Nie ma nas w domu

Mama, tata, syn, córka. Mama pielęgniarka, tata imał się wszystkiego teraz wchodzi w nowy etap zawodowy, syn, nastolatek, graficiarz, córeczka, słodki rudzielec.

Ricky, próbuje wyprowadzić rodzinę na prostą i zostaje kurierem. Wydawałoby się, że zatrudnia się w formie kurierskiej, ale nie, wchodzi w układ z korporacyjna mafią. Mafia ssie do ostatniej kropli i nie odpuszcza. Ricky się zażyna, jego żona też, dzieci siedzą w domu same, urocza para, która tworzą zaczyna obumierać, rodzinę zaczyna żreć korozja przerażenia o przetrwanie, umęczenia, wiecznego niepokoju.

Abbie będąc pielęgniarką zagląda w oczy zaniedbanemu, choremu nieszczęściu. Podmywa pozostawionych samym sobie staruszków, którzy dnie spędzają patrząc w okno w oczekiwaniu na pielęgniarkę, która pomoże im wstać.

Tradycyjny, piękny Loach z dużo czujniejszym zakończeniem niż „Ja, Blake”

Jak to ładnie napisał Michał Wałkiewicz/Filmweb: „rodzi się w sercu ten rodzaj gniewu, o który chyba chodziło”

Skojarzenia filmowe: mój ukochany, bułgarski: Hristo i Ja, Blake

Reżyseria: Ken Loach

UK 2019

język angielski

Ray i Liz [Nowe Horyzonty 2019]

Przedmieścia Birmingham, patologiczna bieda, utrzymywana przy życiu zapomogami społecznymi ludzie, trwają, trudno powiedzieć żyją, przetaczają się z dnia na dzień. Udają, że potrafią funkcjonować w miejskim społeczeństwie, a nie umieją już niczego. Są matki, które już niczego nie potrafią, dzieci, które chciałyby pójść do rodziny zastępczej, alkoholik, który przestał wychodzić z domu. Niby nie umarli, ale żywi też nie są. Wstrząsający, mięsisty, dojmująco smutny. Oskarża system, który spycha ludzi na margines i utrzymuje tam z musu, ale w zasadzie przeznacza do wyginięcia i nikt za nimi nie zapłacze, nawet oni sami.

Ken Loach/Mike Leigh, tylko mniej w nim akcji, a więcej obrazków z życia w którym tylko puzzle dają się ułożyć.

Bardzo dobra rzecz, bardzo dotkliwa.

Opis festiwalowy.

Tytuł oryginalny: Ray & Liz
Reżyseria: Richard Billingham
Wielka Brytania, 2019
Język angielski

Weekend w Scarborough [WFF]

Hotel w Scaraborough, w jednym z pokoi para kochanków. Potem druga para kochanków. Historie mają ze sobą coś wspólnego. Obie pary mogą mieć tylko romans w tajemnicy przed otoczeniem, ujawnienie się może ich dużo kosztować.

Inteligentnie opowiedziana historia bolesnych miłości, tego jak rany na nas wpływają, w co złe życie może zamienić radosnych nastolatków. O wyborach, o przemijaniu.

Wciągające, ładne, ciekawe.

Wielka Brytania, 2018

Tytuł oryginalny: Scarborough
Reżyseria: Barnaby Southcombe
Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Polegaj na mnie [NH2018]

Charley ma 15 lat,mieszka z ojcem, ojciec lubi zabalować, matka tak lubiła zabalować, że ślad po niej zaginął. Chłopiec jest dobry, spokojny i nie wymaga niczego, kocha ojca i swoją nędzną egzystencję, ale pewnego dnia ktoś zaproponuje mu pracę przy koniach i te konie wyzwalają w chłopcu silne, niczym nie zmącone uczucie miłości, ciepła, bliskości. W pewnym momencie chłopcu zostaje już tylko koń, dorośli wykruszają się po drodze i chłopiec wyrusza w drogę przez dolinę śmierci, żeby odnaleźć swoją ciotkę, jedyną osobę u której liczy na oparcie.

Zagubienie chłopca balansującego pomiędzy dzieckiem, a dorosłym, osamotnienie, porzucenie, potrzeba miłości, bliskości. Piękny, poruszający film, polecam

Wielka Brytania 2017
Tytuł oryginalny: Lean on Pete

Reżyseria: Andrew Haigh
Scenariusz: Andrew Haigh, Willy Vlautin

Nagrody: MFF w Wenecji 2017 - najlepszy młody aktor (Charlie Plummer); Heartland Film 2018 - Truly Moving Picture Award; International Cinephile Society Awards 2018 - ICS Award

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018

Nieposłuszne [NH2018]

Momentami smutna komedia romantyczna z wykorzystaniem jakże widowiskowych motywów ortodoksyjnych Żydów i lesbijek. Śliczna i sprawna obsada, konkretna historia.

Obejrzeć można, nie będzie bolało z powyższym założeniem. Śladu „Fantastycznej kobiety” brak, nie mówiąc już o świetnej "Świętej rodzinie" - kto nie widział, koniecznie.

Po raz kolejny uważam, że niektórym reżyserom szkodzą wysokie budżety i chęć wywiązania się z nadziei pokładanych w nich przez przemysł filmowy.

Wielka Brytania, Irlandia, USA, 2017
Tytuł oryginalny: Disobedience

Reżyseria: Sebastián Lelio
Scenariusz: Sebastián Lelio, Rebecca Lenkiewicz

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 6 sierpnia 2018

Człowiek, który zabił Don Kichota [NH2018]

To był straszny seans. Przyznaję, nie obejrzałam trailera, przyznaję, przeczytałam Gulliam i pomyślałam, że będzie świetnie się pośmiać z nowohoryzontową publicznością, oczyma wyobraźni widziałam Dumont/Dzikie historie/Kielich Świętego Graala.

Well

Zapowiedź filmu nieśmieszna, wystąpienie reżysera nieśmieszne, film boleśnie nieśmieszny. Czułam się jak najmniej zabawnym wydarzeniu mojego życia czyli finał konkursu polskich kabaretów w Zielonej Górze. Dałam radę obejrzeć godzinę.

Hiszpania, Belgia, Francja, Portugalia, Wielka Brytania, 2018
Tytuł oryginalny: The Man Who Killed Don Quixote

Reżyseria: Terry Gilliam
Scenariusz: Terry Gilliam, Tony Grisoni

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 1 sierpnia 2018

Wiatr buszujący w jęczmieniu

Ken Loach, Irlandia, lata XX, brytyjski okupant, IRA. Walka z uciskającym od punktu wyjścia, czyli Irlandczycy są traktowani we własnym kraju jak podludzie, przez nieporadne tworzenie oddziałów partyzanckich, na początku wyposażonych w kije, dopiero potem w pistolety i karabiny, aż do porozumienia, które jest zgniłym kompromisem i wtedy zaczyna się faktyczna wojna domowa, gdzie brat zabija brata. Wszystko co interesujące w takich konfliktach jest, jak u Smarzowskiego, nie ma „jak to na wojence ładnie”. Ogląda się to dość poetycko i może ten nastrój do mnie nie przemówił. Więc dla mnie to film, który powinno się obejrzeć, ale nie zakochałam się.

Wielka Brytania, 2006
Tytuł oryginalny: The Wind That Shakes the Barley
Reżyseria: Ken Loach
Scenariusz: Paul Laverty
Złota Palma na MFF Cannes 2016; Europejska Nagroda Filmowa 2006: Najlepszy europejski operator roku - Barry Ackroyd

Ja, Daniel Blake

Wdowiec, stolarz ma zawał i nie może zbyt szybko wrócić do pracy, musi wystąpić o zasiłek, w zasiłkowni poznaje młodą matkę z dwojgiem dzieci, która też ma pod górkę.

Ładny, lewacki Loach, poruszył mnie, nie porwał, ale poruszył, tym jak człowiek, który robi wszystko jak należy może łatwo przepaść w systemie, który go jakoś bardzo nie kocha. Wystarczy odrobina samotności, jakiś obszar w którym słabo się poruszamy, zbiegi okoliczności, ludzie po drodze.

Nowe Horyzonty miały różne opinie, było naśmiewanie się z naiwności i takie tam różne. Prosty jest, nie powiem, ale ma to swój urok, skończyłabym go chwilę wcześniej i zrobiłby na mnie mocniejsze wrażenie.

Wielka Brytania, 2016
Reżyseria: Ken Loach
Scenariusz: Paul Laverty
Złota Palma za najlepszy film na MFF Cannes 2016

Obejrzany w listopadzie 2016 r. w Kinie Luna w Warszawie

George Michael: wolność. Wersja reżyserska [KFF 2018]

„Freedom” to Mona Lisa funku :)

George Michael tuż przed śmiercią skończył film o sobie. Dobrze się go ogląda, ciekawie jest zajrzeć głębiej w piosenki, przy których przeskakałam kawałek lat dziewięćdziesiątych. Background niektórych całkiem mnie zaskoczył. Ciekawi i ładni ludzie ciekawie o nim opowiadają. Nóżka się kręci. Zobaczyć jak wygląda Christy Turlington <3 Zobaczyć jak wygląda Linda Evangelista ….

Oczywiście trudno nazwać ten film dokumentem o Georgu Michaelu, to raczej jego życiowa eksplikacja.

Wielka Brytania, 2018
Reżyseria: George Michael, David Austin

Obejrzane 2 czerwca 2018 r. w kinie Mikro w Krakowie podczas Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Film startował w konkursie DocFilmMusic.

McQueen

Alexander McQueen - jeden z tych, którzy osiągnęli sukces w tym co kochali i wylogowali się z życia.

Bardzo pięknie zrobiony dokument, klasyczny, ludzie opowiadają, on opowiada, pokazy mówią. Róg obfitości kolorowych postaci świata mody.

Świetnie obejrzeć, szczególnie jeśli tak jak ja, nie ma się w wielkim poważaniu mody, blichtru i takich tam historii. Dobrze dowiedzieć się, co stoi za absurdalnymi rogami na modelkach czy folią spożywczą zamiast sukienki.

Ciekawa była dla mnie postać AM również od strony jego wyglądu - robił w świecie, w którym liczy się piękno, a sam był brytyjskim miśkiem. Na pewnym etapie kariery się wylaszczył i to nie był dla niego dobry etap.

Interesujące, porusza.

Wielka Brytania, 2018
Reżyseria: Ian Bonhôte, Peter Ettedgui
Scenariusz: Peter Ettedgui
Zdjęcia: Alexander Alexandrov, Will Pugh
Muzyka: Michael Nyman

Obejrzane w: Kino Muranów, 24 czerwca