Emilia Pérez

 

Film ciekawostka, trochę teledysk o jednym z najniebezpieczniejszych państw na świecie. Mamy Meksyk, mamy okrucieństwo karteli, zbiorowe groby, zaginione córki i synowie, gwałt i przemoc, zmianę płci, a wszystko razem w musicalu. Film jest efektowny, czego z reguły nie lubię, ale tutaj stoi w interesującym kontraście do opowiadanych historii, do ekshumowanych kości, do matek zombie ze zdjęciami porwanych dzieci. 

Zoe Saldana - napatrzeć się na nią nie można, żal jak znika z kadru. Pierwsza rola Karli Gascon, trans kobiety po zmianie płci jest interesująca, ale troszkę nie rozumiem nagród za aktorstwo, bo jej twarz się nie rusza, rozumiem hype na postać, ale wybitna gra? 

Nie jest to film do poważnego traktowania, skandaliczne błędy językowe i logiczne - osoba w tranzycji, po dwóch latach terapii hormonalnej ma brodę :))), ale wizualnie piękny, musicalowe sceny urywają oczy.

Bardzo ciekawy punkt widzenia na film w artykule z Guardiana.

Reżyseria: Jacques Audiard

Meksyk, 2024

Pamfir [Warszawski Festiwal Filmowy 2022]

Ukraińska wieś przy granicy z Rumunią. Nędza z bida, błoto po kolana, jak chcesz żyć jak człowiek musisz szmuglować szlugi do Rumunii. Jest tu oczywiście szef mafii i ksiądz i policjant. Pamir rzucił szmuglowanie, pracuje w Polsce, żeby zarobić na spłatę domu, kocha żonę i synka i brata całym sercem. Jest z niego kawał chłopa, a dłonie jak bochny chleba, którymi przywalić potrafi.

Za chwilę będzie karnawał, wszyscy szykują na ten moment stroje i maski. Wszyscy liczą na to, że Pamir pokona szefa i będą żyli długo i szczęśliwie.

Niezwykle kolorowy, dynamiczny, piękny krajobrazami i maskami, muzyką. Drżący miłością, walką o lepsze życie, złośliwym losem. Pełen beznadziei, upadku, miłości do ostatniego oddechu. Nawet szczegóły przemytu papierosów układają się w jakaś magiczną przypowieść o Janku Wędrowniczku.

Tytuł oryginalny: Памфір

Reżyseria: Dmytro Sukholytkyy-Sobchuk

Ukraina, Francja, Polska, Chile, Luksemburg, Niemcy 2022

Język ukraiński

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2022

Zatoka cieni [DAG 2020]

Zatoka Kalifornijska zwana przez Jacquesa Cousteau akwarium planety z powodu różnorodności żyjących tam gatunków zwierząt. Człowiek nie byłby sobą, gdyby nie spierdolił tego cudeńka. 

Totoaba, ryba, która ma to nieszczęście, że jej pęcherz pławny został przysmakiem chińskich bogaczy, którzy już naprawdę nie wiedzą w co wbić swoje znudzone zęby. Morświn kalifornijski, ssak, którego na świecie zostało mniej niż 20 sztuk. Oba gatunki wciąż żyją w Zatoce Kalifornijskiej. Kilogram pęcherza totoaby potrafi kosztować 100 000 dolarów, zwany jest morską kokainą. Organizacja jest taka sama jak w narkokartelach i korzysta z ich bogatej tradycji. Kłusownicy i przemytnicy to najbiedniejsza i najłatwiejsza do odstrzału część łańcucha pokarmowego. Zyski lądują u bossów mafii meksykańskiej i chińskiej i ci na ogół mają się bardzo dobrze.

Obserwujemy grupę naukowców, którzy próbują za wszelką cenę uratować te ostatnie sztuki żyjących morświnów i jest to niesamowita historia. 

Jak zwykle w takich miejscach działają Sea Shephard, realizując to czego z jakiegoś tajemniczego powodu zwanego korupcją nie udaje się dokonać uzbrojonej po zęby policji. I jak zwykle następuje zderzenie potrzeb najbiedniejszych, dla których praca dla mafii jest szansą na zarobek i walką o zagrożony gatunek.

Wysoko budżetowe kino akcji z przesłaniem, świetnie się ogląda.

Tytuł oryginalny: Sea of Shadows

Reżyseria: Richard Ladkani

Austria, Niemcy, Australia, USA, 2019

język angielski, hiszpański

Obejrzane na Docs Against Gravity 2020

Proceder [WFF 2019]

Życiorys Chady to gotowy scenariusz na kino akcji/społeczne/psychologiczne. Wszystko tam jest. Ulica, mafia, trudne dzieciństwo, rap uliczny, używki, wzloty i solidne, wielokrotne upadki. 

Świetne zrealizowana historia, 137 minut, których nie czuć. Poruszające, ciekawe, prawdziwe. Dobre dialogi, obsada, gra. 

Jeśli ktoś lubi takie klimaty, to oglądać koniecznie.

Tytuł oryginalny: Proceder

Reżyseria: Michał Węgrzyn

Polska 2019

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Ustrzelić mafię [MDAG 2019]

Letizia Battaglia, kobieta, która odważyła się żyć po swojemu chociaż ani czasy, ani umafijnienie Sycylii w tym nie pomagały. Najpierw była żoną i matką, mając 32 lata zaczęła własne życie, rozwiodła się, zaczęła pracować jako fotografka.

Najbardziej znana z fotografii mafiijnych ofiar. Nie dość,że nie została żoną na zawsze to kolejni jej partnerzy są coraz młodsi. Fascynująca opowieść o życiu, pasjach, namiętnościach, wyborach. Nie żyje, pędzi przez życie, przeżywa je całą sobą, dokładnie tak jak chce.

Na Q&A widać ludzkiego człowieka, uważna w stosunku do partnera, siłą rzeczy pozostającego w cieniu, w stosunku do swoich córek, które nie zostały uwzględnione w filmie, tłumaczki, która musi tłumaczyć niezłą gadułę. To bardzo miłe uczucie patrzeć na fascynującą bohaterkę filmu i widzieć ludzkiegoczłowieka.

Bardzo ładne pytanie z sali „jak to jest, że walcząc z mafią wciąż pani żyje” :)

Ma 84 lata, zaczęłą nowa serię zdjęć, których przedmiotem jest kobiece ciało, pali trzy paczki szlugów dziennie, jest wściekła na skorumpowane Włochy, które wciąż dobiają targu z mafiozami.

No wiadomo, że warto :)

I artykuł warto:

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/7,53662,24759339,zdjecia-letizii-battaglii-to-nie-tylko-krew-ktora-przelala.html

Tytuł oryginalny: Shooting the mafia

Reżyseria: Kim Longinotto

Irlandia, 2019

Jesteśmy gorączką [WFF]

Kolumbia, slumsy, mafia, tancerze.

Obłędne sceny tańca, napatrzeć na tancerzy się nie można, piękne zdjęcia slumsów, portów, nędzy z bidą. Fabularnie Bollywood.

Kolumbia, Argentyna 2018

Tytuł oryginalny: Somos calentura

Reżyseria: Jorge Navas

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018