Konferencja [WFF 2020]

 

Okutana w czarny strój zakonnicy z Monastyru, z uporem krecika przebijającego się przez grudę ziemi, walczy o zorganizowanie wieczoru pamięci ataku na teatr na Dubrowce. Minęło 17 lat, ludzie chcą dać już spokój tematowi. Zakonnica nie daje za wygraną. Usiłuje zorganizować wieczór pamięci w teatrze, usiłuję też zaprosić na ten wieczór swoją córkę, która głównie krzyczy do niej: „Paszła won” Kobietę toczy jakiś potworny ból, ciągnie za sobą ciężar nie do udźwignięcia.  Wszyscy siadają w teatrze, zaczynają odtwarzać wydarzenia krok po kroku, wspomnienie po wspomnieniu. Czy wyrzuty sumienia, utrata bliskich, utrata dziecka to najgorsze co może dręczyć kobietę w habicie?

Wybitny film,  doskonały w każdym calu, o ataku terrorystycznym, o traumie, o strachu który nie daje żyć.

Koniecznie

Reżyser ma na swoim koncie świetny film Zoologia.

Tytuł oryginalny: Konferentsiya

Reżyseria: Ivan I. Tverdovskiy

Rosja 2020

Język rosyjski

Obejrzane na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2020

Lipiec 22

22 lipca 2011 roku Anders Breivik podłożył bombę pod siedzibę premiera Norwegii zabijając 8 osób, a potem wystrzelał 69 młodych aktywistów na wyspie Utoya. Chciał w ten sposób rozpocząć wojnę z islamizacją Europy.

Film jest fabularną relacją z zamachów, rekonwalescencji jednego z tych, którzy przeżyli i procesu Breivika.

Film jest wiernym odzwierciedleniem faktów, oszczędnie okraszanym emocjami, trzyma w ogromnym napięciu, jest wstrząsający. Mamy ofiary, rodziców ofiar, rodzeństwo ofiar, tych, którzy przezyli, Breivika, jego adwokata, 

Filmowo nie ma żadnego szału, jest prosto i konkretnie. Reżyser popełnia grzech, którego nie wybaczam, czyli zrealizował swój film norweskimi aktorami, którzy mówią w filmie po angielsku! Ale film polecam, ku świadomości, ku przestrodze, ku pamięci.

Skojarzenia filmowe: "W złym miejscu, w złym czasie" bardzo dobry dokument

Tytuł oryginalny: 22 July

Reżyseria: Paul Greengrass

Norwegia, Islandia, USA, 2018

język angielski

Soledad [WFF]

Anarchiści, squot, przymiarka do zamachów i dziewczyna z porządnego domu. Prawdziwa historia, sama w sobie niewątpliwie interesująca.

Kilka dobrych scen, piękni ludzie, fatalny film. Czekałam i czekałam i czekałam. Wytrzymałam portretowanie środowiska anarchistycznego jako grupki egzaltowanych egotyków, Chociaż serce mnie bolało, a reżyserka sympatyzuje z ruchami.

Cała akcja nie wciąga, nie interesuje, jest banalna iw  efekcie nudna, pomimo, że zdarzenia, które opowiada są poruszające, tzn mogłyby być.

Reżyserka mówiła, że to bardzo osobisty film i niestety zabrakło jej dystansu, opowiedziała coś co porusza jej serduszko, ale wyszedł jej film, który nie porusza. Zmarnowany temat.

Włochy, Argentyna, 2018

Tytuł oryginalny: Soledad

Reżyseria: Agustina Macri

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018