Nazywam się cukinia [WFF 2016]

Courgette ma matkę alkoholiczkę i jego życie raczej nie jest wzorcowym życiem 8latka. Trafia do sierocińca, gdzie każde dziecko ma swoją niewesołą historię. 

Niektórzy dorośli zalewają się łzami na tym filmie.

Bardzo piękne wizualnie, wzruszające, proste, mądre, nadaje się dla dzieci, nie ma tam nic czego wrażliwe dziecko nie mogłoby lub nie powinno zobaczyć.

Tytuł oryginalny: Ma vie de Courgette

Reżyseria: Claude Barras

Szwajcaria, Francja 2016

język francuski

Obejrzane: Warszawski Festiwal Filmowy 2016

To nie sa najlepsze dni mojego życia [WFF 2016]

"Rzeźnia" meets "Sieranevada" (niestety nie moje, tylko Franka:), ale dokładnie oddaje ten film. Dwa małżeństwa w jednym mieszkaniu, w każdym z nich się dzieje i pomiędzy nimi się dzieje.

Klimat dynamicznej sztuki teatralnej, warto.

Zwycięzca Karlowych Warów 2016

Tytuł oryginalny: Ernelláék Farkaséknál
Reżyseria: Szabolcs Hajdu
Węgry 2016
język węgierski

Obejrzane Warszawski Festiwal Filmowy 2016

Olbrzym [WFF 2016]

Chłopak, a w zasadzie mały mężczyzna, ma 30 lat i zdeformowane ciało. Deformacja twarzy powoduje, że wygląda strasznie i widzi tylko na jedno oko, bo drugie jest zmiażdżone ogromną naroślą. To nie koniec. Jest autystyczny, a matka dostała załamania nerwowego po jego urodzeniu, nie wychodzi z pomieszczenia socjalnego i gada tylko z papugą. Syna porzuciła i nie otwiera mu drzwi. Siedem nieszczęść to mało powiedziane. Rikard ma przyjaciela, dorosłego z którym połączyła go gra w bule i bule są tą mała furtką w jego egzystencji, drugą furtką i to całkiem sporą jest świat wyobraźni w którym widzi siebie jako olbrzyma.

Świetne, aczkolwiek w warstwie realnej brudne i brzydkie na tyle, że nawet przeszło mi przez głowę żeby wyjść, na szczęście tego nie zrobiłam.

Kolega reżyser mówi, że ckliwe i coś w tym jest, pewnie dlatego tak lubię ten film :)

Skojarzenia filmowe: Granica, Zoologia

Tytuł oryginalny:  Jätten

Reżyseria: Johannes Nyholm

Szwecja, Dania, 2016

Obejrzane na Warszawski Festiwalu Filmowym 2016

Mama Rosa [WFF]

Manilla, slumsy, Rosa jest dzielną matką, która prowadząc mały sklepik z lizakami i herką próbuje utrzymać przy życiu męża narkomana i czwórkę dzieci. Łatwo nie jest, wszyscy walczą o przetrwanie na wszelkie sposoby. Policjanci też mają rodziny i trudno w ich przypadku mówić o korupcji, oni są po prostu mafią o odrobinę ograniczonych metodach działania. W tym wszystkim jest Rosa, która ciągle gdzieś pędzi w swoich japonkach, przez błoto slumsów, w deszczu, walcząc z mężem nierobem i balującym synem. Droga przez mękę. Intensywne, esencjonalne.

Filipiny 2016

Tytuł oryginalny: Ma'Rosa

Reżyseria: Brillante Mendoza

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2016

Teatr życia [WFF]

Mediolan, jadłodajnia dla ubogich, gotuje w niej czterdziestu światowej klasy kucharzy, korzystają z odpadów z Expo 2015. 

Połączenie wysublimowanych dań, z produktów, które normalnie idą do śmieci i najbiedniejszych, którzy co prawda doceniają smak, ale narzekają na małe porcje  

Wzruszające, piękne i podnoszące na duchu, wielu z tych wykwintnych kucharzy działa w podobnych sposób w swoich krajach. To bardzo rzadkie oglądać jaki człowiek jest dobry, na ogół godziny filmowe mijają na tym jakim jest potworem.

Dostępny na Netflixie

Canada, 2016

Tytuł oryginalny: Theater of Life

Reżyseria: Peter Svatek

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2016

Sprawy osobiste [WFF 2016]

Palestyńska rodzina, rodzice mieszkają razem, ale ich związek przechodzi kryzys, siostra mieszka niedaleko, jest w ciąży i buzują jej hormony, jeden syn wyprowadził się dalej od rodziców, spotyka się z jakąś dziewczyną, drugi wyemigrował do Szwecji. 

Wreszcie arabska historia bez hijabów, dramatycznych śmierci, zabójstw honorowych etc. Normalni ludzie, z normalnymi problemami, urocze, ciepłe, zabawne (babcia z Alzheimerem zawsze dodaje uroku fabule;)

Izrael, 2016
Reżyseria i scenariusz: Maha Haj

Film obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym w październiku 2016 r.

Między nami [WFF 2016]

Są świetni, poznali się, oczarowali, przez miesiąc nie wychodzili z łóżka, są zabawni, inteligentni, uroczy, minęło 6 lat, seksu nie uprawiają już tak często. 

Poruszające studium fajnej pary i co z tą fajnością robi czas, a co z zrobić z motylami w brzuchu, które każdy lubi. Ten film dotyczy każdego. Jedna kobieta strasznie go przepłakała (jak raz nie ja, ale podpisuje się pod taką możliwością:)


Polecam.

Stany Zjednoczone, 2016

Scenariusz i reżyseria: Rafael Palacio Illingworth
W rolach głównych: Olivia Thirlby, Ben Feldman, Adam Goldberg, Analeigh Tipton

Film obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym w październiku 2016 r.

Hristo [WFF 2016]

Pierwszy film na tym festiwalu [Warszawski Festiwal Filmowy 2016], który mną wstrząsnął.

Hristo, Bułgaria, chłopak ma 18 lat, ma pracę, pomieszczenie w piwnicy, które nazywa mieszkaniem. Za wszelką cenę chce żyć jak normalni ludzie, mieć swoje mieszkanie, żonę, pracę, nie chce wrócić na ulicę na której całkiem niedawno był. 

Wstrząsająca i genialnie pokazana historia walki na śmierć i życie o przetrwanie, o nieutonięcie, rozpacz, desperacja, samotność, rozpaczliwe chwytanie się każdej deski ratunku. I co krok ściana nie do przejścia. Prawdopodobieństwo, że mu się uda, jest jak szansa na przeżycie kaczki, która przekracza Puławską na wysokości Wyścigów.

Ma ten film coś nowohoryzontowego w sobie, ale w tym najlepszym tego słowa znaczeniu, bohater ma coś z Tsai Ming LIangowych samotnych nieszczęśników.
Rewelacja, mam nadzieję, że festiwale go docenią, bo nie ma szansy u zwyczajnej publiczności.

Bułgaria, 2016
Reżyseria: Grigor Lefterov, Todor Matsanov

Scenariusz: Grigor Lefterov
Nagroda Młodych Krytyków na WFF 2016

Film obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym w październiku 2016 r.