Lis i różowy księżyc [Millenium Docs Against Gravity 2026]

 

Soraya jest Afganką urodzoną w Iranie. Ma kilka lat kiedy jej mama zostawia ją i wyjeżdża do Austrii. Poznajemy Sorayę jak ma 17 lat, ma męża i próbuje przedostać się do Europy. Każda próba przekroczenia granicy to „gra”, najpierw do Turcji, potem do Grecji. Jedna za drugą nieudana, jedna za drugą cofa ją do punktu wyjścia. Wraca po nich do swojego, tymczasowego życia, męża. Marzy o mamie, sprząta mieszkania, stara się przetrwać w małżeństwie. Jest bardzo samotna, bliską relację ma z wujkiem Mehrdadem i sztuką. Rysuje i tworzy figurki z masy papierowej z opakowań po jajkach. Filmuje swoje życie, męża, pracę, sztukę, samotność, tęsknotę za mamą i kolejne próby ucieczki. W „Lisie” jest współreżyserką i autorką zdjęć.

Mocny film o odważnej, mądrej, zdolnej i pięknej dziewczynie. Koniecznie

Tytuł oryginalny: A Fox Under a Pink Moon

Reżyseria: Mehrdad Oskouei, Soraya Akhlaghi

Iran 2026

Obejrzane na Millenium Docs Against Gravity 2026

Gość [Docs Against Gravity 2025]

 

Jest pierwsza w nocy. Dom na wsi, blisko białoruskiej granicy. Do drzwi puka człowiek – potrzebuje pomocy. Jest uchodźcą. Przyjmują go. Staje się ich gościem.

Trafia do domu ludzi, którzy należą do „biegających po lesie”. W czasie, kiedy Gość szuka możliwości dalszej podróży, oni biegają za pinezkami. Przedzieranie się przez las zostanie we mnie już na zawsze symbolem tej puszczy i tego czasu.

Nadchodzi moment przygotowań do dalszej drogi. Scena „uaryjczykowywania” Gościa jest dla mnie najbardziej przejmującym momentem filmu. To się naprawdę dzieje. XXI wiek. 80 lat po II wojnie światowej.

To jest film obowiązkowy.
To nie dzieje się gdzieś.
To nie dzieje się kiedyś.

Po seansie miałam zaszczyt być w jednej sali z tymi, którzy przyjęli człowieka — oraz z innymi, którzy od lat to robią. I na ten jeden moment znalazłam się w społeczeństwie, w którym chciałabym żyć. Długie brawa na stojąco, ciepło rozlało się po moim umęczonym lewackim serduszku.

Bardzo dziękuję twórcom. Daliście nam bardzo ważny film.

Reżyseria: Zvika Gregory Portnoy, Zuzanna Solakiewicz
Współreżyseria: Michał Bielawski
Polska, 2024

Obejrzane na Docs Against Gravity 2025

Ja, kapitan [Nowe Horyzonty 2024]

 

Seydou ma kilka sióstr i kochającą mamę. Bieda aż piszczy, ale jest miłość i własne miejsce na ziemii w Dakarze. Ma też przyjaciela z którym odkładają pieniądze na ucieczkę z biedy do wymarzonej Europy. Pewnej nocy uciekają i szybko zaczyna się piekło, którego nie umieli wyobrazić sobie wcześniej.

Film jest bajką, tragiczną, ale bajką. Wszyscy znamy zdjęcia TYCH łodzi wypchanych udręczonymi ludźmi, tutaj formuła jest inna, jest kolor, jest czasem „hej przygodo”. Szlachetność chłopców jest nagradzana, jak w historiach dla dzieci, taki film o nadziei na lepszy świat w obliczu świata tragicznego. Nazwałabym to Bollywoodem społecznym.

Reżyser Matteo Garrone, czyli Dogman i Gomorra.

Tytuł oryginalny: Lo Capitano

Reżyseria: Matteo Garrone

Włochy, Belgia 2023

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2024

Las [Millenium Docs Against Gravity 2024]

 

To niezwykły las, najstarszy w Europie, wysokie drzewa, żubry, łosie, żurawie, raj. Trzy lata temu wszystko się zmienia. Nagle ten piękną, monumentalną puszczę wypełniają ludzkie tragedie, przerażenie, rozpacz, głód, ból i śmierć. A Asia i Marek kupili ten dom, żeby ich dzieci wychowywały się w miejscu dobra, piękna i spokoju. Są dobrymi ludźmi, więc pomagają, nad wejściem świeci się zielona lampka, która oznacza, możecie zapukać do nas bezpiecznie, nie zadzwonimy na straż graniczną. Biegają po lesie z plecakami, karmią, poją, opatrują rany, ubierają w suche ubrania, pomagają jak mogą. Dzieci żyją tymi tematami, więc ich plastelinowe samochodziki wywożą uchodźców do Niemiec. Ten przepiękny las, ta ściana drzew na horyzoncie dla Asi i Marka już nie niesie spokoju, mocy, zachwytu, oni myślą jest mróz, zamarzną, pada, bagna robią się bardziej niebezpieczne, jest noc, ktoś tam może umierać. Jak mogę czuć radość, kiedy tuż za moim płotem…

Powiedzieć, że ten film jest poruszający, to nic nie powiedzieć, tragedia na granicy trwa, w kwestiach humanitarnych nie zmieniło się w tym kraju nic. Obcy są obcy.

Reżyseria: Lidia Duda

Polska, Czechy/2024

Obejrzane na Millenium Docs Against Gravity 2024

Ucieczka z utopii [Docs Against Gravity 2023]

 

Korea Północna, fenomen na skalę światową, jedynym adekwatnym porównaniem są nazistowskie Niemcy, aczkolwiek obywatele zamknięci w tym państwie/obozie mają minimalne szanse na ucieczkę. Na granicy z Koreą Południową jest DWA MILIONY min, granica z Chin to niebezpieczna rzeka Jalu, a za granicą szmalcownicy. Za 5 osobowa rodzinę dostaje się tyle juanów nagrody ile można zarobić w ciągu pół roku. Trzeba płacić przewoźnikom, ale czym płacić jeśli mieszkańcy Korei Północnej są biedniejsi niż myszy kościelne, a państwo chińskie bogatsze i zapłaci im więcej. Jeżeli już uda się uciec Chińczykom, trzeba przejść przez Laos i Wietnam, które jako państwa komunistyczne wspierające (?!?!?!) Koreę Północną  wciąż mogą wydać uciekinierów oprawcom z ich ojczyzny. Bezpieczeństwo zaczyna się dopiero w Tajlandii. W ucieczkach pomaga ksiądz chrześcijański mieszkający w Korei Południowej. Jaki jest następny krok po modlitwach do Kim Dżong Un'a? Modlitwa do chrześcijańskiego Boga… Ale tu przynajmniej bez śmiertelnych często konsekwencji jeśli nie powiesz „amen”. Ucieczki są motywem prowadzącym ten film co nadaje mu sensacyjną narrację. To co oczywiście jest początkiem i końcem wszystkiego to obóz koncentracyjny zwany Korea Północną. Zagraniczni operatorzy telefonii komórkowej nie mają tam zasięgu, jest państwowa linia, jedna stacja telewizyjna, jedna gazeta. Za obejrzenie zagranicznego filmu obóz, za posiadanie Biblii obóz, za podejrzenie szpiegostwa i tutaj może być już absolutnie wszystko, obóz. Przed obozem są przesłuchania, tylko najsilniejsi osobnicy mogą je przetrwać, a potem obóz, z którego nie da się wyjść i raczej nie da się przeżyć. Co ciekawe Biblia jest wrogiem numer jeden również dlatego, że legenda, którą obudowano Kim Ir Sen’a jest zaczerpnięta z biblijnych opowieści o Chrystusie. Nikt nie zna liczby śmierci z zakatowania lub głosu na tym terenie. 

To jest poletko mordercy, które wspierają Chiny i komunistyczna część Azji z milionami ludzi uwięzionymi i skazanymi przy urodzeniu.

Tytuł oryginalny: Beyond utopia

Reżyseria: Madeleine Gavin

USA 2023

język angielski, koreański

                            Obejrzane na Docs Against Gravity 2023

 

Ademoka [Warszawski Festiwal Filmowy 2022]

Ademoka jest nielegalnym uchodźcą z Tadżykistanu, uciekła do Kirgistanu. Pracuje, szef ustawia ją w odpowiednim miejscu, żeby żebrała. Idzie jej słabo, szef jest niezadowolony. Mieszka z rodziną we wraku samolotu i jej brat też jest niezadowolony. Ademoka czyta książki (na co to komu?) i rysuje komiksy (na co komu te bzdury?) i jest gruba. Jest obiektem drwin i poszturchiwania. Regularnie dostaje przez łeb od kogoś i musi uciekać. W końcu ktoś wyciąga do niej rękę, ale potem bierze hajs i znika zamiast pomóc, bo musi się napić. Taka droga przez mękę Ademoki, która ma czerwone włosy i rajstopy i mały, żółty plecaczek. W całym tym malutkim świecie pełnym dość wstrętnych ludzi jedynym światełkiem nadziei jest szkoła, żeby się do niej dostać Ademoka uczy się od pijaka.

Piękna historia, abstrakcyjny słodko gorzki humor, dziecięce kolory, brzydkie zadupie. 

Bardzo polecam, na Netflixie nazywałby się feel-good movie <3

Poprzedni film tego reżysera to Walka Atbaja, piękny film o bokserze, który próbuje się wyrwać, tak jak Ademoka

Tytuł oryginalny: Ademoka’s Education, Оқу іздеген Адемока

Reżyseria: Adilkhan Yerzhanov

Kazachstan, Francja 2022

Obejrzany na Warszawski Festiwalu Filmowym 2022

Rimini [Nowe Horyzonty 2022]

 

Przechodzona gwiazda, opustoszały, nadmorski, włoski kurort. Wiatr i deszcz nad zamkniętą zjeżdżalnią w aqua parku. Śnieg leży na palmach. Pod drewnianymi domkami letniskowymi śpią uchodźcy, sylwetki bez twarzy, ciemne ubranie, plecak, kaptur, pozycja zmęczonego człowieka, który się boi. Śpią, albo się gapią.

W tym krajobrazie stuporu swoje muzeum ma Richy Bravo. Kowbojki, futra, pierścienie, farbowana plereza. Teraz chcą go oglądać tylko austriackie emerytki i kilku mężów, którzy jeszcze żyją. Tani sezon, tanie występy. Musi dorabiać dodatkowymi usługami seksualnymi, robi kobietom dobrze na ciele za pomocą orgazmów i na duszy za pomocą komplementów. „Jesteś piękna, jesteś boginią seksu, Twoja cipka jest najlepsza. Kocham Cię i nigdy Cię nie zapomnę” Zestaw obowiązkowy. On go daje każdej z pań, zaspokaja ich potrzeby. On potrzebuje pieniędzy bo musi pić na umór. Pojawia się ktoś kto potrzebuje od niego czegoś innego. Z tym kimś pojawia się ktoś kto też czegoś potrzebuje. W tle są ci, którzy bardzo czegoś potrzebują. Najbardziej?  A wszyscy i tak najbardziej potrzebują mamy.

Bardzo dobry i poruszający Seidel. Patrzy na tą rzeczywistość, a my razem z nim. Jest jaka jest. Brzydka? Szkaradna? Żałosna? Ludzka.

Reżyseria: Ulrich Seidl

Austria, Francja, Niemcy 2022

język niemiecki, angielski

                                                        Obejrzane na Nowych Horyzontach 2022

Fuocoammare. Ogień na morzu. [NH2016]

Lampedusa, wyspa 100 km od Afryki, tutaj dopływają lub nie tysiące uchodżców. Świetny film, większość czasu poświęca obserwacji sennego życia mieszkańców wyspy, uchodźcy są krótkimi, mocnymi przerywnikami, niczym nie epatuje, jest wstrząsający, poruszający, genialnie skonstruowany. Koniecznie.

Opis festiwalowy

Tytuł oryginalny: Fuocoammare
Reżyseria: Gianfranco Rosi
Włochy, Francja, 2016
Język: włoski, angielski

Obejrzany: Nowe Horyzonty 2016

Styx [NH2018]

Rieke, jest lekarką, płynie w rejs po Atlantyku, sama. Idealnie przygotowana, zaopatrzona, wypływa w piękną podróż. Ze sztormu wychodzi obronną ręką, ale spotkanie łodzi ze zdesperowanymi uchodźcami to już zupełnie inna historia.

W tym filmie mamy w pigułce wszystkie europejskie zagadnienia/dylematy/strachy związane z uchodźcami.

Film jest poruszający, załazi za skórę, inteligentny, mocny, sugestywny. 
W podziękowaniach znalazł się między innymi Mathieu Kassovitz, taka ciekawostka dla wielbicieli Nienawiści.

W czasie kiedy realizowano ten filmu zmarło 20 000 uchodźców.

Niemcy, 2018
Tytuł oryginalny: Styx

Reżyseria: Wolfgang Fischer
Scenariusz: Wolfgang Fischer, Ika Künzel

Nagrody: MFF w Berlinie 2018 - Label Europa Cinemas, Nagroda Jury Ekumenicznego

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2 sierpnia 2018

I oddychaj normalnie [NH 2018]

Lara, samotna matka, jak mniemam eksheroinistka i jej kilkuletni synek, walczą o utrzymanie się na powierzchni porządnego islandzkiego społeczeństwa, raczej ich nie stać na płacenie rachunków i wynajęcie mieszkania. Praca w straży granicznej jest szansą na osiągnięcie normy społecznej. Sukces w pracy Laury to wyrok dla Adji, która usiłuje uciec do lepszego świata bo nie ma dla niej drogi powrotnej.

Reżyserka wie o czym opowiada, pracowała z uchodźcami jako wolontariusz. Kilka obrazów z życia nielegalnego emigranta, wiadomo przerażające. Wspierające się kobiety. Idea pomagania, idea widzenia człowieka w człowieku. To wszystko ładne, ale dla mnie jakoś średnio wiarygodne, więc poruszona nie byłam szczególnie, ale Monika była bardzo.

Islandia, 2018Tytuł orginalny: Andið eðlilegaReżyseria: Ísold Uggadóttir
Scenariusz: Ísold Uggadóttir

Nagrody: Sundance 2018 – Directing Award; FF w Göteborgu 2018 – Nagroda FIPRESCI

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 26 lipca 2018