Mam elektryczne sny

 16latka żyje w zżartym małżeństwie, ono się rozpada, więc do wcześniejszych leków i niepewności dochodzi rozdarcie pomiędzy domami. Z tygla napięć wychodzi elegancko popierdolona, kopie się z rzeczywistością i młodszą siostrą, akceptacji szuka wszędzie, miłości rodzicielskiej uporczywie tam, gdzie nie ma najmniejszej szansy jej znaleźć. Ale nawet w takim niedostatku można znaleźć słodki moment, namiastkę.

Świetnie zrobiony, przejmujący, uniwersalny. Większość z nas dawno kończąc wiek nastoletni wciąż zbacza na manowce próbując nakarmić wewnętrzne głody jako i Eva.

Tytuł oryginalny: Tengo sueños eléctricos

Reżyseria: Valentina Maurel

Costa Rica, Francja, Belgia 2023

                                                                            Obejrzane na MAX

Tótem - Nowe Horyzonty 2023

 

Oczami małej dziewczynki to moja ulubiona perspektywa. Jak w Lato 1993 i kilku innych filmach ostatnich lat. Dziewczynka ma cudowną mamę, jest mądra i dobra i lubi zwierzęta. Jej tata nie chce przyjmować chemii, jest wciąż piękny, tylko nie ma przed sobą świetlanej przyszłości, ale ma urodziny i do tych urodzin zmierzamy przez cały film. Trochę jak w Sierranevada, gdzie rodzina próbuje usiąść wreszcie do stołu. Wokół przyjęcia urodzinowego kłębi się bardzo dużo emocji, jest ojciec terapeuta, siostra malarka, trochę za dużo pije, siostra nadopiekuńcza i opiekunka. Dużo spraw, emocji, konfliktów i jeden cichy pokój w którym rządzi rak. O stracie, o odchodzeniu.

Wartkie, poruszające, czujne.

Reżyseria: Lila Avilés

Meksyk, Dania, Francja 2023 

język hiszpański

                                    Obejrzane na Nowych Horyzontach 2023

Utama [Nowe Horyzonty 2022]

 

Dziadek i babcia z plemienia Quechua od lat żyją tak samo. Wstają rano, wypasają bydło, przynoszą wodę ze studni. Klimat się ociepla, woda wysycha, nikt nie dba o małą społeczność na tyle, żeby doprowadzić do nich wodę, noszą więc ja na plecach kilometrami. To nie jest łatwe dla staruszki i jej kaszlącego męża. Nie chcą wyprowadzić się do miasta. Chcą żyć do końca tak jak żyli do tej pory.

Piękny, uważny, skupiony film. Wprowadza nas w monotonię codziennego życia i piękno tej monotonii i życia z naturą. Harmonia codzienności kochającego się, wiekowego małżeństwa. Spokój, przestrzeń, powtarzalność, gesty. Jak piękny taniec synchroniczny.

Reżyseria: Alejandro Loayza Grisi

Boliwia, Urugwaj, Francja, 2022

język hiszpański

                                Obejrzane na Nowych Horyzontach 2022

Dos estaciones [Nowe Horyzonty 2022]

 

Maria Garcia prowadzi firmę Dos Estaciones, produkuje wysokiej jakości tequilę. Trzyma interes twardą ręką, jest lokalnym bogaczem, ma gosposię i dobry samochód. Wszyscy chcą ją ugościć, zapraszają do zdjęć rodzinnych na urodzinach dzieci. Jest sama. Jej status społeczny powoduje, że odstaje od innych, jest otoczona ludźmi dużo biedniejszymi, zależnymi. Nie ma własnej rodziny, bo związek z mężczyzną nie jest czymś co by ją interesowało.  Rzecz dzieje się w stanie Jalisco, który słynie z produkcji tequili, poza lokalna firmą w okolicy pojawia się zagraniczny kapitał.

Film jest niezwykle elegancki. Ma piękne kadry, ujęcia trwają dokładnie tyle ile powinny. O głównej bohaterce wiemy dokładnie tyle ile potrzebujemy. Sama agawa dostarcza wrażeń estetycznych, piękna fabryka i milcząca, samotna bohaterka.

Reżyseria: Juan Pablo González

Meksyk 2022

język hiszpański

                                Obejrzany na Nowych Horyzontach 2022

Luchadoras [MDAG 2022]

 

Ciudad Juárez, symbol piekła kobiet. W szczycie zabito ich 3 tysiące w ciągu jednego roku. Wbrew temu co mogłoby nam się wydawać wciąż mieszkają tam jakieś kobiety, ale muszą uważać na każdy swój krok. Poznajemy 3, które są luchadoras, czyli uprawiają meksykański wrestling. Dla niewtajemniczonych noszą przepiękne maski i napierdalają się bez opamiętania. Każda z nich ma oczywiście swoją historię, każda jest tragiczna, w każdej rodzinie wybito przynajmniej kilku członków, bo oczywiście mordy nie dotyczą wyłącznie kobiet.

Co w tym znajdują dla siebie? Ujście gniewu. Bycie widzianą. Poczucie siły. Bycie wygraną.

Kolejny film o tym jaki wpierdol dostają kobiety na całym świecie i skąd biorą siłę i nadzieję na lepsze jutro. Film, który należy obejrzeć, żeby nie zapominać, że to jest tu i teraz na tej niezwykle zjebanej planecie.

Reżyseria: Paola Calvo, Patrick Jasim

Niemcy, Meksyk, 2021

język hiszpański

Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

Droga bez końca [MDAG 2022]

 

Ma 29 lat, 4 dzieci, mieszkała w Gwatemali, musiała wyjść za mąż, bo taka jest kolej rzeczy, musiała uprawiać seks z mężczyzną, bo taka jest kolej rzeczy, musiała klepać biedę, bo taka jest Ameryka Łacińska. W końcu wzięła dzieci, dwa plecaczki, kołdrę i udała się w podróż do USA. Przed nią ponad 4000 kilometrów. 

Tysiące ludzi idzie pokonuje tą sama drogę, szczególnie dla kobiet jest ona niebezpieczna, więc starają się trzymać w kupie. Nie mają pieniędzy, więc żebrzą po drodze, czasem idą, czasem bierze je na pakę kierowca Tira. Część drogi trzeba pokonać, albo idąc przez pustynie, gdzie można umrzeć z pragnienia, albo pociągiem Bestią, gdzie można umrzeć spadając z pędzącego pociągu. Na kobiety czyhają dodatkowe niebezpieczeństwa, czyli mogą być zgwałcone, więc czasem po prostu zrobić to czego oczekuje mężczyzna, to przynajmniej będzie mniej bolało.

Ta historia jest okropna, ale jest w niej coś pięknego. Determinacja samotnej matki, wsparcie jakie dają sobie kobiety, momenty słońca i nadziei. Bezwzględny patriarchat i przemoc przeciwstawione pomalutku rodzącej się szansie na lepsze. Przynajmniej na chwilę, przynajmniej gdzieś.

Tytuł oryginalny: Lo que queda en el camino

Reżyseria: Jakob Krese, Danilo do Carmo

2022, Meksyk, Brazylia, Niemcy

język hiszpański

Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

La Civil [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Cielo zajmuje się domem, żyje dobrze i ciepło ze swoją córką, mąż też żyje dobrze ze swoją młodą dziewczyną. Rodzinna sielankę przerywa porwanie córki. Matka wpada w wir poszukiwań, odbywa podróż bo bestialskim Meksyku przemocy i mordu.

Świetny, klimatyczny, interesujący, trzyma w napięciu, inteligentnie poprowadzona historia. Kawałek dobrego kina.

Reżyseria: Teodora Ana Mihai

Belgia / Rumunia / Meksyk | 2021

Język hiszpański

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Zielona fala [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Fascynujący dokument o walce Argentynek o prawo do legalnej aborcji. To co dla mnie najbardziej poruszające w tym filmie to radykalność haseł „Koniec z katolickim faszyzmem” „Koniec z patriarchatem”. Hasła nie do pomyślenia w Polsce. Film oczywiście niezwykle aktualny, który daje nadzieję, że beton można rozkruszyć. Z drugiej strony po raz kolejny patrzę na zastaną rzeczywistość, która w zasadzie nadaje się do zaorania i na aktywistów, którzy walczą o normalność, o nic specjalnego, nowatorskiego, po prostu o równe prawa. Wiem, że prochu nie wynalazłam, ale to zawsze uderza.

Pięknie filmowany, zajebiste ujęcia z demonstracji. W zasadzie od początku do końca gęsia skórka i łzy :)

Polecam, koniecznie, dla wszystkich.

Tytuł oryginalny: Marea Verde

Reżyseria: Angel Giovanni Hoyos

Argentyna / Chile / Boliwia / Kolumbia | 2021

język hiszpański

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Pracodawca i pracownik [Nowe Horyzonty 2021]

 

Rodzina posiadaczy ziemskich vs rodzina mężczyzny, który przepracował u nich 30 lat. Senior rodu to klasyczny bogacz, ale jego syn i żona, to już nowe pokolenie, mięsa nie jedzą, nad ludźmi się pochylają, ale tylko do pewnego momentu. Co będzie kiedy umrze dziecko? Kiedy kończy się protekcjonalne współczucie posiadaczy i cierpliwość podwładnych.

Ładne, inteligentne, lewackie kino. Kapitalizm w pigułce.

Trailer na Vimeo

Trailer na Cineuropa

Tytuł oryginalny: El empleado y el patrón

Reżyseria: Manuel Nieto Zas

Urugwaj, Argentyna, Brazylia, Francja 2021

Język: hiszpański, portugalski, francuski

Obejrzany na Nowych Horyzontach 2021

Przyjdzie śmierć i będzie miała twoje oczy [Nowe Horyzonty 2020]

 

Para, dwie kobiety w średnim wieku,  jedną z nich powoli zabija śmiertelna choroba. Historia opowiedziana delikatnymi pociągnięciami, obrazkami, małymi, intymnymi kawałkami odchodzenia. Umieranie przywołuje wspomnienia, początki, obrazy miłości. 

Piękny, delikatny film.

Tytuł oryginalny: Vendrá la muerte y tendrá tus ojos

Reżyseria:  José Luis Torres Leiva

Chile, Argentyna, Niemcy 2019

język hiszpański

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020

Za późno, by umrzeć młodo [Nowe Horyzonty 2019]

Chile, pustkowie, mała osada, trochę jak posthippisowska gromada ludzka, dorośli, nastolatki, dzieci, nie ma elektryczności i nie wszyscy o niej marzą. Utopijny, mały raj. Przepiękna Sofia jest zbuntowaną nastolatką, pali, podkochuje się w starszym lowelasie, w niej kocha się Lucas, Sofia chce uciec z tej dziury, marzy jej się większy świat, Lucas chce zbudować tam domek i czekać w nim na Sofię, która wróci z wojaży. Kilka domów, lasy, woda, natura, życie, całkiem bogaty program artystyczny, kolacje, koncerty, nadchodzi koniec roku, wszyscy mają jakieś nadzieje.

Bardzo klimatyczny film, przepiękne, ciekawe kadry, interesujące postaci. Dojrzewanie, rodzina, marzenia.

Godny następca „Od czwartku do niedzieli”

Opis festiwalowy 

Tytuł oryginalny: Tarde Para Morir Joven
Reżyseria: Dominga Sotomayor
Chile, Brazylia, Argentyna, Holandia, Katar, 2018 

MFF w Locarno 2018 – najlepszy reżyser
MFF w Rotterdam 2019 - KNF Award
IFF Gijón – najlepszy reżyser, zdjęcia

Petra [Nowe Horyzonty 2018]

Petra jest młodą, piękna malarką. Przyjeżdża na cudowną wieś do pięknej posiadłości artysty potwora. Potwór ma znerwicowaną żonę schowana za promiennym uśmiechem picu na wodę i frazesami i częściowo wykastrowanego, zastraszonego, zmiażdżonego psychicznie syna. Otoczony jest ludźmi uzależnionymi od jego pieniędzy i znęca się psychicznie na kim popadnie.

Historia wije się powoli i wbrew chronologii, co zabija klasyczne napięcie dramatów. Trochę w niej greckiej tragedii, a trochę telenoweli brazylijskiej.

Przerażeni i uwikłani ludzie łżą. Kłamstwa dają fundamenty kłamstwom i rozpaczy. Trup ściele się gęsto, ale wszystko w ambiwalentnej atmosferze ce la vie, chociaż historie tej rodziny typowe nie są.
Jest w tym filmie coś urokliwego, interesującego, melancholijnego, nie porywa, mnie nawet niezbyt poruszył, a chyba powinien. 

Opis festiwalowy

Reżyseria: Jaime Rosales
Hiszpania, Francja, Dania, 2018
Język: Hiszpański, Kataloński

Skatepark Królów [MDAG 2019]

Opowieść o dwóch kundlach mieszkających w Los Reyes, najstarszym skateparku w Santiago.

Football jest staruszkiem, lekko utyka, ale lubi trzymać coś w ryju, Chola jest młodsza i zwinniejsza i czasem rzuca Footbalowi piłkę.

To są kumple skejtów jeżdżących na rampie i o nich i z miłości do nich film powstał. w tle słyszymy rozmowy chłopaków i tam są historie: konflikty rodzinne, policja, blanty, koks, tabletki, marzenia, urojenia, dramaty i turkot kółek po betonie

Dużo zbliżeń na muchy w psim nosie i łagodnych obrazkowych dłużyzn.

Na pierwszym planie psy, ich przyjaźń i zwyczaje, śliczne, urocze, smutne, film do schrupania deserowa łyżeczką. Płakałam jak dziecko.

Tytuł oryginalny: Los Reyes
Reżyseria: Bettina Perut Iván Osnovikoff
Chile, Niemcy, 2018
Język hiszpański

Obejrzane Millenium Docs Against Gravity 2019

Cała przyjemność po mojej stronie [NH 2016]

O związku między kobietą, a mężczyzną, się zaczyna, się psuje, takie tam koleje losu, naturalistyczny, leniwy, poruszający. Polecam. 

Miałam po nim taką myśl, że nie jestem fanem pornografii w kinie, tzn jak idę na "Love" to wiem co robię i kupuję te wytryski na dużym ekranie, ale jak idę na film po prostu to mam problem z oglądaniem stojących penisów męskich i onanizujących się aktorów, ja wszystko rozumiem, prawda jest w tym i temperaturę podnosi, ale ja nie muszę aż tak bardzo intymnie zaglądać ludziom, tzn nic to nie wnosi, a zaglądaniem jest. I miałam taką myśl, że tylko mężczyźni są tak brutalnie podglądani, bo im stać musi, ale w kolejnym filmie oglądałam łechtaczki w konkretnej ekspozycji, co prawda trudno powiedzieć czy podniecone, czy nie, ale były i poród, też na zbliżeniu:) Więc zwracam honor, kobiety też się do podglądać zbyt.

Tytuł oryginalny: El placer es mio
Reżyseria: Elisa Miller
Meksyk, 2015
Język hiszpański

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2016

Berlin, Barcelona (2018)

Kiedyś byli zgrana ekipą, studiowali razem, spędzali czas, sypiali ze sobą, minęły lata i pojawił się dystans. Jedni tęsknią za starym, inni są już zupełnie gdzie indziej. Coś co wygląda na imprezowy wypad do Berlina zamienia się w serię bolesnych pojedynków. Kameralna historia, delikatna, niełopatologiczna o tym, że ludzie są czasem blisko, a czasem daleko i czasami ma się płonne nadzieje, a czasami boli.

Zręczne, inteligentne, melancholijne.

Tytuł oryginalny: "Les distàncies”
Hiszpania, 2018
Reżyser: Elena Trape

Roma

Lata 70te, Meksyk, społeczeństwo klasowe, duża rodzina, w pięknym, snobistycznym domu, żeby machina działała od rana uwijają się dwie indyjskie służące, film jest hipnotyzującą sekwencją kolejnych codziennych czynności. Życie rodziny oglądamy oczami służącej. Na taśmie życia codziennego płyną zdarzenia małe, żadne, duże, tragedie przeplatają się z radościami, ktoś umiera, ktoś zaczyna się rodzić, ktoś zaczyna się rozwodzić, ktoś inny bierze ślub. Upadek, powstanie, codzienność, ulga, radość. Kobiecość, macierzyństwo, wsparcie. 

Niezwykły film, rewelacyjne zdjęcia, długie kadry, hipnoza obrazem. Klimatyczny, poruszający. Wyłącznie do kina.

Tytuł oryginalny: Roma

Reżyseria: Alfonso Cuarón
Meksyk, 2018

Noc przez dwanaście lat [WFF]

Urugwaj, od 1972 rządzi junta wojskowa. Członkowie Tupamaros, partyzantki opozycyjnej, siedzą w więzieniu, w obawie przed reakcja społeczeństwa nie skazują ich na śmierć, ale dla trzech przygotowali szczególny rodzaj uwięzienia,. Odosobnienie, bez snu, jedzenia, wody, torturowani, pozbawieni możliwości kontaktu z rodziną, przewożeni w kapturach na głowach, dręczeni. Spędzają tak 12 lat. Jednym z nich jest legendarny prezydent Urugwaju Jose Mujica, bohater dokumentu Pepe Mujica. https://panikazia.blogspot.com/2018/10/pepe-mujica-dag.html

Film jest klasycznie poprowadzony, prosty, wstrząsający.

Hiszpania, Urugwaj, Argentyna, Francja, 2018

Tytuł oryginalny: La Noche de 12 años
Reżyseria: Álvaro Brechner
Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Pepe Mujica [DAG]

Jose Mujica, 70% swoich dochodów oddaje na budowanie domów dla najuboższych. Jest dobrym, skromnym, szczerym człowiekiem. Zachodni politycy wypadają przy nim kwadratowo. 

Optymistyczny, jasny, uroczy film.

Niemcy, 2014

Tytuł oryginalny: Pepe Mujica
Reżyseria: Heidi Specogna

Obejrzany na Docs Against Gravity 2015

Osiem na dziesięć [WFF]

Meksyk, w czasie oglądania tego filmu 6 osób zostanie zabitych. Przemoc, korupcja, gwałt. Spotykamy dwie ofiary panującego systemu. On stracił syna w ulicznej strzelaninie, ona uciekła od męża kata. Pomagają sobie, dają sobie oparcie, próbują przetrwać i walczą o godność i sprawiedliwość. Walka z silnym, bezwzględnym systemem raczej nie daje dużych szans na wygraną.

Film z serii biedny, samotny, przyzwoity człowiek, próbuje nie utonąć bo trudno mówić o wygranej robaczka w piekle.

Bardzo dobry film, piękne obrazki, intensywny, nie jest odkrywczy, widziałam już te historie, ale poruszający i świetnie się go ogląda.

Meksyk 2018
Tytuł oryginalny: Ocho de cada diez
Reżyseria: Sergio Umansky Brener
Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Jesteśmy gorączką [WFF]

Kolumbia, slumsy, mafia, tancerze.

Obłędne sceny tańca, napatrzeć na tancerzy się nie można, piękne zdjęcia slumsów, portów, nędzy z bidą. Fabularnie Bollywood.

Kolumbia, Argentyna 2018

Tytuł oryginalny: Somos calentura

Reżyseria: Jorge Navas

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018