Sześć miesięcy w różowym i niebieskim budynku [Nowe Horyzonty 2026]

 

„Sześć miesięcy w różowym i niebieskim budynku”, reżyseria: Bruno Santamaría Razo, Meksyk 2026

Początek lat 90, Bruno rekonstruuje wspomnienia z ważnego etapu dzieciństwa. Pierwsze zauroczenie, śmiertelna choroba w rodzinie. Rodzina jest meksykańska, czyli emocje, hałas, tańce, kolory, imprezy przy stole w ogrodzie. Rodzina ma queerową strukturę, więc bywa nieprosto, ale jest miłość, bardzo dużo miłości.

Reżyser opowiada o swoim życiu, film jest fabułą, ale ma wstawki dokumentalne.

Sama przyjemność i wzruszenie i ciepło i kolor.

Tytuł oryginalny: Seis meses en el edificio rosa con azul

Reżyseria: Bruno Santamaría Razo

Meksyk, 2026

                                                            Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2026

Kandydaci śmierci [Millenium Docs Against Gravity 2026]

 

Od pierwszego dnia festiwalu słyszałam „Idziesz na Cuskę, widziałaś Cuskę?”. Nie planowałam, ale zbiorowa, szczera miłość ludzka zmusiła mnie do tego seansu i jestem jej za to bardzo wdzięczna.

Maciej, jego syn i jego dwa przyjaciele przez kilkanaście lat w ramach wakacji wyjeżdżają w Polskę i kręcą horrory pt. „Kandydaci śmierci”. Wszystko zaczyna się od chłopców, kończy na mężczyznach. Na przestrzeni lat stan rzeczy ulega zmianie, bliscy się rozwodzą, chorują, zakochują, umierają. Chłopaki kręcą filmy, rozmawiają o rzeczach poważnych i głupotach. Z tych nagrań powstaje absolutnie cudowny zapis życia. O przyjaźni, o rodzinie, o relacjach, o tym, że dobrze jest mięs obok siebie wioseczkę. Jest wesoło, jest wzruszająco, jest ciekawie, ten film totalnie dotyka serduszka każdego.

W ciągu dokumentów grozy, które miałam na swojej liście „Kandydaci śmierci” zapalili cieplutkie światełko nadziei. Koniecznie.

Reżyseria: Maciej Cuske

Polska, 2026

Obejrzałam na Millenium Docs Against Gravity 2026

Podpisano, Hawa [Docs Against Gravity 2025]

 

Hawa została wydana za mąż w wieku 13 lat za mężczyznę starszego o 30 lat. Dziś ma 52 lata i opiekuje się swoim zdemenciałym, roszczeniowym mężem, który całe dnie spędza, leżąc i popijając herbatę, zawsze podawaną przez kogoś innego.

Po latach milczenia i podporządkowania Hawa postanawia nauczyć się czytać i pisać. Pomaga jej w tym wnuczka, która już zna alfabet. Nawet decyduje się ufarbować siwe włosy. Haft to jej pasja – i sposób na przetrwanie. Zaczyna marzyć o własnym małym biznesie.

Zahra, 14-letnia wnuczka Hawy, zabrana od matki po rozwodzie, ucieka przed przemocą domową. Matka ma już nową rodzinę, nowe dzieci – Zahra trafia pod opiekę babci.

Obie – Hawa i Zahra – zaczynają podnosić się z popiołów. Ale wtedy do władzy wracają Talibowie. Zamykają kobiety w domach. Odbierają im prawo do edukacji. Zabierają kobietom życie.

Najiba Noori filmuje swoją rodzinę z czułością i uwagą przez pięć lat. Gdy sytuacja staje się zbyt niebezpieczna, znika z kadru – by chronić siebie. Ale zostaje film. Film, który pokazuje, jak wygląda świat, gdy kobiety muszą znów zamilknąć.

Wstrząsające. Czułe. Pełne rozpaczy i miłości.

Tytuł oryginalny: Writing Hawa

Reżyseria: Najiba i Rasul Noori

Afganistan 2025

Obejrzane na Docs Against Gravity 2025

20 000 gatunków pszczół

 

Lato na wsi w Kraju Basków. Małe dziecko i duża, intensywna rodzina z milionem swoich zależności i konfliktów. Ciotka ma ule i wie, że jest 20 000 gatunków pszczół i dają radę ze sobą koegzystować, czego nie da się powiedzieć o ludziach. Dziecko stoi gdzieś pomiędzy imieniem Aitor, a Lucia. Mama bardzo kocha, ale ma troje dzieci i własne rozterki artystyczne, tata myśli, że na za dużo dzieciom pozwalają, babcia się modli i obwinia córkę.

Subtelny, piękny i poruszający. W ujmujący sposób pokazuje  jak niektóre dzieci naturalnie radzą sobie z zagadnieniem kolegi, który ma cipkę, a jak niektórym dorosłym trudno zaakceptować taki stan rzeczy.

W ostatnich latach kino arthousowe oddaje głos dzieciom, albo korzysta z dzieci do opowiadania historii. Bardzo to wdzięczny zabieg, a tym filmie rewelacyjna mała aktorka Sofía Otero, Srebrny Niedźwiedź na Berlinale w ubiegłym roku.

Skojarzenia filmowe: Blisko, Girl, Alcarras, 

Tytuł oryginalny: 20.000 especies de abejas

Reżyseria: Estibaliz Urresola Solaguren

Hiszpania 2023

Pamfir [Warszawski Festiwal Filmowy 2022]

Ukraińska wieś przy granicy z Rumunią. Nędza z bida, błoto po kolana, jak chcesz żyć jak człowiek musisz szmuglować szlugi do Rumunii. Jest tu oczywiście szef mafii i ksiądz i policjant. Pamir rzucił szmuglowanie, pracuje w Polsce, żeby zarobić na spłatę domu, kocha żonę i synka i brata całym sercem. Jest z niego kawał chłopa, a dłonie jak bochny chleba, którymi przywalić potrafi.

Za chwilę będzie karnawał, wszyscy szykują na ten moment stroje i maski. Wszyscy liczą na to, że Pamir pokona szefa i będą żyli długo i szczęśliwie.

Niezwykle kolorowy, dynamiczny, piękny krajobrazami i maskami, muzyką. Drżący miłością, walką o lepsze życie, złośliwym losem. Pełen beznadziei, upadku, miłości do ostatniego oddechu. Nawet szczegóły przemytu papierosów układają się w jakaś magiczną przypowieść o Janku Wędrowniczku.

Tytuł oryginalny: Памфір

Reżyseria: Dmytro Sukholytkyy-Sobchuk

Ukraina, Francja, Polska, Chile, Luksemburg, Niemcy 2022

Język ukraiński

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2022

Alcarras [Nowe Horyzonty 2022]

 

Reżyserka cudownego Lata 1993 znów patrzy z dziecięcej perspektywy, a każdym razie dziecięca perspektywa jest ważna. Wielopokoleniowa rodzina żyje z uprawy brzoskwiń, ale ceny hurtowe nie dają szansy na przetrwanie rolnikom z tej okolicy i bardziej opłaca się zaorać sad i postawić panele słoneczne. Trzy pokolenia nie znają innego życia niż sad. Co z nimi będzie? Nowoczesność, prawo wolnego rynku, opłacalność, jak to wszystko się ma do ludzi, którzy żyli brzoskwiniami, naturą? Brzoskwiniowe serce zostaje zdeptane.

Rodzina jest intensywna, kłócą się, ojciec nie docenia syna, ani nikogo, ciężko pracuje. Dzieci nie chcą, żeby rodzina się kłóciła, bo jak się wszyscy poobrażają, to nie można się razem bawić. 

Bardzo wdzięczna, ludzka opowieść z katalońskiej prowincji.

Reżyseria: Carla Simón

Hiszpania, Włochy 2022

język kataloński, hiszpański, angielski

                                    Obejrzany na Nowych Horyzontach 2022

Między nami [DAG 2020]

Trzy pary rozmawiają, losują pytania i zadają je sobie nawzajem. Trochę jak terapia, rolę terapeuty pełni pudełeczko z pytaniami. Powstaje obraz tego co między nimi. Subtelne, inteligentne, smutne.

Trochę może stronniczy wybór par, panowie delikatnie mówiąc rysują się dość słabo. A z drugiej strony każdy ma w tym filmie lusterko swoich odczuć, więc może niekoniecznie.

Ciekawe, polecam.

Reżyseria: Dorota Proba

Polska 2020

język polski

Obejrzane na Dogs Against Gravity 2020

Nie ma nas w domu

Mama, tata, syn, córka. Mama pielęgniarka, tata imał się wszystkiego teraz wchodzi w nowy etap zawodowy, syn, nastolatek, graficiarz, córeczka, słodki rudzielec.

Ricky, próbuje wyprowadzić rodzinę na prostą i zostaje kurierem. Wydawałoby się, że zatrudnia się w formie kurierskiej, ale nie, wchodzi w układ z korporacyjna mafią. Mafia ssie do ostatniej kropli i nie odpuszcza. Ricky się zażyna, jego żona też, dzieci siedzą w domu same, urocza para, która tworzą zaczyna obumierać, rodzinę zaczyna żreć korozja przerażenia o przetrwanie, umęczenia, wiecznego niepokoju.

Abbie będąc pielęgniarką zagląda w oczy zaniedbanemu, choremu nieszczęściu. Podmywa pozostawionych samym sobie staruszków, którzy dnie spędzają patrząc w okno w oczekiwaniu na pielęgniarkę, która pomoże im wstać.

Tradycyjny, piękny Loach z dużo czujniejszym zakończeniem niż „Ja, Blake”

Jak to ładnie napisał Michał Wałkiewicz/Filmweb: „rodzi się w sercu ten rodzaj gniewu, o który chyba chodziło”

Skojarzenia filmowe: mój ukochany, bułgarski: Hristo i Ja, Blake

Reżyseria: Ken Loach

UK 2019

język angielski

Przenieść grób [WFF 2019]

Rodzina ma za zadanie przenieść grób ojca, w tym celu muszą się spotkać, a nie są najbardziej rodzinni na świecie. Mamy różne trzy siostry, okropnego synka, milczącego brata, patriarchalnego wuja, arcyciepłą ciocię i tajemniczą dziewczynę. Oni wszyscy najpierw muszą się znaleźć, potem utrzymać w kupie, a potem dojechać na cmentarz i dokonać przeniesienia zwłok. Dobrze by też było gdyby zjedli kolacje bez rękoczynów. W tym krótkim czasie wychodzą wszystkie pretensje, bóle, niezgody. Kłócą się, płaczą, godzą, obrażają. Na jakimś poziomie dochodzą do mniejszych lub większych porozumień, albo w każdym razie uśmierzeń konfliktów. Są rodziną i mają siebie. A kobiety wciąż walczą o pozycje w stadzie.

Koreański, zabawny, trochę slapsticków, dużo wrzasków, ale urocze i ciepłe. Festen na koreańską miarę.

Polecam.

Zwycięzca Konkursu 1-2 na Warszawskim Festiwalu Filmowym

Oryginalny tytuł:  I-jang

Reżyseria: Seung-o Jeong

Korea Płd 2019

język koreański

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Petra [Nowe Horyzonty 2018]

Petra jest młodą, piękna malarką. Przyjeżdża na cudowną wieś do pięknej posiadłości artysty potwora. Potwór ma znerwicowaną żonę schowana za promiennym uśmiechem picu na wodę i frazesami i częściowo wykastrowanego, zastraszonego, zmiażdżonego psychicznie syna. Otoczony jest ludźmi uzależnionymi od jego pieniędzy i znęca się psychicznie na kim popadnie.

Historia wije się powoli i wbrew chronologii, co zabija klasyczne napięcie dramatów. Trochę w niej greckiej tragedii, a trochę telenoweli brazylijskiej.

Przerażeni i uwikłani ludzie łżą. Kłamstwa dają fundamenty kłamstwom i rozpaczy. Trup ściele się gęsto, ale wszystko w ambiwalentnej atmosferze ce la vie, chociaż historie tej rodziny typowe nie są.
Jest w tym filmie coś urokliwego, interesującego, melancholijnego, nie porywa, mnie nawet niezbyt poruszył, a chyba powinien. 

Opis festiwalowy

Reżyseria: Jaime Rosales
Hiszpania, Francja, Dania, 2018
Język: Hiszpański, Kataloński

35 kieliszków rumu [NH2016]

Znacie zagadnienie twórca vs dzieło.  Niestety "35 kieliszków rumu" wprowadzała reżyserka, niestety na dzień dobry ośmieszyła swojego człowieka, potem zlekceważyła publiczność mówiąc, że co prawda w planie jest q&a, ale ponieważ później ma master class to nie będzie tego q&a, a potem praktycznie ośmieszyła uprzejmą panią z publiczności, która grzecznie zwróciła uwagę, że nie każdy na mc będzie, po czym wygłosiła super długi, spojlerujący film wykład, który zakończyła pyszałkowatym "no, to teraz już nie potrzeba q&a. 

Powiem tak: "no kurwa"

I teraz co? siadasz i oglądasz film otwierając przed nim serce swe i umysł?! Jeszcze kurwa czego!

Jakie to szczęście, że Glawoggera poznałam po obejrzeniu wszystkich jego filmów 

To jest chyba ładna historia, trochę może za bardzo nadęta (ale mogę patrzeć przez pryzmat twórcy), sporo ładnych wątków: ciasna relacja ojciec córka, złamane serca, samotność. Pozostawił mnie niestety obojętną, ale na pewno nie był zły.

Opis festiwalowy

Tytuł oryginalny: 35 rhums

Reżyseria: Claire Denis

Francja, Niemcy 2009

Język francuski, niemiecki

Obejrzane: Nowe Horyzonty 2016

Egzamin [NH2016]

Rumunia da się kochać filmowo. Reżyser "4 miesiące, 3 tygodnie, 2 dni". Ten film nie ma takiego uderzenia, ale bardzo się go wartko i ciekawie ogląda.

Ojciec kocha swoją córkę i szykuje jej przyszłość poza granicami tego nieprzyszłościowego miejsca, uwija sie jak w ukropie, żeby zaspokoić córkę, żonę, kochankę i na to wszystko zarobić, wszystko w biedzie i korupcji.

Być może miałabym zachwyty, ale to był piąty film tego dnia festiwalowego i prawie wszystkie długie i z sennością wygrać nie mogłam. Kiedyś zrobię sobie powtórkę.

Opis festiwalowy

Tytuł oryginalny: Bacalaureat 
Reżyseria:  Cristian Mungiu
Rumunia, Francja, Belgia, 2016
Język rumuński

Obejrzane: Nowe Horyzonty 2016

PS Jerozolima [NH2016]

Córka lewicowego dziennikarza izraelskiego, Żydówka z Izraela, jej mąż Etiopski Żyd z Francji o arabskim wyglądzie i trójka ich dzieci porzucają Brooklyn i przeprowadzają się do Jerozolimy.
Cudowna historia intymna - piękna, interesująca, mądra rodzina, cudowny wychów dzieci, piękne relacje

Interesujący obraz Jerozolimy, np jest tam jedna szkoła podstawowa do której chodzą dzieci żydowskie i arabskie i obchodzi się tam wszystkie święta żydowskie, muzułmańskie i chrześcijańskie! Cudownie jest patrzeć jak radzą sobie z różnicami, językami, wszystkim. Świetny, koniecznie 

Tytuł oryginalna: P.S. Jerusalem
Reżyseria: Danae Elon
Izrael, Kanada 2015
Język: angielski, hebrajski, arabski

Obejrzane: Nowe Horyzonty 2015

Sieranevada [NH 2016]

Rumuńska rodzina przez 3 godziny usiłuję usiąść do obiadu, mieszkanie jest ciasne, rodzina jest duża i zróżnicowana, kłócą się o wszystko, gadają o wszystkim, przeżywają wszystko.

Ciepły, ludzki film, jest w nim coś niezwykle uroczego.

Festen, tylko bez dramatycznych zwrotów akcji, 

Rewelacja 2016 roku. Koniecznie

Tytuł oryginalny: Sieranevada
Reżyseria: Cristi Puiu
Rumunia, Francja, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Macedonia, 2016

Obejrzane: Nowe Horyzonty 2016

Fuga

Kobieta z amnezją, nie pamięta nic, nie przypomina sobie swojej rodziny, taki jest zaczątek historii. Potem jest o rodzinie, o związku, o macierzyństwie, o dzieciństwie, o niedopasowaniu, o kobiecości. O tym jak trudno połączyć puzzle. O bólu.

Niepokojący, prawdziwy, czujny.

Tytuł oryginalny: Fuga

Reżyseria: Agnieszka Smoczyńska

Polska, 2018

Roma

Lata 70te, Meksyk, społeczeństwo klasowe, duża rodzina, w pięknym, snobistycznym domu, żeby machina działała od rana uwijają się dwie indyjskie służące, film jest hipnotyzującą sekwencją kolejnych codziennych czynności. Życie rodziny oglądamy oczami służącej. Na taśmie życia codziennego płyną zdarzenia małe, żadne, duże, tragedie przeplatają się z radościami, ktoś umiera, ktoś zaczyna się rodzić, ktoś zaczyna się rozwodzić, ktoś inny bierze ślub. Upadek, powstanie, codzienność, ulga, radość. Kobiecość, macierzyństwo, wsparcie. 

Niezwykły film, rewelacyjne zdjęcia, długie kadry, hipnoza obrazem. Klimatyczny, poruszający. Wyłącznie do kina.

Tytuł oryginalny: Roma

Reżyseria: Alfonso Cuarón
Meksyk, 2018

Zdecyduj się [WFF]

Biedna Estonia, światełko nadziei w Finlandii, jeżdżą tam do pracy, ewentualnie po męża. Pracują, żeby było na przetrwanie, trochę popiją, trochę seksu z kim popadnie, przypadkowe, niechciane ciąże. 

Erik pracuje fizycznie, ma wstrętną matkę i z lekka wykastrowanego tatę, Pije piwo z chłopakami, czasem obleci po ryju, normalne życie. Pewnego dnia dzwoni była dziewczyna, że urodziła jego dziecko i żeby je sobie zabierał bo nie jest zainteresowana. I tak młody chłopak zostaje z kruchą istotką, nie bardzo wie jak do tego zagadnienia podejść. Pięknie narysowana samotność niemowlęcia, którego nikt do końca nie chce, albo nie umie chcieć.

Ładny to jest film, ładnie poprowadzony, samotność Erika, samotność niechcianej ciąży, która wychodzi na światło dzienne, walka o przetrwanie, odrobina fińskiego luksusu spadającego na mieszkańców za pomocą dobrych fuch.

Świetnie zagrany, cudowne niemowlę.

Czegoś tam brakowało jak dla mnie, żebym była bardzo zadowolona, za mało mięsa może, za mało bolało, jakoś za prosto. 

Estonia, 2018

Tytuł oryginalny: Võta või jäta

Reżyseria: Liina Trishkina-Vanhatalo

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

MIłość bezwarunkowa [KFF]

Babcia/Radio Maryja i wnuczek/homoseksualista, kochają się na zabój. Babcia jest z Jezusem za pan brat, ale krew jej w żyłach krąży żywo, trzyma zdjęcia starych absztyfikantów i wie, że kiepska noc z partnerem może popsuć humor na resztę dnia. Co się dzieje z niechęcią do obcego kiedy ten obcy zbliża się do ciebie.

Urocza historia intymna, ujmująca w swojej intymności, ale też uniwersalna, prawie podręcznikowa lekcja nietolerancji i tolerancji. Wesoła i wzruszająca, mądra. Babcia mistrz świata, ogląda się ją świetnie. W obecnych, brunatnych czasach powinna być szkolną lekturą obowiązkową.

W pełni zasłużony Złoty Lajkonik, chociaż tutaj może powinien to być jednorożec ;)

Rafał Łysak, gratulacje! I nie zapominaj odwiedzać babci :)

Polska, 2018
Tytuł oryginalny: Miłość bezwarunkowa
Reżyseria: Rafał Łysak

Obejrzany na Krakowskim Festiwalu Filmowym 2018

Wszyscy wiedzą [NH2018]

Rodzina zjeżdża się na ślub do rodzinnego miasteczka, jest radośnie, krzykliwie, pięknie, urokliwe hiszpańskie miasteczko, piękne kobiety, piękni mężczyźni. Świetną zabawę przerywa dramatyczne zdarzenie, które uwalnia wszystkie rodzinne demony. Historia prosta, łatwa, ładna i przyjemna.

Wszyscy obrażeni na Farhadiego, że taki pusty film zrobił, a ja musze się przyznać bez bicia, że nie jestem fanem jego filmów, oglądam je i za każdym razem się upewniam, że on na mnie nie działa, więc ten twór telenowelasty nawet całkiem mi wszedł, oczywiście teraz żałuję bo w innej sali w tym samym czasie mógł lecieć film, który coś by wniósł do mojego życia, a tu guzik z pętelką, śledziłam akcję, dotarłam do końca z zainteresowaniem, jak to w telenoweli, a jeszcze z Penelopą Cruz i Javier Bardenem, czy może być coś przyjemniejszego?

Hiszpania, Francja, Włochy 2018 
Tytuł oryginalny: Todos lo saben

Reżyseria: Asghar Farhadi
Scenariusz: Asghar Farhadi

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018

Polegaj na mnie [NH2018]

Charley ma 15 lat,mieszka z ojcem, ojciec lubi zabalować, matka tak lubiła zabalować, że ślad po niej zaginął. Chłopiec jest dobry, spokojny i nie wymaga niczego, kocha ojca i swoją nędzną egzystencję, ale pewnego dnia ktoś zaproponuje mu pracę przy koniach i te konie wyzwalają w chłopcu silne, niczym nie zmącone uczucie miłości, ciepła, bliskości. W pewnym momencie chłopcu zostaje już tylko koń, dorośli wykruszają się po drodze i chłopiec wyrusza w drogę przez dolinę śmierci, żeby odnaleźć swoją ciotkę, jedyną osobę u której liczy na oparcie.

Zagubienie chłopca balansującego pomiędzy dzieckiem, a dorosłym, osamotnienie, porzucenie, potrzeba miłości, bliskości. Piękny, poruszający film, polecam

Wielka Brytania 2017
Tytuł oryginalny: Lean on Pete

Reżyseria: Andrew Haigh
Scenariusz: Andrew Haigh, Willy Vlautin

Nagrody: MFF w Wenecji 2017 - najlepszy młody aktor (Charlie Plummer); Heartland Film 2018 - Truly Moving Picture Award; International Cinephile Society Awards 2018 - ICS Award

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018