Animal [Nowe Horyzonty 2024]

 

Grecki kurort all inclusive, a w nim grupa animatorów. Gwiazdą i przewodniczką stada jest Kalla, świetnie tańczy, ma niespożyte zasoby energii, zawsze się uśmiecha, nic jej nie może na scenie zaskoczyć, schodzi ze sceny i idzie w melanż, jest nie do zdarcia, aż do momentu kiedy zrani się w kolano. Ta rana powoduje rozszczelnienie uśmiechniętej zbroi, powolutku sypie się konstrukcja. Kurort w swoim absurdzie znudzonych turystów gapiących się na scenę, to obrazek jak z Trójkąta, tylko niskobudżetowego. Dimitra Vlagopoulou jest w swojej roli świetna, magnetyczna, wielowymiarowa. Intensywny film, świetne zdjęcia, doskonale zbudowana postać kobiety, która daje radę. Podobno reżyserka chciała zrobić film o rynku pracy w Grecji, ale ponieważ, jak to powiedział ktoś mądry, film należy do reżysera do momentu, kiedy pokazuje go publiczności, potem już należy do nas, to dla mnie ten film jest o kobiecie.

Reżyseria Sofia Exarchou

Grecja, Austria, Rumunia, Cypr, Bułgaria 2023

                                                    Obejrzane na Nowych Horyzontach 2024

Gloria Bell

 

Samotna kobieta zasklepiona w słoiczku swojej zamkniętości, ogląda życie przez szybę.

Czasem podchodzi do bliskich, ale są to malutkie okna komunikacji. Wypowiada do nich zdania, oni odpowiadają, ale daleko tym rozmowom do bliskości. Wokół niej jest cisza, przerywana czasem poprawną rozmową, grzecznymi uśmiechami, a potem wraca do siebie, w tej ciszy brzmią stare hity i śpiewa je z zaangażowaniem, tak jakby miały wystarczyć za prawdziwe otwarcie.

Nocami chodzi tańczyć do barów dla ludzi w średnim wieku z tymi samymi hitami, teoretycznie szaleje, ale jej ruchy to wciąż ten sam zestaw ograniczonych, kwadratowych gestów, tak jakby żyła w metalowym szkielecie, który ma bardzo mały zakres wygięcia.

Jej serce ma możliwość tylko maluteńkiego otwarcia, cała reszta przewala się w środku i wylewa się na wierzch w momentach zderzenia z czymś mocnym, jak np córka, która wylatuje do Szwecji na zawsze. Na jej drodze staje mężczyzna, który żyje w zupełnie innej klatce i tak jak ona nie może mniej wyjść.

Przez cały film kobieta usiłuje pozbyć się kota sfinksa, chudego szkieletorka bez sierści, z jednym wyrazem pyska, okropnie ją ten kot drażni, a są trochę podobnymi istotami, tylko kot nie udaje, że wychodzi ze skorupy, tylko sobie w niej grzecznie mruczy.

Absolutnie niesamowici w swoich rolach Julienne More i John Turturro. Pierwowzór filmu to chilijska Gloria tego samego reżysera.

Wg opisów, które widziałam to jest film o kobiecie w okresie menopauzy, której się wciąż chce, ja nie zauważyłam, żeby to było o tym :)

Skojarzenia filmowe: Fantastyczna kobieta i Święta rodzina

Reżyseria: Sebastián Lelio

USA, Chile 2018

język angielski

Obejrzane na Netflixie :)

Ul [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Fahrije, prawie 30 lat po zakończeniu wojny wciąż nie wie co stało się z jej mężem i synem. Wielokrotne zaglądanie do białych worków ze szczątkami ludzkimi nie pomaga. Ani pogrzebu, ani zamknięcia, stan zawieszenia. Wioska muzułmańska, więc zasady panujące nie ułatwiają niczego, zrobiłaś prawo jazdy, jesteś kurwą itp. Fahrije ma ule, sprzedaje miód, ale jak wszystkie kobiety z tej wioski robi ajwar i wpada na pomysł, żeby sprzedawać go w dużym sklepie. Oparta na faktach historia kobiety walczącej o przetrwanie, o godność, o równość na zgliszczach największej potworności naszej współczesnej, europejskiej historii. Kobieca solidarność kontra męski beton.

Piękne, poruszające.

Tytuł oryginalny: Zgjoi

Reżyseria: Blerta Basholli

Kosowo / Szwajcaria / Macedonia Północna / Albania | 2021

Język albański

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Dau. Natasza [Nowe Horyzonty 2020]

 

Nie wiem od czego zacząć, czy od sposobu realizacji tego filmu, czy od tego jak mnie przeczołgał.

To może najpierw jak. Na 3 lata obsada składająca się z aktorów i naturszczyków została zamknięta w zrekonstruowanym Instytucie Problemów Fizycznych Akademii Nauk ZSRR. Poza obsadą mieszkała tam ekipa filmowa, matematycy, fizycy, artyści i filozofowie. Stworzono im tam warunki odwzorowujące realia lat 50tych ubiegłego wieku. Uwzględniając brak internetu i komórek. Informacje dostarczała wewnętrzna gazeta skupiająca się głównie na kwestiach wewnętrznych projektu. Największy plan filmowy Europy.

Natasza zarządza stołówką, karmi głównie naukowców, jest kobietą w średnim wieku ma dość wyschnięte piersi i potworną gorycz i złość do świata. Razem z nią pracuje młoda, ładna Ola, jej cycki są spoko, a radość życia niczym nie zmącona. Kobiety często piją wódkę, albo szampana, a wtedy uwalniają się demony, Natasza swoją złość wyładowuje na młodej i odbywają alkoholowe rozróby. Piją również z naukowcami co jest okazją do zaspokajania żądz seksualnych, a co budzi również głód miłości. Tutaj rozgrywa się prawdziwy, potworny dramat samotnej kobiety, na który nakłada się Związek Radziecki, który również kładzie łapę na tym co jego i nie przebiera w środkach.

Dłużyzny, lejąca się wódka, długie emocje, sex, a w zasadzie porno jakiego żaden von Trier nigdy nie pokazał. Świetne zdjęcia, kamera wciskająca się wszędzie, łażąca za Nataszą jak mały inwigilator. Potwornie intensywne, mocne, wybitne, ale tylko dla zdecydowanych wielbicieli mocnych wrażeń. Części Dau. Degeneracja nie planuję oglądać.

Tytuł oryginalny: ДАУ. Наташа

Reżyseria:   Ilya Khrzhanovskiy, Jekaterina Oertel

Rosja, Ukraina, Niemcy, UK, 2020

język rosyjski, angielski, francuski

Tereza37 [WFF 2020]

 

Tereza boi się wszystkiego, jest najbardziej kwadratową osobą jaką widziałam. Nikt nie pasuje do niej, ona nie pasuje do nikogo. Boi się mówić, śmiać, patrzeć, oddychać, nawet stać się boi. Aseksualna, niewygodna dla samej siebie. Mąż gapi się w telewizor, ona próbuje zajść w ciążę, ale z tym też jej nie po drodze. W końcu sięga po zaskakujące środki, żeby się rozmnożyć. Po drodze spotyka różnych mężczyzn, jest w tych spotkaniach niezgrabna do granic możliwości niezgrabieństwa. Ona po prostu nie ma pojęcia jak być. I następuje w tym jej życiu. taki jeden, jedyny moment, kiedy tej pokrace pewien mężczyzna daje coś dzięki czemu na jedną, małą chwilę ona wie jak się śmiać i płakać i śpiewać włoskie piosenki.

Smutna historia o kobiecie niepasującej.

Reżyseria: Danilo Serbedzija

Chorwacja 2020

język chorwacki

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020