Powrót do rodziny [Nowe Horyzonty 2025]

Simona wraca do swojej wioski na końcu świata, żeby odwiedzić swoją chorą babcię. Z zewnątrz malowniczy drewniany domek, dzikie wino opłata drzwi wejściowe i to jest ostatni moment sielanki, potem jest już tylko chlanie i degeneracja. Simona kocha babcię, która ja wychowała, uważnym wzrokiem patrzy na matkę, która bełkocze coś do niej znad butelki, trzyma na dystans ojca, czasem do pokoju zagląda mały chłopiec, który czegoś się boi. 

Piekło podupadłej wsi, przepitej rodziny i czy wszystko co za tym idzie.

Film obsadzony głównie mieszkańcami wsi w której był kręcony co daje rewelacyjny efekt. Neringa Puidokaitė, dziewczyna z tej miejscowości gra Simone i jest absolutnie niesamowita, ma w sobie przedziwną magię, zarówno na ekranie, jak i poza nim.

Tytuł oryginalny: Back to the Family

Reżyseria: Šarūnas Bartas

                                                               Obejrzany na Nowych Horyzontach 2025

Rimini [Nowe Horyzonty 2022]

 

Przechodzona gwiazda, opustoszały, nadmorski, włoski kurort. Wiatr i deszcz nad zamkniętą zjeżdżalnią w aqua parku. Śnieg leży na palmach. Pod drewnianymi domkami letniskowymi śpią uchodźcy, sylwetki bez twarzy, ciemne ubranie, plecak, kaptur, pozycja zmęczonego człowieka, który się boi. Śpią, albo się gapią.

W tym krajobrazie stuporu swoje muzeum ma Richy Bravo. Kowbojki, futra, pierścienie, farbowana plereza. Teraz chcą go oglądać tylko austriackie emerytki i kilku mężów, którzy jeszcze żyją. Tani sezon, tanie występy. Musi dorabiać dodatkowymi usługami seksualnymi, robi kobietom dobrze na ciele za pomocą orgazmów i na duszy za pomocą komplementów. „Jesteś piękna, jesteś boginią seksu, Twoja cipka jest najlepsza. Kocham Cię i nigdy Cię nie zapomnę” Zestaw obowiązkowy. On go daje każdej z pań, zaspokaja ich potrzeby. On potrzebuje pieniędzy bo musi pić na umór. Pojawia się ktoś kto potrzebuje od niego czegoś innego. Z tym kimś pojawia się ktoś kto też czegoś potrzebuje. W tle są ci, którzy bardzo czegoś potrzebują. Najbardziej?  A wszyscy i tak najbardziej potrzebują mamy.

Bardzo dobry i poruszający Seidel. Patrzy na tą rzeczywistość, a my razem z nim. Jest jaka jest. Brzydka? Szkaradna? Żałosna? Ludzka.

Reżyseria: Ulrich Seidl

Austria, Francja, Niemcy 2022

język niemiecki, angielski

                                                        Obejrzane na Nowych Horyzontach 2022

Blizny Alego Boulali [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Ali Boulala, mistrz deskorolki lat 90tych. Punkowy styl ubrania, styl życia gwiazdy rocka. Niesamowita postać i spektakularny upadek. Odnotowana już wielokrotnie w filmach dokumentalnych degrengolada alkoholowo narkotykowa. W tle turkot kółek i nieprawdopodobne wyczyny na desce.

Polecam.

Tytuł oryginalny: The Scars of Ali Boulala 

Reżyseria: Max Eriksson

Szwecja / Norwegia | 2021

Język angielski, szwedzki, fiński

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Crock of Gold: kilka kolejek z Shane'em MacGowanem [Nowe Horyzonty 2021]

 

Crock of Gold: kilka kolejek z Shane’em MacGowanem

Niesamowity dokument. Shane pił alkohol i palił papierosy z babcią jak miał 6 lat, potem czytali biblię. Teraz jest głęboko wierzącym, czynnym alkoholikiem na wózku inwalidzkim, ze strużką cieknącej śliny.

Łobuz, balangowicz i zapalony Irlandczyk. Koncert Sex Pistols zmienia jego życie i powstaje zespół Pougues. Odnoszą sukces i tego już pijący na umór chłopcy, a szczególnie Shawn nie dźwigają.

Fascynujące, intensywne, okropne.

Mój ulubiony dokument tego reżysera Joe Strummer: The Future is Unwritten

Tytuł oryginalny: Crock of Gold: A Few Rounds with Shane MacGowan

Reżyseria: Julien Temple

USA, Wielka Brytania, Irlandia 2020

Język angielski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2021

Zostawić Las Vegas

 

On jest alkoholikiem, ona prostytutką,  mieszkają w Las Vegas, kochają się najbardziej, ale on nie ma siły, chociaż bardzo chce. I tak się kochają, tańczą, szarpią, upadają, wstają, potem upadają niżej, aż do skutku.

Mięsiste studium upadku alkoholika. 

Tytuł oryginalny: Leaving Las Vegas

Reżyseria: Mike Figgis

USA, 1995

Język angielski

Nazywam się cukinia [WFF 2016]

Courgette ma matkę alkoholiczkę i jego życie raczej nie jest wzorcowym życiem 8latka. Trafia do sierocińca, gdzie każde dziecko ma swoją niewesołą historię. 

Niektórzy dorośli zalewają się łzami na tym filmie.

Bardzo piękne wizualnie, wzruszające, proste, mądre, nadaje się dla dzieci, nie ma tam nic czego wrażliwe dziecko nie mogłoby lub nie powinno zobaczyć.

Tytuł oryginalny: Ma vie de Courgette

Reżyseria: Claude Barras

Szwajcaria, Francja 2016

język francuski

Obejrzane: Warszawski Festiwal Filmowy 2016

Judy i Punch [WFF 2019]

XVII wiek, teatr lalkowy Judy i Puncha. Przedstawienia ściągają tłumy, są tam piękne momenty, ale największa radość tłumu budzi walenie baby kijem. Punch specjalizuje się w waleniu kijem również w życiu codziennym, bardzo kocha swoją żonę, ale czasem staje mu ona na drodze do szczęścia czyli wódki i hulanek różnego typu. Mieszkają w małej, biednej miejscowości, gdzie największą rozrywką jest bar, dziwki i Dzień Kamienowania, czasami, ale wg mieszkańców zbyt rzadko odbywa się wieszanie. Polowanie na czarownice (bo kogoś trzeba kamienować, a przecież nie swojskich pijaczków) jest elementem życia codziennego. 

Film jest czarną komedią prowadzoną w rytm teatru lalkowego Judy i Puncha, ciosy i śmierć pomimo, że tragiczne, są też zabawne. W pewnym momencie robi się jednak poważnie i lewacko, czyli najlepsze połączenie :)

Tytuł oryginalny: Judy and Punch
Reżyseria: Mirrah Foulkes
Australia 2019
język angielski


Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Ray i Liz [Nowe Horyzonty 2019]

Przedmieścia Birmingham, patologiczna bieda, utrzymywana przy życiu zapomogami społecznymi ludzie, trwają, trudno powiedzieć żyją, przetaczają się z dnia na dzień. Udają, że potrafią funkcjonować w miejskim społeczeństwie, a nie umieją już niczego. Są matki, które już niczego nie potrafią, dzieci, które chciałyby pójść do rodziny zastępczej, alkoholik, który przestał wychodzić z domu. Niby nie umarli, ale żywi też nie są. Wstrząsający, mięsisty, dojmująco smutny. Oskarża system, który spycha ludzi na margines i utrzymuje tam z musu, ale w zasadzie przeznacza do wyginięcia i nikt za nimi nie zapłacze, nawet oni sami.

Ken Loach/Mike Leigh, tylko mniej w nim akcji, a więcej obrazków z życia w którym tylko puzzle dają się ułożyć.

Bardzo dobra rzecz, bardzo dotkliwa.

Opis festiwalowy.

Tytuł oryginalny: Ray & Liz
Reżyseria: Richard Billingham
Wielka Brytania, 2019
Język angielski

Narodziny gwiazdy

Przemijający rockowy gwiazdor poznaje wschodzącą gwiazdkę, ruszają razem w tournee muzyczno-miłosne. Przemijający żłopie alkohol hektolitrami.

Piękny, klasyczny melodramat, z naprawdę dobrą Lady Gagą i Bradleyem. Świetnie się ogląda, jest klasycznie, melodramatycznie, poruszająco, łzy lecą, świetne sceny koncertowe. Przyjemna rzecz
USA, 2018

Tytuł oryginalny: A Star Is Born
Reżyseria: Bradley Cooper

Istota świata [WFF]

Rosja, środek przepięknego lasu, drewniany dom, gospodarz w klatkach trzyma psy tresowane do polowań, lisy, używane jako przynęta do tresury psów, po ogrodzie chodzą bajkowe łosie. W małym domku mieszka chłopak, weterynarz, zdecydowanie lepiej dogaduje się ze zwierzętami. Od czegoś oczywiście w życiu ucieka. Kompletnie nie radzi sobie z ludźmi, są dla niego niezrozumiałą konstrukcją.

Jest coś pociągającego w dzikim, delikatnym, zakleszczonym chłopaku. Ciekawa jest ta miłość niemiłość do zwierząt starego gospodarza. Zderzenie z ekologami, którzy przyjechali ratować liski.

Ja jestem na tak, coś ten film w sobie ma.

Rosja 2018

Tytuł oryginalny: Serdce mira

Reżyseria: Natalia Meshchaninova

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Kler

Księża zmuszeni do celibatu, wyniesieni na ołtarze, wyposażeni w moc rozgrzeszania lub nie, czyli władza i osamotnienie, a co za tym idzie żądza władzy jeszcze większej, żądza pieniądza, zduszone popędy seksualne, topienie wszystkiego w alkoholu. Dramat i śmiech.

Na  nowego Smarzowskiego czekam jak zwykle i nóżkami przebieram. I mam co chciałam Drogówkę w Kościele, czyli trochę śmieszno, trochę straszno. Inteligentnie, przaśnie, wnikliwie, poruszająco, z pochyleniem nad człowiekiem z perspektywą na oprawcę również, bo w końcu nie rodzimy się źli itp. 

I jak on tą wódkę pokazuje to aż napatrzeć się nie można :)

Bardzo się cieszę, że takie tłumy go obejrzały, może też resztę jego filmów obejrzą, chociaż one, delikatnie mówiąc, nie dla każdego :) ale zmierzyć się warto.

Jeńców nie bierze, a co ma brać, w końcu to Smarzowskim i niech mu taśma lekką będzie przynajmniej do końca mojego życia :)

Polska 2018
Tytuł oryginalny: Kler
Reżyseria: Wojtek Smarzowski

Obejrzane: Kinoteka