My Vingren, szwedzka dziennikarka śledcza infiltruje skrajną prawicę. Buduje fałszywe profile, wnika do grup, poznaje ludzi, analizuje systemy działania.
Nazywają ją dziewczyną z tatuażem, tylko w odróżnieniu od Lisbeth, My to filigranowa dziewczynka w okularach, która szpieguje wyznawców supremacji i innych upojnych haseł. Oczywiście nie jest to zajęcie bezpieczne. Jej odkrycia są porażające, a czasem absurdalnie zabawne.
Film jest świetny, przerażający, ciekawy. Wygrał Tribecę w ubiegłym roku.
To moja absolutna idolka festiwalowa, dlatego nie mogłam nie zrobić sobie z nią fotki na Silent Disco <3
Hawa została wydana za mąż w wieku 13 lat za mężczyznę starszego o 30 lat. Dziś ma 52 lata i opiekuje się swoim zdemenciałym, roszczeniowym mężem, który całe dnie spędza, leżąc i popijając herbatę, zawsze podawaną przez kogoś innego.
Po latach milczenia i podporządkowania Hawa postanawia nauczyć się czytać i pisać. Pomaga jej w tym wnuczka, która już zna alfabet. Nawet decyduje się ufarbować siwe włosy. Haft to jej pasja – i sposób na przetrwanie. Zaczyna marzyć o własnym małym biznesie.
Zahra, 14-letnia wnuczka Hawy, zabrana od matki po rozwodzie, ucieka przed przemocą domową. Matka ma już nową rodzinę, nowe dzieci – Zahra trafia pod opiekę babci.
Obie – Hawa i Zahra – zaczynają podnosić się z popiołów. Ale wtedy do władzy wracają Talibowie. Zamykają kobiety w domach. Odbierają im prawo do edukacji. Zabierają kobietom życie.
Najiba Noori filmuje swoją rodzinę z czułością i uwagą przez pięć lat. Gdy sytuacja staje się zbyt niebezpieczna, znika z kadru – by chronić siebie. Ale zostaje film. Film, który pokazuje, jak wygląda świat, gdy kobiety muszą znów zamilknąć.
Wstrząsający dokument o małej, rolniczej palestyńskiej wiosce.
29 października 1956 roku, w Kafr Qasim, 49 osób zostało zastrzelonych przez izraelskich strażników granicznych. Rolnicy wracali z pól po pracy, nieświadomi, że godzinę policyjną przesunięto z 18:00 na 17:00 – informacja, której nikt im nie przekazał.
Masakra mogłaby pozostać tajemnicą, gdyby nie jeden mieszkaniec pobliskiego kibucu. To on zadał pytania i upublicznił odpowiedzi.
Film Heller odtwarza protokoły z procesu 11 żołnierzy. Ujawnia sposób myślenia sprawców, pokazuje, jak ich działania wpisywały się w szerszą politykę wobec Palestyńczyków – i jaką ponieśli za to karę.
Film, który rozjechał mnie jak czołg. Zakazany w Izraelu. Ta twarz, ta bezwzględność, ta arogancja, to poczucie wszechwładzy i nietykalności. Jak Putin. Jak Trump. Do kompletu – Bibi. Prawie dwie godziny patrzenia w oczy złu absolutnemu. I to zło ma realną władzę.
Oburzamy się Mentzenem i Braunem? To przedszkolne przepychanki w porównaniu z kluczowymi koalicjantami Netanjahu. Bezalel Smotrich – minister finansów Izraela oraz minister ds. cywilnych w Ministerstwie Obrony, odpowiedzialny za administrację na okupowanym Zachodnim Brzegu – w 2023 roku powiedział: „nie ma czegoś takiego jak naród palestyński”, a w maju 2025: „Gaza zostanie całkowicie zniszczona”. Itamar Ben-Gewir – minister bezpieczeństwa narodowego Izraela, nadzorujący policję i siły bezpieczeństwa na Zachodnim Brzegu – w przeszłości skazany za podżeganie do rasizmu i wspieranie organizacji uznanych za terrorystyczne.
Film pokazuje drogę Netanjahu – od dziecka z politycznej rodziny, przez elitarne wojsko, lata dyplomacji i mistrzostwo politycznej gry, aż po dzisiejszą rzeczywistość: okupację Gazy i ponad 50 000 zabitych Palestyńczyków. Oparte na wywiadach z osobami, które go znały, z nim pracowały albo miały odwagę mówić: byli premierzy, rzecznicy, agenci służb specjalnych, dziennikarze śledczy. To wszystko układa się w portret władzy, której nikt nie zatrzymał na czas.
„Akta Bibiego” dokumentują, jak przez dekady budował swoją władzę, wykorzystując społeczne lęki, media, religię. Jak sprawnie posługuje się językiem propagandy, jak wypiera fakty, jak kreuje siebie na postać nietykalną.
Przejmuje popularny serwis informacyjny Walla i przekształca go w swoją tubę propagandową. W centrum filmu znajdują się nagrania z policyjnych przesłuchań w sprawach o korupcję. Zamówienia na najdroższe cygara, szampana i biżuterię – w zamian za przysługi na najwyższym szczeblu, np. obniżenie podatków. Netanjahu zaprzecza przyjmowaniu luksusowych prezentów od miliarderów. Oczywista oczywistość: on nie chce zakończyć tej wojny. Jest mu na rękę, opóźnia w ten sposób proces przeciwko sobie.
Szczególnie polecam osobom mówiącym: „to skomplikowane”.
Długo zastanawiałam się, jakie zdjęcie będzie grafiką dla tego posta, bo nie chciałam pokazywać jego twarzy. Zdecydowałam się na Gili Schwartz – mieszkankę kibucu Be'eri, zaatakowanego 7 października przez Hamas. Straciła bliskich, a to, co mówi ta dziewczynka o delikatnej urodzie, daje nadzieję.
7 października 2023 roku Liat i jej mąż zostają porwani przez Hamas ze swojego domu w kibucu. To film o rodzinie, która próbuje ich odzyskać. Ojciec Liat, Yehuda, jedzie do Stanów. Ma amerykański paszport i chce działać. Szybko zostaje wepchnięty w polityczne błotko, które nie zgadza się z jego kręgosłupem moralnym.
Różne poglądy na to, co dzieje się w Izraelu i Strefie Gazy, ścierają się czasem dramatycznie — w obrębie jednej rodziny i jednej tragedii.
To nie jest film, który coś wyjaśnia. To film, który zostawia w człowieku trudne pytania. Co robić z cierpieniem? Czy da się zbudować opowieść, która wszystko pomieści?
Bardzo poruszające, bardzo delikatne. I bardzo potrzebne.
Po pierwszym pokazie tego filmu na Berlinale pierwszą osobą, która zabrała głos, był Libańczyk. Powiedział, że nigdy nie poznał żadnego Izraelczyka, ale po tym filmie chciał podejść i przytulić jego bohaterów – za ich empatię.
Noam Shuster-Eliassi – Żydówka, wychowana w Oazie Pokoju, jedynej osadzie w Izraelu, gdzie Żydzi i Palestyńczycy naprawdę chcą żyć razem. Od początku szkoły dzieci uczą się w dwóch językach. Noam pochodzi z lewicowej, zaangażowanej rodziny. Ma to we krwi. Zostaje delegatką do ONZ ds. pokojowego współistnienia.
Ale to dla niej za mało. Chce docierać do mas, więc bierze się za stand-up. Jako dziecko Noam była bardzo poważna i bardzo śmieszna. Dodając do tego ogromną wrażliwość – mamy definicję dobrego stand-upu.
7 października 2023 zmienia wszystko. Tragiczna sytuacja w kraju zamienia się w koszmar.
Noam nie ma problemu z używaniem słów takich jak: okupacja, faszystowski rząd, ludobójstwo. I mówi do nas głośno i wyraźnie: „It’s not complicated. It’s painfully simple.”
Oglądamy też, co ta historia robi z kobietą, która została wychowana w poszanowaniu drugiego człowieka, a dziś mierzy się ze współczesnym Izraelem.
Długie brawa na stojąco. Łzy. Wszystko się działo.
Jest pierwsza w nocy. Dom na wsi, blisko białoruskiej granicy. Do drzwi puka człowiek – potrzebuje pomocy. Jest uchodźcą. Przyjmują go. Staje się ich gościem.
Trafia do domu ludzi, którzy należą do „biegających po lesie”. W czasie, kiedy Gość szuka możliwości dalszej podróży, oni biegają za pinezkami. Przedzieranie się przez las zostanie we mnie już na zawsze symbolem tej puszczy i tego czasu.
Nadchodzi moment przygotowań do dalszej drogi. Scena „uaryjczykowywania” Gościa jest dla mnie najbardziej przejmującym momentem filmu. To się naprawdę dzieje. XXI wiek. 80 lat po II wojnie światowej.
To jest film obowiązkowy. To nie dzieje się gdzieś. To nie dzieje się kiedyś.
Po seansie miałam zaszczyt być w jednej sali z tymi, którzy przyjęli człowieka — oraz z innymi, którzy od lat to robią. I na ten jeden moment znalazłam się w społeczeństwie, w którym chciałabym żyć. Długie brawa na stojąco, ciepło rozlało się po moim umęczonym lewackim serduszku.
Bardzo dziękuję twórcom. Daliście nam bardzo ważny film.
„Ludzie nie muszą akceptować absurdalnych idei, wystarczy, że się do nich przyzwyczają.”
Tak o przyzwyczajaniu społeczeństwa do rasistowskich teorii i „prawd objawionych”, których przytaczać nie będę – bo trudno mi o nich myśleć, a co dopiero pisać.
Hope Not Hate to brytyjska organizacja, która od lat infiltruje środowiska skrajnej prawicy. Film Sekrety skrajnej prawicy pokazuje ich działania od środka – tajne operacje, nagrania z ukrycia, próby dotarcia do źródeł propagandy. Obraz wyłaniający się z ich opowieści mrozi: zasięg, skuteczność i pewność siebie ekstremistów, sposoby pozyskiwania zwolenników, miejsce w debacie publicznej dla idei, które wydawały się pogrzebane w historii razem z Hitlerem.
Jest też element polski… Nie będziecie dumni.
Od lat brunatna bestia podnosi łeb – i choć nie dzieje się to z dnia na dzień, jej obecność staje się coraz bardziej oczywista.
„Enough is enough”? Niestety, niekoniecznie.
Świetny film – bolesny, ku przestrodze, bardzo potrzebny. Aczkolwiek znowu: ludzi, którzy go obejrzą, ostrzegać nie trzeba. Może tylko im przypomnieć, że obawa przed skrajną prawicą to nie przesada, tylko instynkt samozachowawczy.
Co smutne – właśnie dziś przez Warszawę przejdzie nacjonalistyczny marsz antyuchodźczy,
a garstka ludzi będzie skandowała: No Pasarán...Polska 2025.
Tytuł oryginalny: Undercover: Exposing the Far Right
W czwartek zaczął się mój ukochany festiwal Docs Against Gravity, jak zwykle dobra filmowego tam cała masa. Idźcie, bierzcie co Wam smakuje. Nie bójcie się, że nie wiecie co wybrać, bo każdy film coś wnosi. Będę się starała głośno mówić to tym co dla mnie było dobre :)
Z ręką na sercu wyznaję wiarę w to, że świat byłby o oczko lepszy, gdyby ludzie pochylali się nad innym człowiekiem, a taki festiwal to doskonała okazja.
.jpeg)