Coexistence, My Ass! [Docs Against Gravity 2025]

 

Noam Shuster-Eliassi – Żydówka, wychowana w Oazie Pokoju, jedynej osadzie w Izraelu, gdzie Żydzi i Palestyńczycy naprawdę chcą żyć razem. Od początku szkoły dzieci uczą się w dwóch językach. Noam pochodzi z lewicowej, zaangażowanej rodziny. Ma to we krwi. Zostaje delegatką do ONZ ds. pokojowego współistnienia.

Ale to dla niej za mało. Chce docierać do mas, więc bierze się za stand-up. Jako dziecko Noam była bardzo poważna i bardzo śmieszna. Dodając do tego ogromną wrażliwość – mamy definicję dobrego stand-upu.

7 października 2023 zmienia wszystko. Tragiczna sytuacja w kraju zamienia się w koszmar.

Noam nie ma problemu z używaniem słów takich jak: okupacja, faszystowski rząd, ludobójstwo. I mówi do nas głośno i wyraźnie: „It’s not complicated. It’s painfully simple.”

Oglądamy też, co ta historia robi z kobietą, która została wychowana w poszanowaniu drugiego człowieka, a dziś mierzy się ze współczesnym Izraelem.

Długie brawa na stojąco. Łzy. Wszystko się działo.

Kolejna pozycja obowiązkowa na tym festiwalu.

Reżyseria: Amber Fares

USA, Francja 2024

Obejrzane na Docs Against Gravity 2025

Nie chcemy innej ziemi [Millenium Docs Against Gravity 2024]

 

Wstrząsający, bo codzienny, brutalny i ciągnący się przez dziesięciolecia proces „wysiedlania”, a raczej wypychania Palestyńczyków z wiosek, które zamieszkują na Zachodnim Brzegu Jordanu. Film stworzyli Yuval izraelski dziennikarz i Basel palestyński prawnik, dziennikarz, aktywista, w zbliżonym wieku, podobni do siebie, czasem nie ma się pewności, który z nich mówi, ale jeden z nich wraca do domu, nie ma problemów z poruszaniem się swoim samochodem, bo ma żółte blachy, ten drugi wraca do domu, który mogą jutro zaorać buldożery, samochodu nie ma, ale jakby miał to ma niebieskie tablice, więc niektóre ulice są dla niego zamknięte. Z czym kojarzy mi się takie oznaczenie ludzi zamieszkujących ten sam obszar…. 

To bardzo ciekawe co czuje się widząc jak betoniarka zalewa jedyną studnię w okolicy. 

Po projekcji fascynujące spotkanie z dyrektorką polskiego oddziału Amnesty International Anną Błaszczak-Banasiak i dr Agnieszką Bryc, ekspertką ds. Izraela i Bliskiego Wschodu. Ogromna wiedza, fantastyczny sposób komunikacji. Wielka strata, że takie spotkanie nie zostało zorganizowane jako kilkugodzinny panel. 

Raport Amnesty International z 2022 roku opisujący Izraelski apartheid wobec Palestyńczyków ma 200 stron.

Tytuł oryginalny: No Other Land

Reżyseria: Yuval Abraham, Basel Adra, Hamdan Ballal, Rachel Szor

Okupowane Tereny Palestyny, Norwegia, 2024

Obejrzane na Millenium Docs Against Gravity 2024

Mężczyzna, który ukradł Banksego [WFF]

Banksy maluje w Palestynie kilka prac, między innymi żołnierza, który sprawdza osiołkowi dokumenty. Wokół tej pracy powstaje oburzenie, że osiołek to Palestyńczycy i istnieje zagrożenie, że ktoś pracę zamaluje. Wtedy pojawia się cwaniaczek i postanawia ją ukraść, czyli wyciąć kawałek ściany. Osiołek i żołnierz rozmiarów naturalnych, więc jest to niezły kawałek betonu, a konkretnie 4 tony! :)

Cały film jest dywagacją na temat czy wolno i czy powinno się zabierać ulicom street art, do kogo należy sztuka ulicy etc. Ciekawe, za długie, mielenie w kółko tego samego, że wolno, bo, albo, że nie wolno bo.

Bardzo ładne wizualnie, trochę palestyńskiego rapu, też miło. I moja absolutnie ulubiona postać kolekcjonera sztuki, który robi wykład z tego co jest coś warte i że jak jakaś sztuka jest ładna, to to po prostu nie jest sztuka. I oprowadza nas po ulicy, gdzie po jednej stronie murale robione na zamówieniem z wplecioną kopią Banksego i komentuje: „tutaj widać jak posiadanie pieniędzy nie gwarantuje dobrego gustu”, a potem przechodzi na drugą stronę, gdzie jest śmietnik ulicznych tagów i mówi „i to jest żywe i tu jest sztuka” I w zasadzie to jest w filmie najładniejsze i wcale nie żałuję, że spojlerowałam bo obejrzeć i tak można :)

Jest też ciekawa akcja protestu Blue, który nie chce żeby jego prace były sprzedawane, tego nie będę spojlerować :)

Włochy, Wielka Brytania, 2018

Tytuł oryginalny: The Man Who Stole Banksy

Reżyseria: Marco Proserpio

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018