My Vingren, szwedzka dziennikarka śledcza infiltruje skrajną prawicę. Buduje fałszywe profile, wnika do grup, poznaje ludzi, analizuje systemy działania.
Nazywają ją dziewczyną z tatuażem, tylko w odróżnieniu od Lisbeth, My to filigranowa dziewczynka w okularach, która szpieguje wyznawców supremacji i innych upojnych haseł. Oczywiście nie jest to zajęcie bezpieczne. Jej odkrycia są porażające, a czasem absurdalnie zabawne.
Film jest świetny, przerażający, ciekawy. Wygrał Tribecę w ubiegłym roku.
To moja absolutna idolka festiwalowa, dlatego nie mogłam nie zrobić sobie z nią fotki na Silent Disco <3
Film, który rozjechał mnie jak czołg. Zakazany w Izraelu. Ta twarz, ta bezwzględność, ta arogancja, to poczucie wszechwładzy i nietykalności. Jak Putin. Jak Trump. Do kompletu – Bibi. Prawie dwie godziny patrzenia w oczy złu absolutnemu. I to zło ma realną władzę.
Oburzamy się Mentzenem i Braunem? To przedszkolne przepychanki w porównaniu z kluczowymi koalicjantami Netanjahu. Bezalel Smotrich – minister finansów Izraela oraz minister ds. cywilnych w Ministerstwie Obrony, odpowiedzialny za administrację na okupowanym Zachodnim Brzegu – w 2023 roku powiedział: „nie ma czegoś takiego jak naród palestyński”, a w maju 2025: „Gaza zostanie całkowicie zniszczona”. Itamar Ben-Gewir – minister bezpieczeństwa narodowego Izraela, nadzorujący policję i siły bezpieczeństwa na Zachodnim Brzegu – w przeszłości skazany za podżeganie do rasizmu i wspieranie organizacji uznanych za terrorystyczne.
Film pokazuje drogę Netanjahu – od dziecka z politycznej rodziny, przez elitarne wojsko, lata dyplomacji i mistrzostwo politycznej gry, aż po dzisiejszą rzeczywistość: okupację Gazy i ponad 50 000 zabitych Palestyńczyków. Oparte na wywiadach z osobami, które go znały, z nim pracowały albo miały odwagę mówić: byli premierzy, rzecznicy, agenci służb specjalnych, dziennikarze śledczy. To wszystko układa się w portret władzy, której nikt nie zatrzymał na czas.
„Akta Bibiego” dokumentują, jak przez dekady budował swoją władzę, wykorzystując społeczne lęki, media, religię. Jak sprawnie posługuje się językiem propagandy, jak wypiera fakty, jak kreuje siebie na postać nietykalną.
Przejmuje popularny serwis informacyjny Walla i przekształca go w swoją tubę propagandową. W centrum filmu znajdują się nagrania z policyjnych przesłuchań w sprawach o korupcję. Zamówienia na najdroższe cygara, szampana i biżuterię – w zamian za przysługi na najwyższym szczeblu, np. obniżenie podatków. Netanjahu zaprzecza przyjmowaniu luksusowych prezentów od miliarderów. Oczywista oczywistość: on nie chce zakończyć tej wojny. Jest mu na rękę, opóźnia w ten sposób proces przeciwko sobie.
Szczególnie polecam osobom mówiącym: „to skomplikowane”.
Długo zastanawiałam się, jakie zdjęcie będzie grafiką dla tego posta, bo nie chciałam pokazywać jego twarzy. Zdecydowałam się na Gili Schwartz – mieszkankę kibucu Be'eri, zaatakowanego 7 października przez Hamas. Straciła bliskich, a to, co mówi ta dziewczynka o delikatnej urodzie, daje nadzieję.
„Ludzie nie muszą akceptować absurdalnych idei, wystarczy, że się do nich przyzwyczają.”
Tak o przyzwyczajaniu społeczeństwa do rasistowskich teorii i „prawd objawionych”, których przytaczać nie będę – bo trudno mi o nich myśleć, a co dopiero pisać.
Hope Not Hate to brytyjska organizacja, która od lat infiltruje środowiska skrajnej prawicy. Film Sekrety skrajnej prawicy pokazuje ich działania od środka – tajne operacje, nagrania z ukrycia, próby dotarcia do źródeł propagandy. Obraz wyłaniający się z ich opowieści mrozi: zasięg, skuteczność i pewność siebie ekstremistów, sposoby pozyskiwania zwolenników, miejsce w debacie publicznej dla idei, które wydawały się pogrzebane w historii razem z Hitlerem.
Jest też element polski… Nie będziecie dumni.
Od lat brunatna bestia podnosi łeb – i choć nie dzieje się to z dnia na dzień, jej obecność staje się coraz bardziej oczywista.
„Enough is enough”? Niestety, niekoniecznie.
Świetny film – bolesny, ku przestrodze, bardzo potrzebny. Aczkolwiek znowu: ludzi, którzy go obejrzą, ostrzegać nie trzeba. Może tylko im przypomnieć, że obawa przed skrajną prawicą to nie przesada, tylko instynkt samozachowawczy.
Co smutne – właśnie dziś przez Warszawę przejdzie nacjonalistyczny marsz antyuchodźczy,
a garstka ludzi będzie skandowała: No Pasarán...Polska 2025.
Tytuł oryginalny: Undercover: Exposing the Far Right
