Złote lata 80 [Nowe Horyzonty 2021]

 

Musical, kolorowy, akcja toczy się w centrum handlowym, pomiędzy sklepem a salonem kosmetycznym. Jest miłość, złamane serca, zdrada, kochanek z przeszłości. Kolorowo, eightiesowo. Momentami przypominał mi „Kobiety na skraju załamania nerwowego”

Ciekawa rzecz do obejrzenia, bardzo interesującej reżyserki, której pozostała część niczym nie przypomina tego filmu. Trochę jak Tsai Ming Lianga i jego musicalowe wstawki :)

Golden Eighties

Chantal Akerman

Francja, Belgia, Szwajcaria 1986

Język: francuski, angielski, a nawet kilka słów po polsku :)

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2021

Break [WFF]

Francuski breakdance + love story. Świetne sceny tańca, chyba takich jeszcze nie widziałam, piękni ludzie, świetne stylówki, prosto z kina popędziłam do Footlockera :)

Fabuła mizerna, jak to większość tanecznych filmów, boleśnie banalne dialogi, może się bronić jako film młodzieżowy, ale na pewno nie festiwalowy.

Francja, 2018

Tytuł oryginalny: Break It All 
Reżyseria: Marc Fouchard

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Łaskotki [WFF]

Francuska rodzina, śliczny domek, basenik w ogrodzie, dziewczynka tańczy w balecie, czuły tata, wstrętna matka, uroczy wujaszek, który lubi łaskotać małe dziewczynki.

Film jest psychoterapią reżyserki, ma zabawno lekka formułę, która na początku mnie drażniła, ale na tyle porusza, że lekka formuła podbija potem bolesność. Reżyserka gra w nim samą siebie, co ma swoje wady i zalety. Jest się w tym filmie do czego przyczepić, jest pewna drewnianość i potknięcia, ale jest wstrząsający. Pokazuje wszystko z czym spotkać się może molestowane dziecko. I cudowna dziewczynka.

Francja 2018

Tytuł oryginalny: Les Chatouilles

Reżyseria: Andréa Bescond, Eric Métayer

 Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018

Na wojnie [NH2018]

Właściciel francuskiej fabryki zamyka zakład jako niewystarczająco rentowny. Pracownicy protestują i walczą o swoje. „Społeczna epopeja” (Sebastian Smoliński) reżysera „Miary człowieka”. Solidarność i jej rozpadanie się, nowomowa dyrektorów fabryk i innych postaci w drogich garniturach, którzy z protekcjonalnym spojrzeniem na prostaków wypowiadają z pewnością siebie kompletne bzdury. O tym jaką siłę mają robotnicy, jeśli mają, jak daleko mogą, powinni się posunąć. Akcja toczy się wartko. Dobry, poruszający, lewacki film.

Francja, 2018
Tytuł oryginalny: En guerre

Reżyseria: Stéphane Brizé
Scenariusz: Stéphane Brizé, Olivier Gorce

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 31 lipca 2018

Climax [NH2018]

Przyjmijmy, że Bernheim otwiera pokój pt „Piekło”, rozkręca imprezę, zamyka drzwi i rozpyla LSD w dużym stężeniu. Taka to zabawa Gaspara. Słychać lata 90te, ale nie te radosne jak w Mektoubie, tylko transowe, intensywne, mroczne. Jest erotycznie, szaleńczo, na stracenie. 

"Ciała gną się jak żarówki neonów, aż rozprysną niczym szkło.” Adriana Prodeus (NH)

I absolutnie, nieprawdopodobnie, z butów wyrywające sceny tańca cudownie filmowane.

Tancerze: Sofia Boutella, Romain Guillermic, Souheila Yacoub, Kiddy Smile, Claude Gajan Maull, Giselle Palmer, Taylor Kastle

To jest niewątpliwie ciekawy obraz, ale dla odpornych na ciągnący się przez kilkadziesiąt minut narkomański upadek.

Francja, 2018
Tytuł oryginalny: Climax

Reżyseria: Gaspar Noé
Scenariusz: Gaspar Noé

Choreografia: Nina McNeely

Nagrody: MFF w Cannes 2018 - Nagroda C.I.C.A.E.

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 31 lipca 2018

Mektoub. Moja miłość: pieśń pierwsza [NH2018]

Lazurowe Wybrzeże, gorące lato, lata 90te, zjeżdżają się na wakacje, mają dwadzieścia kilka lat, mają arabskie korzenie, spędzają czas na plaży, w knajpach, klubach, tańczą, jedzą, gadają, śmieją się, uprawiają seks, albo się do niego przymierzają.

Gorące, kipiące zdrową, piękną seksualnością, radosne, łapczywe, głośne prawie trzy godziny. Piękni mężczyźni (no dobra jeden ;) piękne kobiety, piękne ciała. Żywiołowe, dwudziestokilkuletnie rozpoznawanie świata, wchodzenie w relacje, badanie terenu. Lata 90te z hiciorami, że nóżka lata :)

Uroczy sposób kręcenia, konwersacje się toczą, nieprzerwanie, seks trwa, tańce na barze również, wszystko wybrzmiewa i pozostawia człowieka w radosnym rozedrganiu z dużym apetytem na życie. Chociaż tak naprawdę nic się tam nie dzieje poza latem na Lazurowym Wybrzeżu.

Ciekawostką jest, że został uznany w Wenecji za kontrowersyjny ze względu na nagość. No i chwalmy Pana za te wszystkie piękne, ogniste  ciała, uśmiechy, długie włosy.

Francja, 2017Tytuł oryginalny: Mektoub. My Love: Canto uno

Reżyseria: Abdellatif Kechiche
Scenariusz: Abdellatif Kechiche, Ghalia Lacroix

Nagrody: MFF w Wenecji 2017- Mouse d'Oro Award

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 28 lipca 2018

Letnia szkoła życia [NH2018]

La Ciotat to miasto portowe, kiedyś tętniące życiem. Teraz w stoczni wśród nieruchomych dźwigów maluje się luksusowe jachty. Po mieście bez przyszłości szwenda się młodzież, że użyję słowa za którym wlecze się prawicowy smrodek, „multikulti”. Dostają szansę pracy ze znaną pisarką nad kryminałem, wspólnie piszą książkę, która zostanie opublikowana.

Laurent Cantret zrobił bardzo dobry film „Klasa” i klimat obu filmów jest podobny.

Interesujące, prawdziwe, wciągające studium wybuchania konfliktów, niechęci międzyludzkich opatrzonych potem etykietą ksenofobii. Bardzo ciekawe rozmowy, awantury, obserwacje. Do tego dojrzewanie, seksualność. 

Z ciekawostek w La Ciotat nakręcono jeden z pierwszych filmów „Wjazd pociągiem na stację w La Ciotat” Braci Lumiere

Warto.

Francja, 2017Tytuł orginalny: L'atelier
Reżyseria: Laurent Cantet
Scenariusz: Robin Campillo, Laurent Cantet

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

Sauvage [NH 2018]

„Przełamując fale” w wersji gejowsko francuskiej, czyli Lasek Buloński i męska prostytutka. Leo jak Bess ma w sobie coś dziecinnego, kocha na zabój, nie dba o siebie, idzie na oślep, trochę psiak, któremu miły jest ludzki dotyk, ale nawet welwetowa smycz mu nie służy.

Prawdziwy, naturalistyczny, hardcorowy - praca gejowskiej prostytutki to nie bułka z masłem. Jest w nim coś romantycznego i przerażającego.

Francja, 2018
Tytuł orginalny: Sauvage
Reżyseria: Camille Vidal-Naquet
Scenariusz: Camille Vidal-Naquet

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

Co przynosi przyszłość [NH 2016]

Czterdziestoparoletnia nauczycielka filozofii, intelektualistka, tradycyjnie bezbłędna Isabelle Huppert, stare małżeństwo, dorosłe dzieci, młode hoże dziewczę z działu marketingu, młody student anarchista, intelektualista, stara matka, urocza, mądra mieszanka, masa wdzięku. Żadnych uładzeń, ani uproszczeń. "Czterdziestoletnie kobiety nadają się tylko na śmietnik" 

Bardzo polecam.

Francja, 2016
Tytuł oryginalny: L'Avenir
Scenariusz i reżyseria: Mia Hansen-Løve
Srebrny Niedźwiedź za reżyserię na MFF Berlin 2016, Nagroda Publiczności na festiwalu Transatlantyk 2016.

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty w lipcu 2016 r.

Ukryte [NH 2016]

Moja zaległość filmowa z powodu bana, który założyłam na Haneke po "Pianistce" :-)

Rodzina, klasa średnia, komfort, spokój, stabilizacja, ktoś zaczyna ich obserwować i przysyłać niepokojące kasety video. Przesyłki zmuszają mężczyznę do konfrontacji z przeszłością. Klimat thrillera, ale bez finałów. Klasa średnia, prywatność, dzieciństwo, algierski wrzód na francuskiej historii. Wybitne oczywiście.

Francja, 2005
Scenriusz i reżyseria: Michael Haneke
W rolach głównych: Daniel Auteil i Juliette Binoche
Haneke zdobył za ten film trzy nagrody na MFF Cannes 2005: Złotą Palmę za reżyserię, Nagrodę Jury Ekumenicznego i Nagrodę FIPRESCI. Film otrzymał też 5 Europejskich Nagród Filmowych, w tym za film roku, dla reżysera i aktora (Daniel Auteil).

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2016

W pionie [NH 2016]

Francuskie zadupie, po którym szwenda się scenarzysta, spotyka seksualnie aktywną pastereczkę z dwojgiem dzieci i ojcem i dołącza do rodziny. Pastereczka pasie owce, a obsesją rodziny jest ochrona stada przed wilkami. Wszyscy są charakterni i ekscentryczni, historia toczy się ciekawie. 

Alain Guiraudie to reżyser "Nieznajomego nad jeziorem" i trochę tego we "W pionie" jest, homoseksualizmu, tajemniczości, grozy i czarniutkiego humoru. Bardzo polecam.

Francja, 2016 (polska premiera 20 stycznia 2017 r.)
Scenariusz i reżyseria: Alain Guiraudie

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2016.

120 uderzeń serca [NH 2017]

Lata 90-te, Paryż, epidemia AIDS. Grupa aktywistów Act Up próbuje zmusić do działania rząd i koncerny farmaceutyczne. Rząd wykonuje nibydziałania, koncerny pracują nad podniesieniem cen leków, które wprowadzą, a ludzie umierają. Cudowny moment na to, żeby łeb podnosiły wszelkie homofobiczne uprzedzenia, czyli kara boska, choroba gejów etc. Rządy pieniądza jak nigdy robią niezwykłe wrażenie, po jednej stronie śmierć w stolicy mody, czyli nie w okolicach równika, w krajach objętych wiecznym konfliktem wojennym czy strefą głodu, tylko w środku cywilizacji, a po drugiej przestronne sale konferencyjne, faceci w nieskazitelnych garniturach wciskający marketingową gadkę, która usprawiedliwa nieudzielanie pomocy umierającym. 

Uniwersalne. Widzimy tamte czasy, działania aktywistów (bardzo ciekawe dyskusje na temat podejmowanych akcji, walki wewnętrzne) i love story ze śmiercią w tle. Bardzo nastrojowy homoseksualny klimat, poczucie humoru. Jest wzruszający, wstrząsający, spłakać się można. Polecam.

Francja, 2017
Scenariusz i reżyseria: Robin Campillo
Grand Prix, Nagroda Specjalna i nagroda FIPRESCI na MFF w Cannes w 2017 r.

Obejrzany na 17. MFF Nowe Horyzonty w sierpniu 2017 r.