Kapitan Wołkonogow uciekł [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

ZSRR, rok 1938, NKWD. Młody kapitan, wesoły, rozrywkowy, silny i jego koledzy. Zajmują się łapaniem szpiegów, terrorystów, wywrotowców. Jak już ich złapią muszą dostać zeznanie na piśmie, a to czasem ciężka praca, jak już dostaną zeznanie, można ich przekazać do departamentu rozstrzeliwującego, czyli na podwórko. Łaska pańska na pstrym koniu jeździ, można być pupilkiem, a już jutro poszukiwanym. Wszyscy wierzą w partię bardziej niż w Boga, więc jeśli partia Cię nie lubi, wszyscy się od Ciebie odwrócą. A jeśli będziesz chciał dostać przebaczenie od swoich ofiar, czeka Cię kilka poważnych rozmów.

Kawałek historii (chociaż duet reżyserski mówi, że to nie jest film historyczny), trochę straszna bajka, trochę thriller, trochę mistycyzmu. Mieszanka fantastyczna, wybitnie zrealizowana.

Tytuł oryginalny:  Kapitan Volkonogov Bezhal

Reżyseria: Natasha Merkulova & Aleksey Chupov

Rosja / Estonia / Francja | 2021

Język rosyjski

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Dau. Natasza [Nowe Horyzonty 2020]

 

Nie wiem od czego zacząć, czy od sposobu realizacji tego filmu, czy od tego jak mnie przeczołgał.

To może najpierw jak. Na 3 lata obsada składająca się z aktorów i naturszczyków została zamknięta w zrekonstruowanym Instytucie Problemów Fizycznych Akademii Nauk ZSRR. Poza obsadą mieszkała tam ekipa filmowa, matematycy, fizycy, artyści i filozofowie. Stworzono im tam warunki odwzorowujące realia lat 50tych ubiegłego wieku. Uwzględniając brak internetu i komórek. Informacje dostarczała wewnętrzna gazeta skupiająca się głównie na kwestiach wewnętrznych projektu. Największy plan filmowy Europy.

Natasza zarządza stołówką, karmi głównie naukowców, jest kobietą w średnim wieku ma dość wyschnięte piersi i potworną gorycz i złość do świata. Razem z nią pracuje młoda, ładna Ola, jej cycki są spoko, a radość życia niczym nie zmącona. Kobiety często piją wódkę, albo szampana, a wtedy uwalniają się demony, Natasza swoją złość wyładowuje na młodej i odbywają alkoholowe rozróby. Piją również z naukowcami co jest okazją do zaspokajania żądz seksualnych, a co budzi również głód miłości. Tutaj rozgrywa się prawdziwy, potworny dramat samotnej kobiety, na który nakłada się Związek Radziecki, który również kładzie łapę na tym co jego i nie przebiera w środkach.

Dłużyzny, lejąca się wódka, długie emocje, sex, a w zasadzie porno jakiego żaden von Trier nigdy nie pokazał. Świetne zdjęcia, kamera wciskająca się wszędzie, łażąca za Nataszą jak mały inwigilator. Potwornie intensywne, mocne, wybitne, ale tylko dla zdecydowanych wielbicieli mocnych wrażeń. Części Dau. Degeneracja nie planuję oglądać.

Tytuł oryginalny: ДАУ. Наташа

Reżyseria:   Ilya Khrzhanovskiy, Jekaterina Oertel

Rosja, Ukraina, Niemcy, UK, 2020

język rosyjski, angielski, francuski

Będę przy Tobie [WFF 2012]

 

Radosna, ciepła, inteligentna, mądra, pełna wdzięku  i radości życia matka i uroczy, wrażliwy, mądry synek. Tworzą stado, które łyżkami jeść można. Niestety kobieta zapadana śmiertelną chorobę i próbuje znaleźć synkowi dom.

To jest mądry film przy którym przetacza się tonę łez.

Skojarzenia filmowe: Nieszczególne miejsce

Tytuł oryginalny: Я буду рядом

Reżyseria: Pavel Ruminov

Rosja, Ukraina, 2011

język rosyjski

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2012

Żyć

 

Kilka historii, w każdej widzimy osobę, której umarł ktoś bardzo bliski, każdy nie radzi sobie z tą sytuacją na inny sposób. Przygniatający, mroczny, ciężki film, z takich, które nie dają odetchnąć. A rosyjski smutek jest największy.

Tytuł oryginalny: Zhit

Reżyseria: Vasiliy Sigarev

Rosja, 2012

Język rosyjski

Konferencja [WFF 2020]

 

Okutana w czarny strój zakonnicy z Monastyru, z uporem krecika przebijającego się przez grudę ziemi, walczy o zorganizowanie wieczoru pamięci ataku na teatr na Dubrowce. Minęło 17 lat, ludzie chcą dać już spokój tematowi. Zakonnica nie daje za wygraną. Usiłuje zorganizować wieczór pamięci w teatrze, usiłuję też zaprosić na ten wieczór swoją córkę, która głównie krzyczy do niej: „Paszła won” Kobietę toczy jakiś potworny ból, ciągnie za sobą ciężar nie do udźwignięcia.  Wszyscy siadają w teatrze, zaczynają odtwarzać wydarzenia krok po kroku, wspomnienie po wspomnieniu. Czy wyrzuty sumienia, utrata bliskich, utrata dziecka to najgorsze co może dręczyć kobietę w habicie?

Wybitny film,  doskonały w każdym calu, o ataku terrorystycznym, o traumie, o strachu który nie daje żyć.

Koniecznie

Reżyser ma na swoim koncie świetny film Zoologia.

Tytuł oryginalny: Konferentsiya

Reżyseria: Ivan I. Tverdovskiy

Rosja 2020

Język rosyjski

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020

Zoologia [Sputnik 2016]

Kobieta w zaawansowanym średnim wieku mieszka w małej miejscowości, w pracy dręczą ją wstrętne, tłuste, ruskie baby, mieszka z matką od której wysłuchuje sensacyjnych opowieści z głupich programów telewizyjnych, w tle drze gębę kot, który jest chory, albo ma ruje. Jej życie jest nudne i nieprzyjemne. Jakby tego było mało zaczyna jej rosnąć ogon i poznaje mężczyznę. I wtedy zaczyna się dziać.

Dobre, przeraźliwie smutne, a ogon jest obrzydliwy.

Skojarzenia filmowe: Granica, Olbrzym

Tytuł oryginalny: Zoologiya 

Reżyseria: Ivan I. Tverdovskiy

Rosja, Francja, Niemcy, 2016

język rosyjski

Obejrzane na Sputnik 2016

Wolności! [AFF 2019]

Milwaukee, Vic jest drugim pokoleniem rosyjskich emigrantów, ma prace i trzyma się jej kurczowo. Jest kierowcą busa przewożącego pasażerów specjalnej troski. Wózki inwalidzkie, upośledzenia różnego typu. Niestety Vic nie jest człowiekiem, który może po prostu wstać rano i pójść do pracy. Przed pracą musi obudzić dziadka z lekką demencją, raczej nie może spuszczać go z oka bo dziadek szczególnie lubi przyrządzać kurczaka. Po drodze spotyka różnych ludzi, którzy potrzebują jego wsparcia. Więc pędzi, bez przerwy próbując wywiązać się ze wszystkich swoich zobowiązań. Wydaje się to być układanką niemożliwą do pogodzenia. Pędzimy z Viciem przez warsztaty dla niepełnosprawnych i konkurs talentów, pogrzeb starej Rosjanki na który trzeba podwieźć całą gromadę rosyjskich ciotek, matkę, rozgoryczoną pianistkę, która wszystko robiła dla swoich dzieci, protesty uliczne. 
Film o tym jak bardzo rzeczywistość spętuje ci nogi, ale też o tym jak te pęta są twoim krwioobiegiem.
Film jest komedią, dramatem, nostalgią. Doskonale obsadzony naturszczykami, prawdziwy, dynamiczny do zmęczenia.
To najlepszy film jaki widziałam do tej pory na AFF.

Tytuł oryginalny: Give Me Liberty
Reżyseria: Kirill Mikhanovsky
USA 2019
język angielski, rosyjski


Obejrzane: American Film Festival 2019

Walka Atbaja [WFF 2019]

Atbaj jest wściekły i wciąż z kimś walczy, a raczej jest wkurwiony i się z kimś napierdala. Czerpię z tego siłę, napęd do przyjmowania na klatę kolejnych życiowych przegranych. Jest jak sztorm ociekający krwią. Wierzy, że jak wygra ten hajs to będzie lepiej i wszystko się zmieni. „Jesteś genetycznym odpadem, pomyłką przyrodniczą” krzyczy na niego wstrętna baba, a Atbaj bije ją jak każdego i krzyczy, odgraża się światu, ale nikt go nie słucha. Atbajowi odłączają prąd bo nie płaci, ale nie jest to klasyczne kino społeczne chociaż rzecz dzieje się na cholernej prowincji, na której psy dupami szczekają z rzadka, bo im się nie chce. 

Abstrakcyjne poczucie humoru miesza się z napierdalanką i dramatem.

Na mnie zrobił wrażenie.

Tytuł oryginalny: Boi Atbaya

Reżyseria: Adilkhan Yerzhanov

Kazachstan 2019

język rosyjski

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Shindisi [WFF 2019]

Gruzja, 2008, wojna, rosyjskie wojska naruszają korytarz pomocy humanitarnej i atakują gruziński oddział. We wsi znajduje się człowiek, który rzuca się na pomoc rannym i trupom. 

Prawdziwa, oczywiście poruszająca wojenna historia. W sposób bardzo sugestywny pokazuje walkę/zabijanie (nie to, że a to na wojence ładnie i dwa wybuchy, heja), walkę o wyniesienie ciał w pola bitwy, walkę o przetrwanie, walkę o pogrzebanie. Wszystko trwa, wszystko jest potem, wysiłkiem, umieraniem, bólem, działaniem pomimo braku nadziei, bohaterstwem pomimo zagrożenia własnego życia.

Dobra rzecz. Poruszająca mocno. Na końcu czeka na nas nagranie dokumentalne kręcone telefonem przez jednego z żołnierzy tego oddziału i to jest bardzo mocne.

Grand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego

Gruziński kandydat do Oscara

Tytuł oryginalny: Shindisi

Reżyseria: Dito Tsintsadze

Gruzja 2019

język gruziński, rosyjski

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Malowany Ptak [WFF 2019]

Bella Tar meets Bałabanow & Smarzowski. „Róża” to przy Ptaku komedia romantyczna. Tutaj czerwone lampki ostrzegawcze, kto nie chce, nie lubi, nie może takich rzeczy oglądać, niech nie wpada na pomysł oglądania.

Żydowski chłopiec idzie przez piekło i spotyka każde zło świata jakie możemy sobie wyobrazić, okrucieństwo, dewiacje seksualne, poziom zaawansowany. To piekło, to wsie Europy Wschodniej podczas drugiej wojny światowej. A taka wieś to chuć, wódka, przemoc, walka o przetrwanie, ciemnogród. Podczas swojej tułaczki czasem trafia na śladowe ilości dobra. Nawet trafia na miłość w tym piekle. Nabiera wiedzy z zakresu ideologii szamańskiej, Jezusa Chrystusa i komunizmu. 

Czarno biały, z cudowną, mroczną wsią, lasami, wodami, wszystkim, piękne kadry, małe chatki i zło w każdym zakątku najpiękniejszego obrazka.

3 godziny, wychodzi się przeprasowanym z napięcia i bardzo intensywnych kadrów, tam nie ma oddechu, a jak jest, to czai się za nim jeszcze większe zło. Ma ogromną odwagę, siłę i piękno w obrazie piekielnym.

Tytuł oryginalny: The Painted Bird
Reżyseria: Václav Marhoul
Czechy, Słowacja, Ukraina 2019
język czeski, niemiecki, rosyjski

Pewnego razu w Trubczewsku [WFF 2019]

Przy ulicy Konsomolskiej w Trubczewsku mieszka radosna pyza, swoje jurne ciało przyobleka w kwieciste sukienki. Dzierga najbrzydsze przedmioty świata, jakby pijany smok wyrzygał kolorową włóczkę w równe wzory. Kto będzie oglądał niech zwróci uwagę na jej największe dzieło, czyli serwetkę z której wystają łabądki. W domu oddany mąż i wstrętna teściowa, za płotem kierowca tira, całkiem, całkiem. I dzieje się, wszyscy cierpią, pożądanie wodzi na manowce, a wszystko w pięknych okolicznościach przyrody i zmiennych pór roku, głęboki śnieg, piękne słońce, płodna ziemia.

Ciepło i z pochyleniem nad słabościami, o miłości i pożądaniu w całkiem przyzwoitej rosyjskiej wsi. Taki stary Almodovar na rosyjska miarę.

Reżyseria: Larisa Sadilova

Rosja 2019

język rosyjski

Obejrzane: Warszawski Festiwal Filmowy 2019

Rzeka [Nowe Horyzonty 2019]

Kazachskie odludzie, gospodarstwo, 5 braci, ojciec i matka. Stworzone przez ojca odosobnienie, „żeby chłopcy nie nauczyli się życia w kłamstwie”. Dyscyplina i praca, jeden dzień wolny w tygodniu, kary fizyczne, asceza, dyktatura. Ojciec nauczył chłopców jednej zabawy, następną muszą sobie wymyślić sami. Jednego nauczył czytać, on ma się zając edukacją pozostałych.

Chłopcy w zgrzebnych wdziankach. raczej smutni, raczej zmęczeni, raczej przestraszeni. W pewnym momencie pojawia się człowiek z zewnątrz, na desce, z tabletem, w kolorowych, modnych ciuchach.
Statyczne, czyste kadry, mało dialogów, cisza. Dobre filmowe doświadczenie.

Polecam wcześniejszy film tego reżysera „Lekcja Harmonii”, mocny, wstrząsający  i również utrzymany w bardzo czystej formie.

Opis festiwalowy

Tytuł oryginalny: Ozen

Reżyseria: Emir Baigazin

Kazachstan, Polska, Norwegia 2018

Język kazachski, rosyjski

Lisbon & Estoril FF 2018 – Jaeger - LeCoultre nagroda dla najlepszego filmu

Człowiek, który wszystkich zaskoczył [Nowe Horyzonty 2019]

Najpierw zbliżenie: para, dotyk, sensualność, lekkość, bliskość, potem szerzej: domek w błocie, kaczki na podwórku, wstrętny ojciec, ziemniaki i jakieś gówno z puszki, pełna perspektywa: podgniła wiocha, kłusownicy, wódeczka i znowu blisko, mężczyzna ma raka i chce być z tym sam, nie chce współczucia, litości, pocieszania, wspomnień, nic nie chce, „odpierdolcie się, właśnie, że będę chodził w sukience”

Wiem, że umrę więc spełnię marzenia (wedle opisu festiwalowego, jakoś nie sądzę), umieram, więc uciekam od stada, chce być sam bo w umieraniu jestem sam, idzie po mnie śmierć, przebiorę się w sukienkę, może mnie nie zauważy (zasłyszane na sali po filmie)

Niezwykle sugestywny, mocny, przejmujący, interpretacji i poziomu przyjmowania go można mieć ile wlezie.

Koniecznie.

Może być szansa na Sputniku.


Opis festiwalowy

Tytuł oryginalny: Человек, который удивил всех
Reżyseria: Natasza Merkulowa, Aleksiej Czupow
Rosja, 2018
Język rosyjski

Wysoka dziewczyna [Nowe Horyzonty 2019]

Leningrad tuż po wojnie, cienie ludzkie próbują żyć. Pytanie "czy twoje dzieci żyją" są naturalną częścią rozmowy. Szpital wypełniony tzw bohaterami wojennymi, kikutki, paraliże i upominki od dumnej z ich poświęcenia wysoko postawionej towarzyszki. Na pierwszym planie dwie magiczne kobiety, jedna trochę za długa i trochę za albinoska, druga trochę za okrutna i pierdolnięta. Wszyscy szukają życia/ciepła/bliskości/nadziei, albo śmierci/świętego spokoju od życia.

Film jest rewelacyjny, jest lub ociera się o arcydzieło. Magiczny, nastrojowy, niebezpieczny, wstrząsający. Trzyma za gardło, pozostawia w niespokoju.

Kto nie widział „Bliskości” powinien i to tylko w kinie. 

Opis festiwalowy

Jakby ktoś chciał zobaczyć jak wygląda reżyser, który zrobił dwa genialne filmy to proszę :)

Tytuł oryginalny: Dylda

Reżyseria: Kantemir Bałagow

Rosja 2019

Język rosyjski

Rosyjska szkoła uwodzenia [MDAG 2019]

Historia kilku dziewczyn/młodych kobiet, które usiłują ułożyć sobie życie we współczesnej Rosjii. Radio mówi, że na jedną kobietę przypada pół mężczyzny, czyli trzeba polować, a żeby polować skutecznie, trzeba umieć i po to są szkoły uwodzenia.

Trochę o rosyjskiej nędzy, trochę o rosyjskim szowinizmie, trochę o nowych rolach społecznych i jak się przedrzeć w tym gąszczu.

Podobno w Rosji co 40 minut umiera pobita kobieta.

Zgrabny film, nie wiem ile w nim z dokumentu, ale dobrze się ogląda.


Tytuł oryginalny: School of seduction
Reżyseria: Alina Rudnitskaya
Dania, 2019
Język rosyjski

Ajka

Młoda kirgijska kobieta walczy o przetrwanie w Moskwie, pozbawiona jakichkolwiek praw, człowiek żebrak desperacko szukający pracy. Jak szczur zapędzany w kozi róg, ciągle udaje jej się uciec, ciagle wydrapuje pazurami kawałeczek nadziei. Wszystko to robi z krwawiącą macicą i piersiami, które rozsadza mleko, bo dziecko ich nie ssie. A Moskwa puszy się Jaguarami, futrami, Guccim, a pomiędzy tym ludzie niższej kategorii wyrywają sobie co mogą. A opady śniegu są tego roku nadspodziewanie duże.

Ten film jest wstrząsający, przewalcował mnie doszczętnie. Najmniejszy człowiek walczący o przetrwanie. Macierzyństwo, niechciane, przemocowe, chowane za zasłonką w składziku ze środkami czystości. 

Suka, której szczeniaki ssą mleko z ociekającego krwią podbrzusza.

Przypomniał mi trzy tytuły: „Syn Szawła”, „Hristo”, „12 i ani jednego mniej”

Film obowiązkowy i bolesny.

Rosja, 2018
Tytuł oryginalny: Ayka
Reżyseria: Sergei Dvortsevoy

Istota świata [WFF]

Rosja, środek przepięknego lasu, drewniany dom, gospodarz w klatkach trzyma psy tresowane do polowań, lisy, używane jako przynęta do tresury psów, po ogrodzie chodzą bajkowe łosie. W małym domku mieszka chłopak, weterynarz, zdecydowanie lepiej dogaduje się ze zwierzętami. Od czegoś oczywiście w życiu ucieka. Kompletnie nie radzi sobie z ludźmi, są dla niego niezrozumiałą konstrukcją.

Jest coś pociągającego w dzikim, delikatnym, zakleszczonym chłopaku. Ciekawa jest ta miłość niemiłość do zwierząt starego gospodarza. Zderzenie z ekologami, którzy przyjechali ratować liski.

Ja jestem na tak, coś ten film w sobie ma.

Rosja 2018

Tytuł oryginalny: Serdce mira

Reżyseria: Natalia Meshchaninova

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Gwiazda [WFF]

Masza za wszelką cenę chce zostać gwiazdą, nie to, żeby było jej łatwo, ale wiarę ma ogromną, ma też wielką miłość do ludzi, jest trochę łaszącym się psiakiem. Na swojej drodze spotyka 15latka żyjącego w luksusie i chłodzie i jego macochę, celebrytkę, która ma wszystko poza miłością. W tą wysokobudżetową lodówkę wpada Masza, która jest trochę Happy-Go-Lucky. 

Urocza, prosta, wzruszająca historia. 

Po tym filmie kupiłam sobie parkę ;)

Rosja, 2014
Tytuł oryginalny: Zvezda
Reżyseria: Anna Melikyan

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2014