i ta niezbyt ładna. Ciężkie choroby. Jak je udźwignąć? Kogo poświęcić? Jak godnie umrzeć, albo dożyć tzw kresu. Piękni, zagubieni, zżyci ze swoim życiem, które uciekło w oka mgnieniu, a oni by jeszcze tyle chcieli.
Bardzo zgrabne, poruszające, interesujące, inne niż Miłość Haenekego, ale porównianie jest oczywiście uzasadnione.
Starzejący się reżyser cierpi z bólu bo jest stary i chory, nie może pracować bo cierpi z bólu. Przebiega myślą ważne etapy swojego życia, Jak uroczą choć niełatwa bajke maluje swoje dzieciństwo, umieranie matki. Snuje się po wypasionym mieszkaniu, odrzuca zaproszenia na wydarzenia kulturalne, probuje herki, nie idzie do łóżka ze swoim starym chłopakiem.
Wizualnie jest cudownie, chciałabym posadzić kwiatki w takich starych puszkach (kto wie, gdzie kupię?), obsadowo jest bardzo dobrze, mały Almodovar jest najcudowniejszych chłopcem na świecie, malujący go wieśniak zalatuje starym, dobrym Almodovarem. Spokojna, melancholijna, gejowska historia o starości, przemijaniu, wspomnieniach i taki tam zestaw podstawowy tematów.
Nie sądzę, żeby było o co robić tyle hałasu, temu filmowi nie robi to dobrze. On jest dobry, poprawny, niczego zarzucić mu nie można i tyle, ani emocji nie niesie niezwykłych, ani nie ma żadnego pazura, nawet pazureczka. Nijak się nie ma do „Kiki”, „Kobiet na skraju”, czy „Wszystko o mojej matce”, "Kwiat mego sekretu". To jest tak jak kolejny Woody Allen, przyjemność jest, ale nie krzyczcie mi o arcydziele, wielkim powrocie mistrza czy takich tam. To jest dobry film i bardzo dobrze się go ogląda. Tyle.
Nastolatka przychodzi na casting do sztuki teatralnej:„A wie Pan, że Romom szybciej zrastają się kości?”„Skąd wiesz?”„Widziałam” Aleksandra Zec, 12letnia Serbka zabita razem z rodzicami przez Chorwatów. Zbrodniarze nie ponieśli kary. Oliver Frljić, reżyser słynnej „Klątwy", przygotowuje o przedstawienie o Aleksandrze. Przedstawienie budzi protesty prawicy, bo przecież jednej nocy zginęło kilkadziesiąt chorwackich dzieci. W spokoju pożałować nikogo nie można bo trupy z drugiej strony domagają się uwagi. Mija 16 lat od końca wojny, ale powojenne wraki ludzkie, wciąż radioaktywne, wciąż nieukojone. Wojna odbita w aktorach, reżyserze, dzieciach, widzach, protestujących, krytykach, każdy jakąś boleść ma i kością w gardle wcześniej, czy później komuś stanie. Frljić wymaga od aktorów zaangażowania i prawdy, więc muszą poczuć co mówią, muszą być w sytuacji. Bardzo ciekawy proces przygotowywania kontrowersyjnego przedstawienia i nasza współczesna, okrutna wojna środka Europy. Poruszające, interesujące.
Tym razem Tsai i jego obowiązkowy aktor siedzą i rozmawiają, tzn Tsai mówi, a Lee Kang-sheng w zasadzie milczy, ponieważ jest tym samym człowiekiem jakim jest w filmach Tsaia.
We wszystkich filmach Tsaia razem wziętych nie padło tyle słów co w tej rozmowie, jest ciekawa, wartka, emocjonalna. Jestem pełna podziwu, że taki wielki reżyser tak bardzo się odsłania. I jest zabawnie. Dowiecie się ciekawych rzeczy
