Tata [Warszawski Festiwal Filmowy 2022]

 

Słoneczna historia o trudnych sprawach. Samotny tata, kochający, były pijak, lubi randki z Tindera, ma gosposię z Ukrainy, która opiekuje się domem i córeczką, kiedy ojciec prowadzi Tira z towarem. Mieszkają wszyscy razem z wnuczką gosposi, więc dziewczynki tworzą uroczy babski team. Los przynosi zdarzenia nieprzewidywalne, dramatyczne, ale ponieważ życie jest słodko gorzkie, to na dramaty nakłada się śmiech i cały film taki jest, są łzy, jest śmiech, jest ciepło, jest strach, jest miłość, bardzo dużo miłości, czasem pomimo. Pomimo różnic, pomimo przeszkód, pomimo rozbieżności interesów, na końcu jest miłość. 

Część tego filmu dzieje się na Ukrainie i oczywiście patrzenie na te piękne krajobrazy, albo wiejską nędzę bombardowaną dziś boli. Film kończy piękna, ukraińska piosenka, wtedy płacze się najlepiej <3

Reżyseria: Anna Maliszewska

Polska, Ukraina, 2022

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2022

Nieszczególne miejsce [WFF 2020]

 

Myje szyby, żona odeszła bo nie mógł jej dać tego czego potrzebowała, został z małym synkiem. Kocha go w najśliczniejszy sposób świata, rozpuścić się można. Winogrona obiera mu ze skórki i wyjmuje pestki. W taki sposób. Łyżkami chłopaków można jeść. Niestety nie może się nim zająć i musi znaleźć mu inną rodzinę. 

Film jest delikatny, mądry, oczywiście poruszający.

Skojarzenia  filmowe: Będę przy Tobie

Nagroda publiczności WFF 2020

Tytuł oryginalny: Nowhere Special

Reżyseria: Uberto Pasolini

UK, 2020

język angielski

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020

Kids Run [WFF2020]

 

Były bokser ima się wszystkich zajęć, żeby tylko utrzymać się na powierzchni ze swoją trójką małych dzieci. Bardzo je kocha, ale walka o przetrwanie jest dla niego tak trudna, że często nie stosuje najlepszych metod wychowania dzieci, po prostu nie daje rady. I wciąż się śpieszy, pędzi do autobusu, pędzi do szkoły, pędzi do pracy, a za nim, przebierając małymi nóżkami, z opadającymi tornistrami pędzą dzieci. On naprawdę walczy o przetrwanie, ale jest to prawie niewykonalne. Aby zdobyć 5000 Euro spróbuje wygrać walkę.

Bardzo ładna, smutna rzecz o tonącym i o miłości.

Reżyseria: Barbara Ott

Niemcy 2020

język niemiecki

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020

Zdecyduj się [WFF]

Biedna Estonia, światełko nadziei w Finlandii, jeżdżą tam do pracy, ewentualnie po męża. Pracują, żeby było na przetrwanie, trochę popiją, trochę seksu z kim popadnie, przypadkowe, niechciane ciąże. 

Erik pracuje fizycznie, ma wstrętną matkę i z lekka wykastrowanego tatę, Pije piwo z chłopakami, czasem obleci po ryju, normalne życie. Pewnego dnia dzwoni była dziewczyna, że urodziła jego dziecko i żeby je sobie zabierał bo nie jest zainteresowana. I tak młody chłopak zostaje z kruchą istotką, nie bardzo wie jak do tego zagadnienia podejść. Pięknie narysowana samotność niemowlęcia, którego nikt do końca nie chce, albo nie umie chcieć.

Ładny to jest film, ładnie poprowadzony, samotność Erika, samotność niechcianej ciąży, która wychodzi na światło dzienne, walka o przetrwanie, odrobina fińskiego luksusu spadającego na mieszkańców za pomocą dobrych fuch.

Świetnie zagrany, cudowne niemowlę.

Czegoś tam brakowało jak dla mnie, żebym była bardzo zadowolona, za mało mięsa może, za mało bolało, jakoś za prosto. 

Estonia, 2018

Tytuł oryginalny: Võta või jäta

Reżyseria: Liina Trishkina-Vanhatalo

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018