And Then We Danced [WFF 2019]

Merab od dziecka tańczy tradycyjne tańce gruzińskie, zawsze z tą samą dziewczyną, która poniekąd jest jego dziewczyną ale jakimś zbiegiem okoliczności, kiedy ma mozliwość skonsumowania związku nie rzuca się w tym kierunku, ale kiedy do grupy dołącza przystojny i zbuntowany Irakii rzeczy nabierają zupełnie innej dynamiki.

Dla Meraba taniec jest pasją, ale i szansą na lepsze życie, takie w którym nie trzeba się bać, że wyłączą prąd. Ćwiczy do upadłego, do krwi jak to w balecie. Piękno, energia, ruch, życie, a wszystko w pijanej w sztok, konserwatywnej Gruzji, gdzie ślub i wesele można zorganizować w dwa dni, a nawet trzeba, żeby uratować honor panny młodej. 

Jak to filmy taneczne jest pięknie, jak to filmy o nieakceptującym świecie jest smutno. główny bohater i jego przyjaciel są przepiękni i oczu oderwać od nich nie można.

Reżyseria: Levan Akin

Gruzja, Francja, Szwecja, 2019

jezyk gruziński

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Polityka jednego dziecka [WFF 2019]

Przez 35 lat łopatologiczną propagandą i nieludzką brutalnością prowadzono w Chinach politykę jednego dziecka. Wg wysoko postawionej towarzyszki „udało” im się „zapobiec” prawie 400 milionom narodzin. Porzucane dzieci (czyli prawie nienarodzone), aborcje w 8 lub 9 miesiącu, sterylizacje, to tylko niektóre z metod stosowanych dla osiągnięcia celu. Jeśli to nie jest holocaust dzieci to nie wiem co nim jest.

Poznajemy staruszkę, która dokonywała aborcji i sterylizacji w tamtym okresie, teraz leczy bezpłodność, żeby odrobić zbrodnie popełnione. "Rzucisz za siebie, znajdziesz przed sobą"

Rzeź odbywała się przy współpracy społeczeństwa, ktoś donosił na ciężarne kobiety, ktoś dokonywał aborcji i sterylizacji, ktoś porzucał dzieci w koszyczkach na bazarze, albo przy drodze, ktoś patrzył jak dzieci umierają. Śmierć dziecka stała się codziennością. Jak to musiało wpłynąć na mentalność pokoleń?

Przez cały czas prowadzenia tej polityki odbywała się sprzedaż sierot za granicę, ustalenie biologicznych rodziców jest praktycznie niemożliwe, sieroty były porzucane jak niechciane szczeniaki. Powstał portal na którym można za pomocą wprowadzania wyników badań DNA poszukać swoich dzieci, rodziców. Amerykańskie dzieci o chińskim pochodzeniu nie są raczej tymi poszukiwaniami zainteresowane.

Oczywiście nikt za ten proceder nie poniósł żadnej kary.

Wstrząsające.

Tytuł oryginalny: One Child Nation
Reżyseria: Nanfu Wang, Jialing Zhang

USA 2019

język angielski, chiński

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019

Pewnego razu w Trubczewsku [WFF 2019]

Przy ulicy Konsomolskiej w Trubczewsku mieszka radosna pyza, swoje jurne ciało przyobleka w kwieciste sukienki. Dzierga najbrzydsze przedmioty świata, jakby pijany smok wyrzygał kolorową włóczkę w równe wzory. Kto będzie oglądał niech zwróci uwagę na jej największe dzieło, czyli serwetkę z której wystają łabądki. W domu oddany mąż i wstrętna teściowa, za płotem kierowca tira, całkiem, całkiem. I dzieje się, wszyscy cierpią, pożądanie wodzi na manowce, a wszystko w pięknych okolicznościach przyrody i zmiennych pór roku, głęboki śnieg, piękne słońce, płodna ziemia.

Ciepło i z pochyleniem nad słabościami, o miłości i pożądaniu w całkiem przyzwoitej rosyjskiej wsi. Taki stary Almodovar na rosyjska miarę.

Reżyseria: Larisa Sadilova

Rosja 2019

język rosyjski

Obejrzane: Warszawski Festiwal Filmowy 2019

Proceder [WFF 2019]

Życiorys Chady to gotowy scenariusz na kino akcji/społeczne/psychologiczne. Wszystko tam jest. Ulica, mafia, trudne dzieciństwo, rap uliczny, używki, wzloty i solidne, wielokrotne upadki. 

Świetne zrealizowana historia, 137 minut, których nie czuć. Poruszające, ciekawe, prawdziwe. Dobre dialogi, obsada, gra. 

Jeśli ktoś lubi takie klimaty, to oglądać koniecznie.

Tytuł oryginalny: Proceder

Reżyseria: Michał Węgrzyn

Polska 2019

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2019