Powrót do rodziny [Nowe Horyzonty 2025]

Simona wraca do swojej wioski na końcu świata, żeby odwiedzić swoją chorą babcię. Z zewnątrz malowniczy drewniany domek, dzikie wino opłata drzwi wejściowe i to jest ostatni moment sielanki, potem jest już tylko chlanie i degeneracja. Simona kocha babcię, która ja wychowała, uważnym wzrokiem patrzy na matkę, która bełkocze coś do niej znad butelki, trzyma na dystans ojca, czasem do pokoju zagląda mały chłopiec, który czegoś się boi. 

Piekło podupadłej wsi, przepitej rodziny i czy wszystko co za tym idzie.

Film obsadzony głównie mieszkańcami wsi w której był kręcony co daje rewelacyjny efekt. Neringa Puidokaitė, dziewczyna z tej miejscowości gra Simone i jest absolutnie niesamowita, ma w sobie przedziwną magię, zarówno na ekranie, jak i poza nim.

Tytuł oryginalny: Back to the Family

Reżyseria: Šarūnas Bartas

                                                               Obejrzany na Nowych Horyzontach 2025

Nikki [DOCS AGAINST GRAVITY 2023]

 

Rumunia, mała, biedna, węgierskojęzyczna wioska. Andrea ma partnera, jest z nim w ciąży i wtedy jej 9-letnia córka wyznaje mamie, że on robi jej złe rzeczy. Policja, sąd, wyrok. Wydawałoby się, że książkowy rozwój sytuacji, ale mężczyzna jest synem miejscowego księdza, najbardziej szanowanej osoby we wsi, wieś jest malutka i takie rzeczy, to nie u nas. Kto staje się wyrzutkiem w tej sytuacji? Kto nie jest mile widziany? Kto jest winny w oczach społeczności? Czy ojciec może być ojcem pomimo, że jest pedofilem?

 

Bardzo subtelny, mądry obraz traumy i miłości rodzinnej. Powolna droga wychodzenia. Pomimo traumatycznego tematu, film otulający.

Reżyseria: Monique Nolte

Niderlandy 2022

                                    Obejrzane Docs Against Gravity 2023

Dzięki Bogu

Historia o dorosłych ofiarach kościelnej pedofilii. Inteligentna, szeroko horyzontowa podróż po różnych domach, rodzinach, związkach ofiar księdza molestującego seksualnie małych chłopców. Obleśnym dotknięciem ojcowskiego kutasa połamane kręgosłupy i dorośli mężczyźni rozpadający się jak dzieci na wspomnienie krzywd doznanych. Historie są przeróżne, efekty też, rodzice, partnerzy dorosłych dzieci zajmują różne postawy. Dorosłe skrzywdzone dzieci szukają zemsty, albo ukojenia, albo sprawiedliwości, są spokojne, wściekłe, zbolałe, różne. Łączy ich jedno są ofiarami, których cierpienia nie uznaje świat, ani ten ze złożonymi do modlitwy rączkami, ani francuski salon, ani społeczeństwo. Ich świadectwa są niewygodne, jeden ojciec mówi: „robisz z gówna operę”. Ofiary śmierdzą swoją krzywdą, a ludzie wolą zapach fiołków. Nawet wolą podać rękę katu, bo ten przynajmniej nie zamęcza ludzi swoimi ohydnymi historiami. I takie nieutulone ofiary oglądamy i kolejną historię, prawdziwą, o tym jak pedofil nie ponosi konsekwencji, jak nie ponoszą konsekwencji ci, którzy zamiatali dzielnie pod dywan i jak wszystkim byłoby wygodniej gdyby ofiary zachowały się z godnością i zamknęły mordy bo przecież to było tak dawno.

Dobry, poruszający film. To nie jest trzymająca za gardło historia o rozrywanych pośladkach. To spokojna, inteligentna opowieść o ofiarach i niesprawiedliwości. I "dzięki Bogu" większość tych historii już się przedawniła.


Opis festiwalowy

Reżyseria: François Ozon

Francja 2019

język francuski

Magnolia [Nowe Horyzonty 2019]

"I’ve got so much love in me and I don’t know where to put it” mówi brzydki gej, były sprzedawca telewizorów, który spadł z wysokości i wybił sobie zęby.

Cudowny klasyk, jak doskonale skomponowany utwór muzyczny o rozpaczy, stracie, żalu, umieraniu, ranach niezagojonych. Zapierdala kawalkada emocji, dźwięków szans realnych i utraconych, refrenem jest bardzo dużo bólu.

Film jest cudowny, w zasadzie znam go na pamięć, ale obejrzenie go na dużym ekranie to oczywiście kompletnie inne przeżycie, każdemu życzę takiej przyjemności. (nie musze dodawać, że spłakałam się jak norka :)

Opis festiwalowy

Tytuł oryginalny: Magnolia

Reżyseria: Paul Thomas Anderson

USA, 1999

Język angielski

Kobieta pracująca [WFF2018]

Mąż otwiera restaurację, która nie może się rozkręcić, żona dostaje propozycję świetnej pracy, ale w nielimitowanych godzinach, już to jest niezbyt ok, lepiej by było gdyby poszła do gorszej pracy, ale tak, żeby móc dzieci odbierać z przedszkola. Idzie do pracy, tam jest szef, lepiej się zna na tym jak powinna się ubierać, czesać, nie omieszka jej podszkolić w temacie. Wraca do domu, tam jest mąż, który tez ma dla niej, głupiej parę dobrych rad i wytycznych.
Szef sunie z wywalonym bebechem, w lekko rozchełstanej koszuli, ona popierdala w starannym koczku, opiętej spódnicy i obcasikach.

Całe życie drepce, żeby wszystkich zaspokoić.

Co powinna zrobić jak szef okaże się mieć lepkie łapki? Przecież stara się robić co do niej należy, a jak nie wychodzi to jest jej wina.

Ładna opowieść o pięknej, zgnojonej kobiecie. Tylko nie tak gnojonej, że przemoc domowa, tylko tak normalnie, cywilizowanie, po prostu ma się postarać.

Izrael, 2018

Tytuł oryginalny: Isha Ovedet 
Reżyseria:  Michal Aviad
Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Łaskotki [WFF]

Francuska rodzina, śliczny domek, basenik w ogrodzie, dziewczynka tańczy w balecie, czuły tata, wstrętna matka, uroczy wujaszek, który lubi łaskotać małe dziewczynki.

Film jest psychoterapią reżyserki, ma zabawno lekka formułę, która na początku mnie drażniła, ale na tyle porusza, że lekka formuła podbija potem bolesność. Reżyserka gra w nim samą siebie, co ma swoje wady i zalety. Jest się w tym filmie do czego przyczepić, jest pewna drewnianość i potknięcia, ale jest wstrząsający. Pokazuje wszystko z czym spotkać się może molestowane dziecko. I cudowna dziewczynka.

Francja 2018

Tytuł oryginalny: Les Chatouilles

Reżyseria: Andréa Bescond, Eric Métayer

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018