Skarby [Nowe Horyzonty 2024]

 

Wesolutka mama z małą córeczką, lubi zbierać, więc często podróżują z wózkiem sklepowym, w mieszkaniu trudno otworzyć drzwi, bo pełne jest skarbów. W drugiej części swojego dzieciństwa Maria jest w kochającej rodzinie zastępczej i wszystko toczy się nastolatkowym, pogodnym torem do momentu kiedy znika ukochana przyjaciółka, uwalniają się wtedy traumy i stare nawyki. Uroczy/przerażający film o matkach-córkach, dorastaniu, traumach i z traum wychodzeniu. Słodko gorzki, pięknie zrobiony. Nagroda publiczności nowohoryzontowej.

Tytuł oryginalny: Hoard

Reżyseria Luna Carmoon

Wielka Brytania 2023

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2024

Bestio, bestio [American Film Festival 2020]

 

Dostęp do broni w Ameryce. Słoń to nie jest, ale interesujący, zgrabny film, amerykańska prowincja, kilku nastolatków z różnym zapleczem domowym.

Chłopak, który nie ma nic, ojciec ciągnie koks z panienkami.

Dziewczynka, która ma wszystko i marzenia.

Chłopiec, który materialnie ma, ale tata patrzy na niego go jak na nieudacznika, ale podziwia broń.

To wszystko spotyka się na amerykańskiej prowincji, która horyzonty ma dość wąskie i jedyna możliwość ich poszerzenia to wypad jak najdalej.

Skojarzenia filmowe:

Słoń

Biały gniew

Tytuł oryginalny: Beast Beast

Reżyseria: Danny Madden

USA, 2020

Lato 85 [Nowe Horyzonty 2020]

 

Pierwsza miłość, lata 80te, wakacje, jeden chłopiec nieśmiało rozgląda się po świecie, drugi jest pięknym pewnym siebie uwodzicielem. Miłość, pożądanie, dorastanie. W tle lata osiemdziesiąte, czyli wszystko zabawnie paskudne, ubrania, muzyka, taniec. Film z nurtu Ozon lekki, ale nie kompletnie pozbawiony mroku. Wzrusza lekkością przeplatającą się z rozpaczą zdrady, odrzucenia, końca rzeczy. 

Bardzo duża przyjemność.

Tytuł oryginalny: Été 85

Reżyseria: François Ozon

Francja 2020

język francuski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020

Matthias i Maxime

Przyjaciele z dzieciństwa, rosną, idą w różne strony, jeden jest intelektualistą, drugi ciotą, trzeci wychowany z elitarnym domu, czwarty z liszajem i matką heroinistką. Jarają blanty, grają w kalambury, mają ze sobą bratersko organiczną relację. Niby wszystko jest dopowiedziane, ale niektóre rzeczy nie dają się dopowiedzieć, bo z jednej strony jest życie, z drugiej niewygodne pożądanie.

Potoczysta relacja z uroczego życia towarzyskiego, cudowne, dowcipne dialogi. Na jej tle rozgrywa się dramat z matką (wiadomo) i melodramat męsko męski (wiadomo również).

Prawdopodobnie mój ulubiony film Dolana, zgrabny, uroczy, potoczysty, romantyczny, nienarzucający się, poruszający. Taka impresja o tym jak to życie pobolewa, jak się wchodzi w dorosłość i na chuj.

Tytuł oryginalny: Matthias et Maxime

Reżyseria: Xavier Dolan

Kanada 2019

język francuski

Obejrzane w kinie Muranów