Błękitny szlak [Nowe Horyzonty 2025]

 

Wybierasz grupę społeczną, która nie jest mile widziana, stygmatyzujesz i pozbywasz się jej, usuwasz, wypychasz- dość znany proces. W „Błękitnym szlaku” Brazylia robi tak ze starymi ludźmi. Tereza nie chce się na to zgodzić, bo chciałaby jeszcze pożyć. Ucieka, a na swojej drodze spotyka handlarza nielegalnymi towarami, ślimaka z granatowym śluzem, głosicielkę słowa bożego, mechanika-hazardzistę, a wszystko to w przepięknych okolicznościach przyrody, czyli płynąc przez Amazonię. Po latach pracy w rzeźni krokodyli, teraz ogląda kolorowy świat do którego nigdy nie miała dostępu, żyjąc poprawnie.

Ciepła, urocza, pojechana historia, samo dobro <3

Tytuł oryginalny: O último azul

Reżyseria: Gabriel Mascaro

Brazylia, Meksyk, Chile, Holandia 2025

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2025

Rimini [Nowe Horyzonty 2022]

 

Przechodzona gwiazda, opustoszały, nadmorski, włoski kurort. Wiatr i deszcz nad zamkniętą zjeżdżalnią w aqua parku. Śnieg leży na palmach. Pod drewnianymi domkami letniskowymi śpią uchodźcy, sylwetki bez twarzy, ciemne ubranie, plecak, kaptur, pozycja zmęczonego człowieka, który się boi. Śpią, albo się gapią.

W tym krajobrazie stuporu swoje muzeum ma Richy Bravo. Kowbojki, futra, pierścienie, farbowana plereza. Teraz chcą go oglądać tylko austriackie emerytki i kilku mężów, którzy jeszcze żyją. Tani sezon, tanie występy. Musi dorabiać dodatkowymi usługami seksualnymi, robi kobietom dobrze na ciele za pomocą orgazmów i na duszy za pomocą komplementów. „Jesteś piękna, jesteś boginią seksu, Twoja cipka jest najlepsza. Kocham Cię i nigdy Cię nie zapomnę” Zestaw obowiązkowy. On go daje każdej z pań, zaspokaja ich potrzeby. On potrzebuje pieniędzy bo musi pić na umór. Pojawia się ktoś kto potrzebuje od niego czegoś innego. Z tym kimś pojawia się ktoś kto też czegoś potrzebuje. W tle są ci, którzy bardzo czegoś potrzebują. Najbardziej?  A wszyscy i tak najbardziej potrzebują mamy.

Bardzo dobry i poruszający Seidel. Patrzy na tą rzeczywistość, a my razem z nim. Jest jaka jest. Brzydka? Szkaradna? Żałosna? Ludzka.

Reżyseria: Ulrich Seidl

Austria, Francja, Niemcy 2022

język niemiecki, angielski

                                                        Obejrzane na Nowych Horyzontach 2022

Intregalde [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Rumunia, grupa przyjaciół wyposażonych w terenowe samochody rozwozi paczki z pomocą humanitarną po zagubionych w górach osiedlach ludzkich. Najpierw jedziemy samochodem z ludźmi takimi jak my, złośliwości, przepychanki, krótkie zetknięcia z tymi innymi, biednymi, żyjącymi daleko od dużych miast. Na drodze staje stary człowiek, a potem samochód grzęźnie w błocie. Film trzyma w napięciu, rewelacyjnie pokazuje te odrębne światy i momenty ich zazębienia. Człowiek pomaga, lub nie pomaga człowiekowi. Jak zwykle ostatnio w kinie o wyższości kobiet nad mężczyznami ;)

Reżyseria: Radu Muntean

Rumunia 2021

Język rumuński, romski i angielski

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Vortex [Nowe Horyzonty 2021]

 

Małżeństwo z długim, skomplikowanym stażem. Starzy i schorowani. Piękne wypchane przedmiotami mieszkanie. Rutyna, piękna i ta niezbyt ładna. Ciężkie choroby. Jak je udźwignąć? Kogo poświęcić? Jak godnie umrzeć, albo dożyć tzw kresu. Piękni, zagubieni, zżyci ze swoim życiem, które uciekło w oka mgnieniu, a oni by jeszcze tyle chcieli.

Bardzo zgrabne, poruszające, interesujące, inne niż Miłość Haenekego, ale porównianie jest oczywiście uzasadnione. 

Skojarzenia filmowe: MIłość Haeneke

Tytuł oryginalny: Vortex

Reżyseria: Gaspar Noe

Język francuski

Francja, Belgia, Monako, 2021

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2021

Coś na kształt raju [American Film Festival 2020]

 

Disneyland dla seniorów, Floryda, staruszkowie maja tu tysiące klubów, restauracji, baseny pola golfowe, wszystko zbudowane od podstaw, wyglada jak truman show, przerażająca sztuczność, ale w niej prawdziwi ludzie i co prawda „how are you? I’m fine” i uśmiech nr 5, ale jak poskrobiesz to jest prawdziwe życie, to jest cierpienie ,to jest samotność.

Dwa życia osobiste. Utkwiły mi w pamięci, jeden lowelas, który szuka bogatej laski pod którą może się podczepić, ma lat ponad 80, mieszka w karawanie o i tak.

Druga to para, on zajęty sobą, narkotykami i sobą, ona, dobra, wspierająca, oddana żona. Jak dochodzi do sprawy w sadzie o posiadanie pan usiłuje przekonać sędziego, że ten koks, który mial w portfelu był wart tylko 5 dolarów, więc o co kaman.

Ciekawa impresja o życiu, przemijaniu i wszystkich tematach podstawowych

Skojarzenia filmowe:

Młodzi duchem

Tytuł oryginalny: Some Kind of Heaven

Reżyseria: Lance Oppenheim

USA 2020

język angielski

Obejrzane na American Film Festival 2020

Miłość

 

Para emerytowanych muzyków, z tych co trzymają się za ręce i mają poczucie humoru. Ona ma zawał, on jej nie opuszcza. Oglądamy sytuację powoli, w ciszy, z dnia na dzień. W ciszy, miłości, samotności. Piękny, poruszający, duszny film.

Tytuł oryginalny: Amour

Reżyseria: Michael Haneke

Austria, Francja, Niemcy, 2012

Język francuski, angielski

Płomień miłości

Let’s talk about sex po węgiersku.

Mała, biedna, węgierska wioska. Zasuszeni staruszkowie opowiadają nam o seksie, pożądaniu, miłości. Świat na ich oczach się zmienił, teraz kobiety mówią: „zerżnij mnie”, a kiedyś było to nie do pomyślenia. W Biblii jest napisane, że kobieta musi służyć mężczyźnie, ale jedna ciotka mówiła, że jak się użyje smalcu na palce to żaden mężczyzna Cię tak nie zaspokoi. Przeżyli już większość swojego życia, wiedzą wszystko, żałują tego czego nie zrobili, tęsknią za możliwościami jakie daje młode ciało. Opowiadają o swoich miłościach, tragediach, wyczynach, porażkach o tym czego by jeszcze chcieli, a nie mogą.

Seks seksem, a turlanie się po trawie jest najlepsze.

Film do ukochania.

Tytuł oryginalny: Szerelempatak
Reżyseria: Ágnes Sós
Węgry 2014
język węgierski

Obejrzane na: HBO GO

Ból i blask

Starzejący się reżyser cierpi z bólu bo jest stary i chory, nie może pracować bo cierpi z bólu. Przebiega myślą ważne etapy swojego życia, Jak uroczą choć niełatwa bajke maluje swoje dzieciństwo, umieranie matki. Snuje się po wypasionym mieszkaniu, odrzuca zaproszenia na wydarzenia kulturalne, probuje herki, nie idzie do łóżka ze swoim starym chłopakiem.

Wizualnie jest cudownie, chciałabym posadzić kwiatki w takich starych puszkach (kto wie, gdzie kupię?), obsadowo jest bardzo dobrze, mały Almodovar jest najcudowniejszych chłopcem na świecie, malujący go wieśniak zalatuje starym, dobrym Almodovarem. Spokojna, melancholijna, gejowska historia o starości, przemijaniu, wspomnieniach i taki tam zestaw podstawowy tematów.

Nie sądzę, żeby było o co robić tyle hałasu, temu filmowi nie robi to dobrze. On jest dobry, poprawny, niczego zarzucić mu nie można i tyle, ani emocji nie niesie niezwykłych, ani nie ma żadnego pazura, nawet pazureczka. Nijak się nie ma do „Kiki”, „Kobiet na skraju”, czy „Wszystko o mojej matce”, "Kwiat mego sekretu". To jest tak jak kolejny Woody Allen, przyjemność jest, ale nie krzyczcie mi o arcydziele, wielkim powrocie mistrza czy takich tam. To jest dobry film i bardzo dobrze się go ogląda. Tyle.

Tytuł oryginalny: Dolor y gloria

Reżyseria: Pedro Almodóvar

Hiszpania 2019

język hiszpański

Zniknięcie mojej matki [MDAG 2019]

Benedetta Barzini ma 74 lata w latach 60tych jedna z najpiękniejszych modelek świata.   Z modelkowaniem nie było jej zbytnio po drodze, ale z radykalną lewica już bardziej. Jest inteligentna, interesująca, z charakterem. Ma bardzo silną relację z synem, który od małego ma obsesję fotografowania i nagrywania matki, aż w końcu postanawia zrobić o niej film. Łazi za nią z kamerą, rozmawiają, kłócą się, matka pali i przeklina. Film jest uroczy, poruszający, jest w nim coś o relacjach, o samotności, o przemijaniu, w sumie jest tam wszystko co się chce zobaczyć. 

Benedetta na q&a okazuje się najsłodsza pod słońcem, zresztą wszyscy, którzy mają z nią do czynienia są w niej zakochani :) Powiedziała, że ucieszył ją moment starości, bo wreszcie ludzie przestali ją podziwiać za piękno, a zaczęli za inne rzeczy. Ja tam nie wiem, dla mnie ona teraz jest nieprawdopodobnie piękna, magnetyczna, przykuwająca uwagę, napatrzeć się na nią nie można, najpiękniejszy uśmiech świata. Nagrania z młodości są po prostu bardzo ładne.



Bardzo ładny mam obrazek z q&a, Benamino, syn, powtarza mamie na ucho pytania, bo ona niedosłyszy, śmieją się z tego szeptania na ucho, trzymają za ręce, a w tym czasie bardzo zasadnicza pani z publiczności zadaje pytanie: „Czy film spowodował przecięcie pępowiny i dlaczego tak późno, w końcu syn już jest dorosły”. Pani gada, gada, tamci chichoczą, bo nie rozumieją pytania :)

Reasumując, przecinanie pępowiny jest totalnie przereklamowane :)

Tytuł oryginalny: "Storia di B. - La scomparsa di mia madre"
Reżyseria: Beniamino Barrese
Włochy, 2019
Język włoski

Złodziejaszki [NH2018]

Poznajemy rodzinę, mieszkają w jakiejś ciasnej przybudówce do czegoś, ciężko pracują, trochę kradną w sklepach. Są dla siebie dobrzy, dają sobie ciepło, wsparcie, uczucie, bardzo dobre ludzkie stadko, choć nie idealne.. Na pozór normalna rodzina, ale co to znaczy „normalna”, co to znaczy „prawdziwa”? Czy to ważne, że kradniesz, albo występujesz za szybką dla panów? Czyni cię to lepszym? Gorszym? Musisz urodzić dziecko, żeby być jego matką? Czy najlepsze co możesz zrobić dla dziecka to zatrzymać je dla siebie?

Przeszywające sceny miłości, bliskości, czułości. 

Subtelny, nieoczywisty, prosty, łagodny, głęboko poruszający. Wybitny.

Szwecja, Japonia, 2018
Tytuł oryginalny: Manbiki kazoku

Reżyseria: Hirokazu Koreeda
Scenariusz: Hirokazu Koreeda

Nagrody: MFF w Cannes 2018 - Złota Palma

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2 sierpnia 2018