Kroniki oblężenia [Nowe Horyzonty 2026]

 

Ludzie w oblężonym mieście. Nie wiemy co to za miasto, poza tym, że jest arabskie. Widzimy starszego pana o pięknej twarzy, jak walczy o chleb bez powodzenia. Potem grupę przyjaciół, którzy szukają drewna na opał i przeszukują wypożyczalnie wideo. Mąż z żona w ciąży biegnący do szpitala. Para, która chce wreszcie uprawiać seks, ale wciąż coś im przeszkadza. I człowiek, który niesie lodówkę. Po drodze jest głód, brak wody, walka o papierosy, brak krwi i środków przeciwbólowych. Ale jest w nich też zwyczajność, czyli miłość, przyjaźń, pasje, humor.

Film pozostawia w bólu i jest dedykowany oblężonej Gazie.

Miasto jest fikcyjne. Historie zbudowane są na doświadczeń Al-Khatiba podczas oblężenia palestyńskiego obozu Al-Jarmuk przez reżim Baszara al-Asada w czasie wojny w Syrii, które filmował.

Film kręcono w Algierii i Jordanii. Produkcja miała bardzo mały budżet; twórcy pożyczali niewielkie kwoty, korzystali z domów znajomych, a ekipa nocowała razem w jednym pomieszczeniu.

Jak to pięknie napisała Dorota Lech: „Kroniki oblężenia to filmowy krzyk: Wolna Palestyna! – teraz i aż do końca świata.”

Wywiad z reżyserem

Tytuł oryginalny: Chronicles from the Siege

Reżyseria: Abdallah Al-Khatib

Palestyna, Algieria, Francja, 2026

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2026

Idź z duszą na dłoni [Millenium Docs Against Gravity 2026]

 

Fatma Hassona ma 24 lata, mieszka w Gazie. 13 osób z jej rodziny już zginęło, pozostałe 7 wciąż żyje. Fatima fotografuje Gazę i publikuje zdjęcia, chce, żeby świat wiedział. Cały film widzimy ją w telefonie reżyserki. Kobiety rozmawiają o tym jak wygląda życie Fatimy, czego jej brakuje, o czym marzy. Fatima ma najpiękniejszy uśmiech, piękna twarz, żywa, radosna, nawet jak opowiada koszmar wojenny. Nie można od niej oderwać wzroku. Jest w niej jakaś niezwykła siła, radość, żywiołowość, nadzieja. Najszczęśliwsza jest w dniu w którym reżyserka mówi jej, że film został zakwalifikowany do Cannes, planują wspólny wjazd - możliwy, czy nie, jest dużo radości. Następnego dnia wojska izraelskie nocą bombardują dom w którym mieszka i zabijają Fatmę i całą jej rodzinę.

Film jest wstrząsający. Koniecznie.

Skojarzenia filmowe: „Głos Hind Rajab”.

Tytuł oryginalny: "Put Your Soul on Your Hand and Walk"

Reżyseria: Sepideh Farsi

Palestyna, Francja, Iran 2025

Obejrzałam na Millenium Docs Against Gravity 2026

Sirat [Nowe Horyzonty 2025]

 

Nielegalny rave w spektakularnych okolicznościach przyrody, tańce i swawole w najlepszym wydaniu. Góry, pustkowie, Maroko, nie może być lepiej. Otula rave'owym kocykiem :), hipnotyzuje, wciąga, trochę jak początek Climaxu, tylko nie w piwnicy. W pewnym momencie świat zaczyna płonąć. Rozwiązanie wydaje się proste, dalej w góry z głośnikami, muzyką, jointami i kwasem. Czy da się uciec przed płonącym światem? Czy to wciąż może nie być nasza wojna?

Sztos, zajebista muzyka, intensywny, poruszający, przerażający, na czasie. Tylko w kinie!

OSTRZEGAM przed scenami z kategorii trigger level hard!

Reżyseria Oliver Laxe

Hiszpania 2025

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2025

Ziemia poruszona [Docs Against Gravity 2023]

 

Srebrenica, lipiec 1995 roku, ponad 8000 zabitych głównie mężczyzn. Strefa bezpieczeństwa (co brzmi jak żart) obóz ONZ, to tam biegli się schronić muzułmanie uciekając przed Serbami. Przepełniony obóz nie wpuszczał już kolejnych przerażonych, ludzie walczyli o wejście do środka jak o życie. A potem tuż za ogrodzeniem obozu ONZ mężczyźni oddzieleni od kobiet zostali zapakowani do autokarów, którymi zawieziono ich na miejsce rozstrzelania, zagazowania. Taka historia już w środku, a nie na obrzeżach Europy. A potem latami czekanie, że może wrócą skądś zaginieni mężowie i synowie, a potem rozpoznawanie szczątków, a potem ciężarówki trumien wracające do swoich miejscowości, a potem pogrzeby, a potem cmentarze, rzędy białych nagrobków. Trzy osoby, które widzimy w filmie przetrwały masakrę, wróciły, mieszkają w swoich domach sprzed wojny. Ten film nie jest reportażem, jest raczej szansą na ponowną kontemplację Srebrnicy.

 

Poruszona ziemia, to jest to co widać na zdjęciach satelitarnych i tam właśnie szukano i znaleziono masowe groby ofiar.

Tytuł oryginalny: Disturbed Earth

Reżyseria: Kumjana Novakova, Guillermo Carreras-Candi

Bośnia i Hercegowina, H

iszpania, 

Północna Macedonia 2021

język: bośniacki, angielski

Obejrzane na Docs Against Gravity 2023

Klondike [Nowe Horyzonty 2022]

 

Donbas, początek wojny, separatyści, Rosjanie. Mężczyźni walczą, kobiety rodzą. Jedni budują, inni zrzucają bomby. Wszystko z perspektywy małej wsi i biednych ludzi, którzy po prostu chcieliby mieć w domu łazienkę. 

Ten film, to kolejny wrzask antywojenny o prostym przekazie, przestań strzelać, postaw ścianę. W obliczu wojny w Ukrainie jest oczywiście pozycja obowiązkową. Dobry film, uważny, mądry.

Jak tak się ogląda kolejny film antywojenny, to powstaje myśl „a może byście panowie oddali prawa wyborcze na jakiś czas? Tak, dla wyrównania” ;)

Tytuł oryginalny: Клондайк

Reżyseria: Maryna Er Gorbach

język ukraiński, rosyjski, czeczeński, holenderski

Obejrzany na Nowych Horyzontach 2022

Onoda - 10000 nocy w dżungli [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Japonia, 1944, mody żołnierz, wcześniej młody pijak zostanie wysłany na filipińską wyspę z rozkazem walki do upadłego. Ma toczyć partyzancką walkę z wojskiem amerykańskim. Coś tam mu się obija o uszy, że wojna się skończyła, ale nie dopuszcza do siebie tej blagi i kontynuuje przygotowania do ataku na wroga. Trochę to trwa, trochę ludzi po drodze traci, ale jest zdeterminowany, dostał rozkaz, jest mężczyzną, nie podda się. Spędza tak 10 000 dni i nocy.

Wg informacji na stronie festiwalowej „Opowieść o etyce wojny, formach patriotyzmu, męskiej przyjaźni i samotności.”, wg mnie kolejny dowód na to, że patriarchat musi odejść i niech już się nie opiera, bo strach patrzeć.

Samotny, zdeterminowany, żeby udowodnić, że jest kimś, oddany misji i dowódcy, wszystkie te masakryczne klisze. Świetnie zrealizowany film, ciągnie się, ale ma prawo.

Tytuł oryginalny: ONODA/オノダ

Reżyseria: Arthur Harari

Francja / Japonia / Niemcy / Belgia / Włochy / Kambodża | 2021

Język japoński

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Fotograf wojny [DAG 2020]

Jan Grarup, duński fotograf. Fotografował wojny przez ostatnie 25 lat. Zaczynał od fotografii newsowej, teraz koncentruje się na opowiadaniu historii. Człowiek i jego prawa są obiektem jego zdjęć i opowieści. Miałam niesłychaną przyjemność wysłuchać jego opowieści i pokazu fotografii.

Słucha się go i ogląda ze wzruszeniem. Wydaje się, że nie zatracił wrażliwości na człowieka, jego cierpienie i śmierć. Sposób w jaki opowiada o swoich bohaterach jest pełen uważności i ciepła. To co opowiada i pokazuje jest wstrząsające. Okrucieństwo ludzi względem ludzi, cierpienie ofiar, te zjawiska w zasadzie nie mają granic. Co ciekawe pomimo tego co widział jest w. Nim jakaś wiara, nadzieja i miłość, nie wysechł. Co prawda cierpi na PTSD i bierze leki, ale co ciekawe zdarzyło mu się przespać 1,5 godziny w luksusowym hotelu i 12 longiem w Mosulu. 

Film pokazuje jak Jana jako fotoreportera i ojca. Pokazuje jego życie tu i tam. Utarczki z nastoletnimi dziećmi, mniej lub bardziej udane próby wychowawcze i ucieczka przed snajperem. 

Moje ulubione zdjęcie inferno to zwłoki dziecka z dobrze zachowaną bluza z napisem: „Wierzę w Świętego Mikołaja”

Podziarany, przynajmniej w dwóch miejscach ma słowo Revolution, w bluzie St. Pauli mówi o sobie, że jest polityczny i że nigdy nie powinniśmy zapomnieć widoku ponad 150 000 nieskutecznych kamizelek ratunkowych pozostałych po ludziach, którzy chcieli przeżyć.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10157770277403498&set=pb.734523497.-2207520000..&type=3

Tytuł oryginalny:  Krigsfotografen

Dania, 2019

język angielski, język duński

Obejrzane Docs Against Gravity 2020

Dla Samy [DAG 2020]

Pamiętnik filmowy od momentu wybuchu rewolucji w Syrii do ucieczki ostatnich mieszkańców z oblężonego Aleppo. 7 lat. Autorką opowieści jest dziennikarka, która przygotowuje relacje z oblężonego miasta, bohaterami jej mąż, lekarz, kierujący szpitalem, urodzona w oblężonym mieście córeczka i mieszkańcy bombardowanego Aleppo.

Wojna, ze wszystkimi jej okrucieństwami z perspektywy szpitala ukrytego w gruzach wyrzynanego bezwzględnie przez reżim i rosyjskie samoloty miasta. 

Film o tym co ty, chuju człowieku zrobiłeś innym ludziom.

Lektura obowiązkowa dla każdego dla którego człowiek ma znaczenie.

Wstrząsający, osobisty, mądry film.

Tytuł oryginalny: For Sama

Reżyseria: Waad Al-Kateab, Edward Watts

2019, Syria, UK, USA

Język: arabski, angielski

Obejrzane na Docs Against Gravity 2020

Shindisi [WFF 2019]

Gruzja, 2008, wojna, rosyjskie wojska naruszają korytarz pomocy humanitarnej i atakują gruziński oddział. We wsi znajduje się człowiek, który rzuca się na pomoc rannym i trupom. 

Prawdziwa, oczywiście poruszająca wojenna historia. W sposób bardzo sugestywny pokazuje walkę/zabijanie (nie to, że a to na wojence ładnie i dwa wybuchy, heja), walkę o wyniesienie ciał w pola bitwy, walkę o przetrwanie, walkę o pogrzebanie. Wszystko trwa, wszystko jest potem, wysiłkiem, umieraniem, bólem, działaniem pomimo braku nadziei, bohaterstwem pomimo zagrożenia własnego życia.

Dobra rzecz. Poruszająca mocno. Na końcu czeka na nas nagranie dokumentalne kręcone telefonem przez jednego z żołnierzy tego oddziału i to jest bardzo mocne.

Grand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego

Gruziński kandydat do Oscara

Tytuł oryginalny: Shindisi

Reżyseria: Dito Tsintsadze

Gruzja 2019

język gruziński, rosyjski

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Pod ostrzałem [MDAG 2019]

Wojna w Syrii, kultowa reporterka wojenna Marie Colvin i fotograf Paul Conroy przebijają się do bombardowanego miasta Homs, jest luty 2012 roku.

Film jest wstrząsającą opowieścią o wojnie, o mordowanych ludziach, o bezwzględności mordowania, bezradności bezbronnych, o śmierci. 

Film jest poruszającą opowieścią o lokalnych bohaterach, lekarzach, pielęgniarkach, lokalnych reporterach, tłumaczach, tych wszystkich, którzy jeszcze walczą.

Film jest fascynująca opowieścią o duecie reporterskim, o ich determinacji do pokazania światu okrucieństw tej wojny, o sercu dla zabijanych ludzi, którego cierpienia nie widzi nikt.

Film powinien być lektura obowiązkową dla wszystkich. 

Tytuł oryginalny: Under the Wire
Reżyseria: Chris Martin
Wielka Brytania, 2019
Język angielski, arabski