Nikki [DOCS AGAINST GRAVITY 2023]

 

Rumunia, mała, biedna, węgierskojęzyczna wioska. Andrea ma partnera, jest z nim w ciąży i wtedy jej 9-letnia córka wyznaje mamie, że on robi jej złe rzeczy. Policja, sąd, wyrok. Wydawałoby się, że książkowy rozwój sytuacji, ale mężczyzna jest synem miejscowego księdza, najbardziej szanowanej osoby we wsi, wieś jest malutka i takie rzeczy, to nie u nas. Kto staje się wyrzutkiem w tej sytuacji? Kto nie jest mile widziany? Kto jest winny w oczach społeczności? Czy ojciec może być ojcem pomimo, że jest pedofilem?

 

Bardzo subtelny, mądry obraz traumy i miłości rodzinnej. Powolna droga wychodzenia. Pomimo traumatycznego tematu, film otulający.

Reżyseria: Monique Nolte

Niderlandy 2022

                                    Obejrzane Docs Against Gravity 2023

Dzięki Bogu

Historia o dorosłych ofiarach kościelnej pedofilii. Inteligentna, szeroko horyzontowa podróż po różnych domach, rodzinach, związkach ofiar księdza molestującego seksualnie małych chłopców. Obleśnym dotknięciem ojcowskiego kutasa połamane kręgosłupy i dorośli mężczyźni rozpadający się jak dzieci na wspomnienie krzywd doznanych. Historie są przeróżne, efekty też, rodzice, partnerzy dorosłych dzieci zajmują różne postawy. Dorosłe skrzywdzone dzieci szukają zemsty, albo ukojenia, albo sprawiedliwości, są spokojne, wściekłe, zbolałe, różne. Łączy ich jedno są ofiarami, których cierpienia nie uznaje świat, ani ten ze złożonymi do modlitwy rączkami, ani francuski salon, ani społeczeństwo. Ich świadectwa są niewygodne, jeden ojciec mówi: „robisz z gówna operę”. Ofiary śmierdzą swoją krzywdą, a ludzie wolą zapach fiołków. Nawet wolą podać rękę katu, bo ten przynajmniej nie zamęcza ludzi swoimi ohydnymi historiami. I takie nieutulone ofiary oglądamy i kolejną historię, prawdziwą, o tym jak pedofil nie ponosi konsekwencji, jak nie ponoszą konsekwencji ci, którzy zamiatali dzielnie pod dywan i jak wszystkim byłoby wygodniej gdyby ofiary zachowały się z godnością i zamknęły mordy bo przecież to było tak dawno.

Dobry, poruszający film. To nie jest trzymająca za gardło historia o rozrywanych pośladkach. To spokojna, inteligentna opowieść o ofiarach i niesprawiedliwości. I "dzięki Bogu" większość tych historii już się przedawniła.


Opis festiwalowy

Reżyseria: François Ozon

Francja 2019

język francuski

Łaskotki [WFF]

Francuska rodzina, śliczny domek, basenik w ogrodzie, dziewczynka tańczy w balecie, czuły tata, wstrętna matka, uroczy wujaszek, który lubi łaskotać małe dziewczynki.

Film jest psychoterapią reżyserki, ma zabawno lekka formułę, która na początku mnie drażniła, ale na tyle porusza, że lekka formuła podbija potem bolesność. Reżyserka gra w nim samą siebie, co ma swoje wady i zalety. Jest się w tym filmie do czego przyczepić, jest pewna drewnianość i potknięcia, ale jest wstrząsający. Pokazuje wszystko z czym spotkać się może molestowane dziecko. I cudowna dziewczynka.

Francja 2018

Tytuł oryginalny: Les Chatouilles

Reżyseria: Andréa Bescond, Eric Métayer

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Kler

Księża zmuszeni do celibatu, wyniesieni na ołtarze, wyposażeni w moc rozgrzeszania lub nie, czyli władza i osamotnienie, a co za tym idzie żądza władzy jeszcze większej, żądza pieniądza, zduszone popędy seksualne, topienie wszystkiego w alkoholu. Dramat i śmiech.

Na  nowego Smarzowskiego czekam jak zwykle i nóżkami przebieram. I mam co chciałam Drogówkę w Kościele, czyli trochę śmieszno, trochę straszno. Inteligentnie, przaśnie, wnikliwie, poruszająco, z pochyleniem nad człowiekiem z perspektywą na oprawcę również, bo w końcu nie rodzimy się źli itp. 

I jak on tą wódkę pokazuje to aż napatrzeć się nie można :)

Bardzo się cieszę, że takie tłumy go obejrzały, może też resztę jego filmów obejrzą, chociaż one, delikatnie mówiąc, nie dla każdego :) ale zmierzyć się warto.

Jeńców nie bierze, a co ma brać, w końcu to Smarzowskim i niech mu taśma lekką będzie przynajmniej do końca mojego życia :)

Polska 2018
Tytuł oryginalny: Kler
Reżyseria: Wojtek Smarzowski

Obejrzane: Kinoteka