Dom, który zbudował Jack [Nowe Horyzonty 2018]

Będzie jeszcze krócej niż normalnie, po Nowych Horyzontach o nim nie napisałam wcale bo szkoda mi było opuszków. Nieznośna, wysokobudżetowa i wielkoaktorska brandzlerka zabijaniem, jest okrutnie, wyraziście, kolorowo, efektownie, z przełamywaniem różnych tabu including zabijanie dzieci na oczach matki. Owszem spojler bez ostrzeżenia, ale co mi tam i tak polecam nie iść.

Długie, męczące, żałosne, no nie mam słów, tylko pretensję do siebie, że wysiedziałam na nim tyle czasu. No chuj mnie strzelił powiadam wam.

Tytuł oryginalny: The House That Jack Built
Reżyseria: Lars von Trier

Dania, 

Francja, 

Niemcy, 

Szwecja

, 2018
Obejrzany: Nowe Horyzonty 2018

Skate Kitchen [NH2018]

Bycie skatem w Nowym Jorku to niewątpliwe najatrakcyjniejsza propozycja dla każdej szanującej się nastolatki. A należenie do kolorowej damskiej bandy to już poezja. Rozmowy o tamponach, seksie z chłopakami, dziewczynami, kłopotach z rodzicami. Deska, rampy, blanty, imprezy, radość, świeżość, seks, dobra muza. Zachłanność, a jednocześnie niepewność wchodzenia w świat dorosłych ze świata bycia trzymaną za rączkę. Sama przyjemność oglądać :)

Skate kitchen to autentyczne crew, dziewczyny grają siebie, jest naturalnie, stylowo, świetnie się ogląda. Łazimy sobie z nimi po NY i jest super cool :)

To jest lekki film, opowiastka, nie jest absolutnie zajebisty jak „To nie jest Kalifornia”, czy też porywający jak „American Honey”, ale ma wdzięk i robi człowiekowi dobrze.

USA 2018
Tytuł oryginalny: Skate Kitchen

Reżyseria: Crystal Moselle
Scenariusz: Crystal Moselle, Aslihan Unaldi, Jennifer Silverman

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018

Powrót [NH2018]

Karoline jest Dunką pochodzenia koreańskiego, została adoptowana jako małe dziecko, przyjeżdża do Korei, żeby odnaleźć swoją matkę. Zatrzymuje się tam w hostelu przeznaczonym dla osób, których cel przyjazdu jest ten sam. Wszyscy chcą odnaleźć te matki, które ich urodziły. Rozmawiają, opowiadają sobie  o tym jak to jest być innym w kraju białych ludzi, jak to jest być adoptowanym, jak to jest spotkać po raz pierwszych swoje koreańskie rodziny.

Film jest prawdziwy, przeplatają się tam dokumentalne watki, główna bohaterka jest Dunką koreańskiego pochodzenia, w jednej ze scen widzi po raz pierwszy swoje papiery adopcyjne. Reżyserka też ma taką historię, kilka postaci w filmie też.

Bardzo ciekawy film, bardzo subtelny, bardzo życiowy. Znowu temat rodziny z wyboru, rodziny przybranej, temat oderwania od korzeni, powrotu do korzeni, przyglądania się własnym korzeniom. Poruszające, ciekawe, pięknie zrobione.

Dania 2018
Tytuł oryginalny: The Return

Reżyseria: Malene Choi Jensen
Scenariusz: Sissel Dalsgaard Thomsen

Nagrody: MFF w Goteborgu 2018 - specjalne wyróżnienie

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018

Wszyscy wiedzą [NH2018]

Rodzina zjeżdża się na ślub do rodzinnego miasteczka, jest radośnie, krzykliwie, pięknie, urokliwe hiszpańskie miasteczko, piękne kobiety, piękni mężczyźni. Świetną zabawę przerywa dramatyczne zdarzenie, które uwalnia wszystkie rodzinne demony. Historia prosta, łatwa, ładna i przyjemna.

Wszyscy obrażeni na Farhadiego, że taki pusty film zrobił, a ja musze się przyznać bez bicia, że nie jestem fanem jego filmów, oglądam je i za każdym razem się upewniam, że on na mnie nie działa, więc ten twór telenowelasty nawet całkiem mi wszedł, oczywiście teraz żałuję bo w innej sali w tym samym czasie mógł lecieć film, który coś by wniósł do mojego życia, a tu guzik z pętelką, śledziłam akcję, dotarłam do końca z zainteresowaniem, jak to w telenoweli, a jeszcze z Penelopą Cruz i Javier Bardenem, czy może być coś przyjemniejszego?

Hiszpania, Francja, Włochy 2018 
Tytuł oryginalny: Todos lo saben

Reżyseria: Asghar Farhadi
Scenariusz: Asghar Farhadi

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018

Polegaj na mnie [NH2018]

Charley ma 15 lat,mieszka z ojcem, ojciec lubi zabalować, matka tak lubiła zabalować, że ślad po niej zaginął. Chłopiec jest dobry, spokojny i nie wymaga niczego, kocha ojca i swoją nędzną egzystencję, ale pewnego dnia ktoś zaproponuje mu pracę przy koniach i te konie wyzwalają w chłopcu silne, niczym nie zmącone uczucie miłości, ciepła, bliskości. W pewnym momencie chłopcu zostaje już tylko koń, dorośli wykruszają się po drodze i chłopiec wyrusza w drogę przez dolinę śmierci, żeby odnaleźć swoją ciotkę, jedyną osobę u której liczy na oparcie.

Zagubienie chłopca balansującego pomiędzy dzieckiem, a dorosłym, osamotnienie, porzucenie, potrzeba miłości, bliskości. Piękny, poruszający film, polecam

Wielka Brytania 2017
Tytuł oryginalny: Lean on Pete

Reżyseria: Andrew Haigh
Scenariusz: Andrew Haigh, Willy Vlautin

Nagrody: MFF w Wenecji 2017 - najlepszy młody aktor (Charlie Plummer); Heartland Film 2018 - Truly Moving Picture Award; International Cinephile Society Awards 2018 - ICS Award

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 sierpnia 2018

Nieposłuszne [NH2018]

Momentami smutna komedia romantyczna z wykorzystaniem jakże widowiskowych motywów ortodoksyjnych Żydów i lesbijek. Śliczna i sprawna obsada, konkretna historia.

Obejrzeć można, nie będzie bolało z powyższym założeniem. Śladu „Fantastycznej kobiety” brak, nie mówiąc już o świetnej "Świętej rodzinie" - kto nie widział, koniecznie.

Po raz kolejny uważam, że niektórym reżyserom szkodzą wysokie budżety i chęć wywiązania się z nadziei pokładanych w nich przez przemysł filmowy.

Wielka Brytania, Irlandia, USA, 2017
Tytuł oryginalny: Disobedience

Reżyseria: Sebastián Lelio
Scenariusz: Sebastián Lelio, Rebecca Lenkiewicz

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 6 sierpnia 2018

Winni [NH2018]

Policjant za karę obsługuje alarmową policyjną linię telefoniczną. Musi reagować na wezwania, jedne bardziej inne mniej istotne. Na marginesie toczy wewnętrzne boje związane z wykroczeniem jakiego się dopuścił i czekającą go sprawą sądową. W zasadzie widzimy tylko jego i pokój centrali, a potem, jak sytuacja się zagęszcza, malutkie odosobnione pomieszczenie w którym próbuje uratować kobietę przez telefon.

Świetny thriller, przypomina mi Locke (kto nie widział musi, nadaje się na mały ekran), trzymający w napięciu, hipnotyzujący wręcz.

I znowu moja ulubiona formuła, praktycznie jeden aktor, jedna sceneria, żadnych fajerwerków i moc.

Dania, 2018

Tytuł oryginalny: Den skyldige

Reżyseria: Gustav Möller

Scenariusz: Emil Nygaard Albertsen, Gustav Möller

Nagrody: 

Sundance 2018 - Nagroda Publiczności

Rotterdam IFF 2018 - Nagroda Publiczności

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 lipca 2018

Człowiek, który zabił Don Kichota [NH2018]

To był straszny seans. Przyznaję, nie obejrzałam trailera, przyznaję, przeczytałam Gulliam i pomyślałam, że będzie świetnie się pośmiać z nowohoryzontową publicznością, oczyma wyobraźni widziałam Dumont/Dzikie historie/Kielich Świętego Graala.

Well

Zapowiedź filmu nieśmieszna, wystąpienie reżysera nieśmieszne, film boleśnie nieśmieszny. Czułam się jak najmniej zabawnym wydarzeniu mojego życia czyli finał konkursu polskich kabaretów w Zielonej Górze. Dałam radę obejrzeć godzinę.

Hiszpania, Belgia, Francja, Portugalia, Wielka Brytania, 2018
Tytuł oryginalny: The Man Who Killed Don Quixote

Reżyseria: Terry Gilliam
Scenariusz: Terry Gilliam, Tony Grisoni

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 1 sierpnia 2018

Wojna Anny [NH2018]

Córeczka Szawła, Ukraina, 1941, żydowska dziewczynka ukrywa się w budynku szkoły. Jest sama, musi być tak jakby jej nie było, musi przetrwać. Widzimy świat z jej perspektywy, czyli ciemność, cisza, samotność, śmiertelny strach, determinacja  i walka o przetrwanie, 

Film wycina, to mój ostatni seans na NH2018, mała sala, mało ludzi, po zakończeniu seansu w zasadzie nikt się nie rusza.

To mój ulubiony rodzaj filmów, skromnie, oszczędnie i mega pierdolnięcie. Koniecznie.

Aleksiej Fiedorczenko, jego poprzedni film to „Niebiańskie żony Łąkowych Maryjczyków”, zupełnie inny rodzaj kina, też bardzo dobry. Podobno film nawiązuje do dokumentu David, czyli mam na swojej liście nowy tytuł do obejrzenia.

Nie bójcie, ten idiotyczny lektor jest tylko w trailerze.

Rosja, 2018
Tytuł oryginalny: Voyna Anny

Reżyseria: Aleksiej Fiedorczenko
Scenariusz: Natalia Mieszczaninowa, Aleksiej Fiedorczenko

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 5 sierpnia 2018

Granica [NH2018]

Na granicy pracuje celniczka, jest brzydsza niż możecie sobie wyobrazić, ale ma szósty zmysł, wyczuwa kiedy ktoś robi coś złego, czyli np przemyca alkohol przez granicę. Mieszka w domku, w lesie, jest outcastem ze względu na swój szkaradny wygląd.

Porządna szwedzka bajka dla dorosłych ze społecznym przesłaniem, z najcudowniejszym poczuciem humoru, with a hint of NH in it.

Rolę policjantki gra tam psychoterapeutka z serialu "Bonus family" :)

Interesujące, świetne.

Skojarzenia filmowe: Olbrzym, Zoologia

Szwecja, Dania, 2018
Tytuł oryginalny: Gräns

Reżyseria: Ali Abbasi
Scenariusz: Ali Abbasi, John Ajvide Lindqvist, Isabella Eklöf

Nagrody: MFF w Cannes 2018 - Nagroda Un Certain Regard

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2 sierpnia 2018

Styx [NH2018]

Rieke, jest lekarką, płynie w rejs po Atlantyku, sama. Idealnie przygotowana, zaopatrzona, wypływa w piękną podróż. Ze sztormu wychodzi obronną ręką, ale spotkanie łodzi ze zdesperowanymi uchodźcami to już zupełnie inna historia.

W tym filmie mamy w pigułce wszystkie europejskie zagadnienia/dylematy/strachy związane z uchodźcami.

Film jest poruszający, załazi za skórę, inteligentny, mocny, sugestywny. 
W podziękowaniach znalazł się między innymi Mathieu Kassovitz, taka ciekawostka dla wielbicieli Nienawiści.

W czasie kiedy realizowano ten filmu zmarło 20 000 uchodźców.

Niemcy, 2018
Tytuł oryginalny: Styx

Reżyseria: Wolfgang Fischer
Scenariusz: Wolfgang Fischer, Ika Künzel

Nagrody: MFF w Berlinie 2018 - Label Europa Cinemas, Nagroda Jury Ekumenicznego

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 2 sierpnia 2018

Na wojnie [NH2018]

Właściciel francuskiej fabryki zamyka zakład jako niewystarczająco rentowny. Pracownicy protestują i walczą o swoje. „Społeczna epopeja” (Sebastian Smoliński) reżysera „Miary człowieka”. Solidarność i jej rozpadanie się, nowomowa dyrektorów fabryk i innych postaci w drogich garniturach, którzy z protekcjonalnym spojrzeniem na prostaków wypowiadają z pewnością siebie kompletne bzdury. O tym jaką siłę mają robotnicy, jeśli mają, jak daleko mogą, powinni się posunąć. Akcja toczy się wartko. Dobry, poruszający, lewacki film.

Francja, 2018
Tytuł oryginalny: En guerre

Reżyseria: Stéphane Brizé
Scenariusz: Stéphane Brizé, Olivier Gorce

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 31 lipca 2018

Mektoub. Moja miłość: pieśń pierwsza [NH2018]

Lazurowe Wybrzeże, gorące lato, lata 90te, zjeżdżają się na wakacje, mają dwadzieścia kilka lat, mają arabskie korzenie, spędzają czas na plaży, w knajpach, klubach, tańczą, jedzą, gadają, śmieją się, uprawiają seks, albo się do niego przymierzają.

Gorące, kipiące zdrową, piękną seksualnością, radosne, łapczywe, głośne prawie trzy godziny. Piękni mężczyźni (no dobra jeden ;) piękne kobiety, piękne ciała. Żywiołowe, dwudziestokilkuletnie rozpoznawanie świata, wchodzenie w relacje, badanie terenu. Lata 90te z hiciorami, że nóżka lata :)

Uroczy sposób kręcenia, konwersacje się toczą, nieprzerwanie, seks trwa, tańce na barze również, wszystko wybrzmiewa i pozostawia człowieka w radosnym rozedrganiu z dużym apetytem na życie. Chociaż tak naprawdę nic się tam nie dzieje poza latem na Lazurowym Wybrzeżu.

Ciekawostką jest, że został uznany w Wenecji za kontrowersyjny ze względu na nagość. No i chwalmy Pana za te wszystkie piękne, ogniste  ciała, uśmiechy, długie włosy.

Francja, 2017Tytuł oryginalny: Mektoub. My Love: Canto uno

Reżyseria: Abdellatif Kechiche
Scenariusz: Abdellatif Kechiche, Ghalia Lacroix

Nagrody: MFF w Wenecji 2017- Mouse d'Oro Award

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 28 lipca 2018

Pororoca [NH2018]

Młode małżeństwo, klasa średnia, kolacja ze znajomymi na stylowym balkonie, dwoje uroczych dzieci. Pewni siebie, ładni, udani, pełni życia. Spada na nich grom z jasnego nieba i topi się misternie zbudowany świat. I w każdym budzi pytanie: ile nas dzieli do upadku?

Dzieje się powoli, ale sugestywnie. Porównują to ze Sierrą i coś w sposobie opowiadania w tym jest.

Prawdziwe, interesujące, poruszające. I zgadzam się z wieloma przedmówcami, kino rumuńskie ma się bardzo dobrze.

Rumunia, 2017Tytuł orginalny: Pororoca

Reżyseria: Constantin Popescu
Scenariusz: MFF w San Sebastián 2017 – najlepszy aktor (Bogdan Dumitrache)

Nagrody: MFF w San Sebastián 2017 – najlepszy aktor (Bogdan Dumitrache)

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 29 lipca 2018

Letnia szkoła życia [NH2018]

La Ciotat to miasto portowe, kiedyś tętniące życiem. Teraz w stoczni wśród nieruchomych dźwigów maluje się luksusowe jachty. Po mieście bez przyszłości szwenda się młodzież, że użyję słowa za którym wlecze się prawicowy smrodek, „multikulti”. Dostają szansę pracy ze znaną pisarką nad kryminałem, wspólnie piszą książkę, która zostanie opublikowana.

Laurent Cantret zrobił bardzo dobry film „Klasa” i klimat obu filmów jest podobny.

Interesujące, prawdziwe, wciągające studium wybuchania konfliktów, niechęci międzyludzkich opatrzonych potem etykietą ksenofobii. Bardzo ciekawe rozmowy, awantury, obserwacje. Do tego dojrzewanie, seksualność. 

Z ciekawostek w La Ciotat nakręcono jeden z pierwszych filmów „Wjazd pociągiem na stację w La Ciotat” Braci Lumiere

Warto.

Francja, 2017Tytuł orginalny: L'atelier
Reżyseria: Laurent Cantet
Scenariusz: Robin Campillo, Laurent Cantet

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

Pewnego dnia [NH2018]

Anna ma troje małych dzieci, męża, małe mieszkanie, mało pieniędzy. Widzimy jej dzień, dzieci, ubrania, konflikty, gorączki, śniadania, zajęcia baletu, skrzypiec, koncert, strój galowy. Kierat i kobietę, która pędzi, do tego jej mąż miał/nie miał romans, ale kierat nie zwalnia, tylko piękna kobieta jest coraz bardziej pozbawiona życia. W końcu chce, żeby dali jej spokój.

Ciasne filmowanie, monotonne, a zarazem popierdalające, żeby nadążyć za tempem spraw. Dramaty małe i duże, ale wplecione w kierat, więc bez żadnego należnego im uwypuklenia. W pędzie, mimochodem, na marginesie. 

Reżyserka gra główną bohaterkę i jest świetna.

Było w tym filmie coś poruszającego.

Węgry, 2018Tytuł orginalny: Egy NapReżyseria: Zsófia Szilágyi
Scenariusz: Réka Mán-Várhegyi, Zsófia Szilágyi

Nagrody: MFF w Cannes Tydzień Krytyki 2018 - Nagroda FIPRESCI

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

Sauvage [NH 2018]

„Przełamując fale” w wersji gejowsko francuskiej, czyli Lasek Buloński i męska prostytutka. Leo jak Bess ma w sobie coś dziecinnego, kocha na zabój, nie dba o siebie, idzie na oślep, trochę psiak, któremu miły jest ludzki dotyk, ale nawet welwetowa smycz mu nie służy.

Prawdziwy, naturalistyczny, hardcorowy - praca gejowskiej prostytutki to nie bułka z masłem. Jest w nim coś romantycznego i przerażającego.

Francja, 2018
Tytuł orginalny: Sauvage
Reżyseria: Camille Vidal-Naquet
Scenariusz: Camille Vidal-Naquet

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 27 lipca 2018

I oddychaj normalnie [NH 2018]

Lara, samotna matka, jak mniemam eksheroinistka i jej kilkuletni synek, walczą o utrzymanie się na powierzchni porządnego islandzkiego społeczeństwa, raczej ich nie stać na płacenie rachunków i wynajęcie mieszkania. Praca w straży granicznej jest szansą na osiągnięcie normy społecznej. Sukces w pracy Laury to wyrok dla Adji, która usiłuje uciec do lepszego świata bo nie ma dla niej drogi powrotnej.

Reżyserka wie o czym opowiada, pracowała z uchodźcami jako wolontariusz. Kilka obrazów z życia nielegalnego emigranta, wiadomo przerażające. Wspierające się kobiety. Idea pomagania, idea widzenia człowieka w człowieku. To wszystko ładne, ale dla mnie jakoś średnio wiarygodne, więc poruszona nie byłam szczególnie, ale Monika była bardzo.

Islandia, 2018Tytuł orginalny: Andið eðlilegaReżyseria: Ísold Uggadóttir
Scenariusz: Ísold Uggadóttir

Nagrody: Sundance 2018 – Directing Award; FF w Göteborgu 2018 – Nagroda FIPRESCI

Obejrzany na MFF Nowe Horyzonty 26 lipca 2018