Sześć miesięcy w różowym i niebieskim budynku [Nowe Horyzonty 2026]

 

„Sześć miesięcy w różowym i niebieskim budynku”, reżyseria: Bruno Santamaría Razo, Meksyk 2026

Początek lat 90, Bruno rekonstruuje wspomnienia z ważnego etapu dzieciństwa. Pierwsze zauroczenie, śmiertelna choroba w rodzinie. Rodzina jest meksykańska, czyli emocje, hałas, tańce, kolory, imprezy przy stole w ogrodzie. Rodzina ma queerową strukturę, więc bywa nieprosto, ale jest miłość, bardzo dużo miłości.

Reżyser opowiada o swoim życiu, film jest fabułą, ale ma wstawki dokumentalne.

Sama przyjemność i wzruszenie i ciepło i kolor.

Tytuł oryginalny: Seis meses en el edificio rosa con azul

Reżyseria: Bruno Santamaría Razo

Meksyk, 2026

                                                            Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2026

Cała reszta to szum [Nowe Horyzonty 2026]

 

Rzecz dzieje się w mieszkaniu Teresity. Kręcimy się po salonie, kuchni, aż do drzwi wejściowych, czasem wyglądamy przez okno. Rozmowy, rozmowy, rozmowy. Bohaterkami są wiolonczelistki, kompozytorki: Teresita, jej córka Luisa i koleżanka po fachu Rosa.

Rosa przychodzi do Tere, bo ma udzielić wywiadu do telewizji, a jej mąż nie jest fanem takich występów.

Teresita jest najstarsza, grzeczna, nie zadziera ze światem, ale z drugiej strony robi sobie z tym światem co chce i co jej świat fika przed nosem, to kwituje to lekkim uśmiechem.

Luisa wkurza się na matkę, że taka jest pokorna, że próbuje świat zadowolić, że się dopasowuje i stara nie robić problemu, ale Teresita ma swój sposób na rebelię.

Wokół nich są faceci, jeden absurdalniejszy od drugiego. Nieustający pissing contest, ale to oni mówią jak jest.

Jest kobieco, jest zabawnie, jest inteligentnie, a wszystko co ważne dzieje się małymi pociągnięciami.

Ponieważ tłumaczyłam ten film, to mogłam sobie w kółko puszczać zakończenie, współczuję, że w kinie możecie tylko raz ;)

Perełka.

Tytuł oryginalny: „Lo demás es ruido”

Reżyseria: Nicolás Pereda

Meksyk, 2026

                                                            Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2026

Emilia Pérez

 

Film ciekawostka, trochę teledysk o jednym z najniebezpieczniejszych państw na świecie. Mamy Meksyk, mamy okrucieństwo karteli, zbiorowe groby, zaginione córki i synowie, gwałt i przemoc, zmianę płci, a wszystko razem w musicalu. Film jest efektowny, czego z reguły nie lubię, ale tutaj stoi w interesującym kontraście do opowiadanych historii, do ekshumowanych kości, do matek zombie ze zdjęciami porwanych dzieci. 

Zoe Saldana - napatrzeć się na nią nie można, żal jak znika z kadru. Pierwsza rola Karli Gascon, trans kobiety po zmianie płci jest interesująca, ale troszkę nie rozumiem nagród za aktorstwo, bo jej twarz się nie rusza, rozumiem hype na postać, ale wybitna gra? 

Nie jest to film do poważnego traktowania, skandaliczne błędy językowe i logiczne - osoba w tranzycji, po dwóch latach terapii hormonalnej ma brodę :))), ale wizualnie piękny, musicalowe sceny urywają oczy.

Bardzo ciekawy punkt widzenia na film w artykule z Guardiana.

Reżyseria: Jacques Audiard

Meksyk, 2024

Sujo [Nowe Horyzonty 2024]

 

Znowu, jak w Skarbach, jest rodzic, który ma swoją słodką stronę, ale też bardzo krzywdzącą. Sujo ma 4 lata, w samochodzie czeka, aż tata załatwi swoje obowiązki służbowe sicario z kartelu. Pewnego dnia nie wraca z pracy i Sujo zostaje z ciotką, której udaje się żyć w chatce na odludziu, z daleka od przestępczego terroru. Sujo to mądry chłopiec, ciotka to mądra kobieta, ale świat wokół to maczystowska dyktatura i wyrwanie się z kręgu przemocy jest mało prawdopodobne. Sujo spotyka po drodze dobrych ludzi, ale też odwiedza go przeszłość i przeciąga na swoją stronę. Klimatycznie zrobiony, czasami zbyt prosty, ale ma swój urok.

Tytuł oryginalny: Hijo de sicario (Sujo)

Reżyseria: Astrid Rondero, Fernanda Valadez

Meksyk, USA, Francja 2024

                                                                                             Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2024

Heroiczny - Nowe Horyzonty 2023

 

Meksyk, chłopcy z biednych rodzin zaciągają się do wojska, żeby skończyć szkołę, zarobić pieniądze, zdobyć ubezpieczenie zdrowotne dla siebie i rodziny. W tym wojsku przemoc i bezwzględność najwyższego gatunku są na porządku dziennym. Człowiek może zniknąć, nikt się tym nie przejmie. W tryby tego hardcoru trafia Luis, dobry, delikatny, ma chora matkę i to dla niej idzie do wojska, nie ma innego wyjścia. Koszmar rzeczywistości i koszmar senny mieszają się, nie wiemy co jest prawdą. Zdjęcia, muzyka, narracja są przytłaczające i nie dają od siebie odpocząć. 

Tytuł oryginalny: Heroico

Reżyseria: David Zonana

Meksyk, Szwecja 2022

                                                Obejrzane na Nowych Horyzontach 2023

Echo - Nowe Horyzonty 2023

 

Nieprawdopodobny dokument, 4 lata w malutkiej wiosce w Meksyku. Kobiety i dziewczynki, od babci staruszeczki, po najmniejsza siostrę. Tradycyjne role, marzenia, zabawa w nauczycielkę, ciężko chora babcia. Kobieca wspólnota na dobre i na złe. Wokół zmiany klimatyczne, kapitalizm. Piękne zdjęcia, zarówno te dalekie co bliskie, piękne krajobrazy, intensywne twarze.

Tytuł oryginalny: El eco

Reżyseria: Tatiana Huezo

Meksyk, Niemcy 2023

język hiszpański

                                      Obejrzane na Nowych Horyzontach 2023

Sundown [Nowe Horyzonty 2022]

 

Bardzo czekałam na nowy film reżysera Nowego porządku i nie rozczarowałam się. Wciąż nie jest fanem bogaczy, przemocy i nędzy na którą skazana jest duża część meksykańskiego społeczeństwa, ale jest to tło historii intymnej. W bardzo interesujący sposób prowadzi historię mężczyzny, który zamiast jechać na pogrzeb matki, zostaje w obskurnym hotelu i miło spędza czas, siedząc na miejskiej plaży w Acapulco i pijąc piwo za piwem. Dużo osób pyta go "dlaczego", ale on nikomu nie odpowiada, po prostu jest. I jest mu przykro, i nie chciałby ich chyba ranić, ale oddala się w tempie ekspresowym.

Inteligentna historia o wycofaniu, o osamotnieniu, o nieprzynależności. 

Bardzo czekam na następny film.

Reżyseria: Michel Franco

Meksyk, Francja, Szwecja 2021

język angielski, hiszpański

                                    Obejrzane na Nowych Horyzontach 2022

Ukryty klejnot [Nowe Horyzonty 2022]

 

Meksykańska prowincja gdzie na potęgę znikają ludzie. Fabuła krąży wokół poszukiwania zaginionej dziewczyny. Jest tu zrozpaczona matka, policjantka, która chce dobrze, bogaci, którzy mają poczucie winy, biedni, którzy mają poczucie winy. Tygiel uwikłań, który nikomu nie pozwala wyjść z czystymi rękami. Bezwzględność, okrucieństwo i bardzo niska cena ludzkiego cierpienia i życia.

Spojrzenie kobiety z plakatu i jej postać kojarzy mi się z gosposią z Nowego porządku.

Pięknie nowo horyzontowy, klimatyczny, duszny.

Tytuł oryginalny: Manto de gemas

Reżyseria: Natalia López Gallardo

 Meksyk, Argentyna, USA 2022

język hiszpański

                                    Obejrzany na Nowych Horyzontach 2022

Dos estaciones [Nowe Horyzonty 2022]

 

Maria Garcia prowadzi firmę Dos Estaciones, produkuje wysokiej jakości tequilę. Trzyma interes twardą ręką, jest lokalnym bogaczem, ma gosposię i dobry samochód. Wszyscy chcą ją ugościć, zapraszają do zdjęć rodzinnych na urodzinach dzieci. Jest sama. Jej status społeczny powoduje, że odstaje od innych, jest otoczona ludźmi dużo biedniejszymi, zależnymi. Nie ma własnej rodziny, bo związek z mężczyzną nie jest czymś co by ją interesowało.  Rzecz dzieje się w stanie Jalisco, który słynie z produkcji tequili, poza lokalna firmą w okolicy pojawia się zagraniczny kapitał.

Film jest niezwykle elegancki. Ma piękne kadry, ujęcia trwają dokładnie tyle ile powinny. O głównej bohaterce wiemy dokładnie tyle ile potrzebujemy. Sama agawa dostarcza wrażeń estetycznych, piękna fabryka i milcząca, samotna bohaterka.

Reżyseria: Juan Pablo González

Meksyk 2022

język hiszpański

                                Obejrzany na Nowych Horyzontach 2022

Luchadoras [MDAG 2022]

 

Ciudad Juárez, symbol piekła kobiet. W szczycie zabito ich 3 tysiące w ciągu jednego roku. Wbrew temu co mogłoby nam się wydawać wciąż mieszkają tam jakieś kobiety, ale muszą uważać na każdy swój krok. Poznajemy 3, które są luchadoras, czyli uprawiają meksykański wrestling. Dla niewtajemniczonych noszą przepiękne maski i napierdalają się bez opamiętania. Każda z nich ma oczywiście swoją historię, każda jest tragiczna, w każdej rodzinie wybito przynajmniej kilku członków, bo oczywiście mordy nie dotyczą wyłącznie kobiet.

Co w tym znajdują dla siebie? Ujście gniewu. Bycie widzianą. Poczucie siły. Bycie wygraną.

Kolejny film o tym jaki wpierdol dostają kobiety na całym świecie i skąd biorą siłę i nadzieję na lepsze jutro. Film, który należy obejrzeć, żeby nie zapominać, że to jest tu i teraz na tej niezwykle zjebanej planecie.

Reżyseria: Paola Calvo, Patrick Jasim

Niemcy, Meksyk, 2021

język hiszpański

Obejrzane na 19 Millenium Docs Against Gravity 2022

La Civil [Warszawski Festiwal Filmowy 2021]

 

Cielo zajmuje się domem, żyje dobrze i ciepło ze swoją córką, mąż też żyje dobrze ze swoją młodą dziewczyną. Rodzinna sielankę przerywa porwanie córki. Matka wpada w wir poszukiwań, odbywa podróż bo bestialskim Meksyku przemocy i mordu.

Świetny, klimatyczny, interesujący, trzyma w napięciu, inteligentnie poprowadzona historia. Kawałek dobrego kina.

Reżyseria: Teodora Ana Mihai

Belgia / Rumunia / Meksyk | 2021

Język hiszpański

Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2021

Już mnie tu nie ma [Netflix]

 

Monterrey, slumsy, młodociane gangi, jeden z nich tańczy cumbię. Terco - uparty, tak nazywa się ich gang, nie chodzą z pistoletami, tańczą, bawią się, mają bardzo wyszukane fryzury i stroje. Dla otoczenia są bezużytecznymi pajacami. Dla nich ta jedność i muzyka to jedyne okno poza świat nędzy i przemocy i sposób na przetrwanie. Rzeczywistość jest bezwględna, zarówno ta na zewnątrz, jak i w rodzinie. Wszyscy walczą o przetrwanie. Ulises jest szefem  Los Tercos, trzyma dzieciaki z daleka od heroiny, a siebie od prawdziwej gangsterki, dba o ich styl. Ma nieruchomą twarz, nieskazitelny styl, przemyślaną fryzurę, jest mistrzem cumbii. W jego domu nie ma podłogi, ani drzwi, ale jego ubrania leżą złożone w idealną kupkę. W pewnym. momencie wdaje się w konflikt z gangsterami wyposażonymi w karabiny i musi uciekać. Z Monterrey ucieka się tylko do Stanów, a jak nie mówi się po angielsku, to jest się zdanym raczej na niełaskę otoczenia.

To jest klasyczna historia o próbie przetrwania w slumsach, ale jest to też musical, cumbia to wszystko, miłość, religia, nadzieja. 

Bardzo poetycki, w dobrym tego słowa znaczeniu, film. Wycieczka w kolejną taneczną kulturę. Ogląda się z przyjemnością, pomimo, że takich historii już sporo było. Grają naturszczycy, tło zdarzeń, zarówno meksykańskie jak i amerykańskie jest prawdziwe. W zasadzie ogląda się jak dokument.

Tytuł oryginalny: Ya no estoy aquí

Reżyseria: Fernando Frias

Meksyk, USA, 2020

język hiszpański, angielski

Obejrzane na Netflix

Zatoka cieni [DAG 2020]

Zatoka Kalifornijska zwana przez Jacquesa Cousteau akwarium planety z powodu różnorodności żyjących tam gatunków zwierząt. Człowiek nie byłby sobą, gdyby nie spierdolił tego cudeńka. 

Totoaba, ryba, która ma to nieszczęście, że jej pęcherz pławny został przysmakiem chińskich bogaczy, którzy już naprawdę nie wiedzą w co wbić swoje znudzone zęby. Morświn kalifornijski, ssak, którego na świecie zostało mniej niż 20 sztuk. Oba gatunki wciąż żyją w Zatoce Kalifornijskiej. Kilogram pęcherza totoaby potrafi kosztować 100 000 dolarów, zwany jest morską kokainą. Organizacja jest taka sama jak w narkokartelach i korzysta z ich bogatej tradycji. Kłusownicy i przemytnicy to najbiedniejsza i najłatwiejsza do odstrzału część łańcucha pokarmowego. Zyski lądują u bossów mafii meksykańskiej i chińskiej i ci na ogół mają się bardzo dobrze.

Obserwujemy grupę naukowców, którzy próbują za wszelką cenę uratować te ostatnie sztuki żyjących morświnów i jest to niesamowita historia. 

Jak zwykle w takich miejscach działają Sea Shephard, realizując to czego z jakiegoś tajemniczego powodu zwanego korupcją nie udaje się dokonać uzbrojonej po zęby policji. I jak zwykle następuje zderzenie potrzeb najbiedniejszych, dla których praca dla mafii jest szansą na zarobek i walką o zagrożony gatunek.

Wysoko budżetowe kino akcji z przesłaniem, świetnie się ogląda.

Tytuł oryginalny: Sea of Shadows

Reżyseria: Richard Ladkani

Austria, Niemcy, Australia, USA, 2019

język angielski, hiszpański

Obejrzane na Docs Against Gravity 2020

Roma

Lata 70te, Meksyk, społeczeństwo klasowe, duża rodzina, w pięknym, snobistycznym domu, żeby machina działała od rana uwijają się dwie indyjskie służące, film jest hipnotyzującą sekwencją kolejnych codziennych czynności. Życie rodziny oglądamy oczami służącej. Na taśmie życia codziennego płyną zdarzenia małe, żadne, duże, tragedie przeplatają się z radościami, ktoś umiera, ktoś zaczyna się rodzić, ktoś zaczyna się rozwodzić, ktoś inny bierze ślub. Upadek, powstanie, codzienność, ulga, radość. Kobiecość, macierzyństwo, wsparcie. 

Niezwykły film, rewelacyjne zdjęcia, długie kadry, hipnoza obrazem. Klimatyczny, poruszający. Wyłącznie do kina.

Tytuł oryginalny: Roma

Reżyseria: Alfonso Cuarón
Meksyk, 2018

Osiem na dziesięć [WFF]

Meksyk, w czasie oglądania tego filmu 6 osób zostanie zabitych. Przemoc, korupcja, gwałt. Spotykamy dwie ofiary panującego systemu. On stracił syna w ulicznej strzelaninie, ona uciekła od męża kata. Pomagają sobie, dają sobie oparcie, próbują przetrwać i walczą o godność i sprawiedliwość. Walka z silnym, bezwzględnym systemem raczej nie daje dużych szans na wygraną.

Film z serii biedny, samotny, przyzwoity człowiek, próbuje nie utonąć bo trudno mówić o wygranej robaczka w piekle.

Bardzo dobry film, piękne obrazki, intensywny, nie jest odkrywczy, widziałam już te historie, ale poruszający i świetnie się go ogląda.

Meksyk 2018
Tytuł oryginalny: Ocho de cada diez
Reżyseria: Sergio Umansky Brener
Obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2018