Całe to piękno i krew [DOCS AGAINST GRAVITY 2023]

 

Nan Goldin, ta kobieta przeżyła z 5 żyć, każde z nich jest materiałem na osobny film. Jej zdjęcia są piękne, aczkolwiek to słowo nie oddaje tego co dają widzowi. Jest otwarta, mądra, szczodra. Dostajemy od niej bolesną, wielobarwną i odważną historię i jest w niej wszystko, traumatyczne dzieciństwo, środowisko queer, seksualność, sztuka, epidemia AIDS, uzależenienie, aktywizm, a o wszystkim słuchamy intymnej, szczerej opowieści. Jej życie, jej traumy, jej wybory, poszukiwanie koloru, intensywności daje niezwykłą osobowość, zdjęcia i historię. Na nasze szczęście jedną z metod radzenia sobie z przeżyciami jest dla niej fotografowanie i powstają portrety intensywne jak jej życie, intymne, poruszające. Piękna, mądra, silna kobieta daje nam całe to piękno i krew. 

Tytuł oryginalny: All the Beauty and the Bloodshed

Reżyseria: Laura Poitras

USA 2022

                                 Obejrzane na Docs Against Gravity 2023

Blizny Alego Boulali [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Ali Boulala, mistrz deskorolki lat 90tych. Punkowy styl ubrania, styl życia gwiazdy rocka. Niesamowita postać i spektakularny upadek. Odnotowana już wielokrotnie w filmach dokumentalnych degrengolada alkoholowo narkotykowa. W tle turkot kółek i nieprawdopodobne wyczyny na desce.

Polecam.

Tytuł oryginalny: The Scars of Ali Boulala 

Reżyseria: Max Eriksson

Szwecja / Norwegia | 2021

Język angielski, szwedzki, fiński

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Babyteeth

Milla ma 16 lat, jest nieatrakcyjna, wkurwiona i chora na raka. Moses jest starszy, imponujący, ma dziary na twarzy diluje i ćpa. Jest dla Milli bogiem. Tata psychiatra, mama przetrącona pianistka, która żyje na haju na receptę. 

Zderzenie światów, dojrzewanie, miłość,  odrzucenie, gorycz, śmierć.

Zgrabna, ujmująca formuła, świetnie się ogląda, porusza.

Tytuł oryginalny: "Babyteeth"

Reżyseria: Shannon Murphy

Australia 2019

język angielski

Mój piękny syn [AFF 2019]

Poruszające studium upadającego narkomana, a za nim ciągnących się zwłok rodziny. Narkoman z wrodzonym narkomanom wdziękiem podnosi się i upada, za nim tą sinusoidą podąża cała rodzina. Teraźniejszość miesza się z retrospekcjami. Rozbita rodzina, syn zostaje z ojcem i tworzą z przyszywaną mamą cudowną komórkę rodzinną, jest inteligentna miłość, czułość, opieka. I ten młody, piękny, uzdolniony, obiecujący chłopak jeszcze pod czujnym, tolerancyjnym okiem ojca zaczyna zabawę z metaamfetaminą. Potem jest tyko lepiej.

Piękne, poruszające, obserwujemy rzecz z pozycji bardzo kochającego ojca, to jego piękny syn upada, a on nie może mu pomóc. Chyba najbardziej rozczulające są ich relacje rodzinne, łyżkami można je jeść i każdy by tak chciał.

Film powstały na podstawie pamiętników ojca i syna, które stały się bestsellerem.

Reżyser zna się na trudnych relacjach rodzinnych i uzależnieniach. Jego filmy to świetny „Boso, ale na rowerze”  i prostszy, ale bardzo poruszający „W kręgu miłości”

Ciekawostki: Karen Barbour - „The Affair”,  Timothée Chalamet - „Call Me By Your Name”, „Lady Bird”, "W deszczowy dzień w Nowym Jorku"

Oryginalny tytuł: Beautiful BoyReżyseria: Felix van GroeningenUSA 2018
język angielski

Nagrody: MFF w Chicago 2018 - najlepszy film

Obejrzane na American Film Festival 2019

Tylko 6,5 [WFF 2019]

Teheran, policja poluje na dealerów narkotyków. Popularne narkotyki to opium i heroina, crack był kiedyś. Wygarniają narkomanów z nieprawdopodobnych narkomańskich squatów, aresztowania idą w setki, przesłuchują, dostają nazwiska mniejszych dealerów, aresztują tych, idą wyżej. Widzimy dochodzenie, proces sądowniczy - odbywa się w pokoju na komisariacie, sędzia sam podejmuje decyzje. Za dealerkę jest kara śmierci. Wszystko odbywa się w hałasie, kłótniach, bazarowej atmosferze, krzykach, opierdalaniu wzajemnych, odgrażaniu się, płaczach.

Tempo jest szybkie, wydaje się, że nikt w tym filmie nie śpi, ciagle gdzieś pędzą, gonia, krzyczą, przepełnione cele, bajzel organizacyjny. Nędza i przepych tych wysoko w hierarchii przestępczej. 

„Sierra Nevada” meets „Czasem słońce, czasem deszcz” i rozdzierający ludzki dramat. I rosnąca z roku na rok liczba uzależnionych. Niesamowite przeskoki z grubych żartów do poruszających scen dramatycznych.

Hit kasowy w Iranie, nagroda publiczności na festiwalu w Teheranie.

Świetny film, prawdopodobnie najlepszy jaki widziałam na tym festiwalu.

Niestety trailer tylko w oryginale :)

Reżyseria: Saeed Roustayi

Tytuł oryginalny: Metri Shesh Va Nim

Iran 2019

język perski

Nagroda Publiczności na festiwalu w Teheranie

Obejrzane Warszawski Festiwal Filmowy 2019

Po drugiej stronie [MDOG 2019]

Mocny, mięsisty, wciągający ohydny obraz white trashowej części społeczeństwa amerykańskiego.  Elektorat Trumpa, z pogardą odnoszący się do Obamy. Dwa obrazki, jeden to narkomani, na skraju bezdomności, nędza, degeneracja, przeżywający z dnia na dzień, gnijący upadek, obrazki od których chce się uciec. Krzyczą „kto się nami zajmie? nikogo nie obchodzimy”. Drugi to bardziej zadbani, zabezpieczeni wielbiciele broni maszynowej. Szykują się do wojny domowej.

Niesamowita moc obrazu, historie dzieją się blisko, nie czuć dystansu, tym potworniej boli siedzenie w klubie striptizem, czy na kanapie, gdzie mama z synem dają w żyłę, albo w wypróbowywaniu nowych karabinów maszynowych w lesie.

Patrzmy i myślmy w jakiej bańce żyjemy, takie szeregi społeczne nie tylko w Ameryce.

Reżyseria: Roberto Minervini
Francja, Włochy, 2015
Język angielski

Co zrobisz kiedy świat stanie w ogniu [MDAG 2019]

Nowy Orlean, Afroamerykanie, biedni, byli narkomani, byli więźniowie, dzieci dorastające w dzielnicach gangów, Czarne Pantery. Film jest czarno-biały, bo o czarno-białym świecie opowiada. 

Opowiadają o swoim nieszczęściu bycia gorszymi, o tym jak nisko w społecznej drabinie się plasują, jak postrzegają białych jako swoich ciemiężycieli.

Piękne zdjęcia, piękna bliskość z bohaterami, piękne wyimki z ich walki o przetrwanie i potyczek z rzeczywistością. Poruszające, mądre, przerażające.

W „Po drugiej stronie” dilował z white trashem, w tym z black trashem. Tamtych niszczyła bieda, tych bieda i stygmatyzujący kolor skóry.

Niezwykły reżyser, będę czekać na kolejny film, a tutaj wywiad:
https://www.radiowroclaw.pl/articles/view/86972/Roberto-Minervini-bohatera-mojego-filmu-wlasnie-postrzelili-na-ulicy

Tytuł oryginalny: What You Gonna Do When the World's on Fire?
Reżyseria: Roberto Minervini
Włochy, USA, Francja, 2018
Język angielski