Blask (2017)

Audiodeskryptorka pracuje nad filmem, a grupa wzrokowo niewydolnych ocenia jej pracę, w grupie jest tracący wzrok fotograf/operator. Jej mama traci pamięć. Tatę straciła nie wiadomo jak. Poetyckie, czasami piękne, upojna muzyka, okropnie wybrakowane, nie wciągnęło mnie ani trochę, podziwiałam europejsko piękną Ayame, cudowny las na wzgórzach, ale to tyle. 

Rozczarowanam.

Wcześniejsze filmy Naomi Kawase „Las w żałobie” i „Kwiat wiśni i czerwona fasola” dupkę urywają i polecam.

Japonia, 2017 (polska premiera 9 lutego 2018)
Tytuł oryginalny: Hikari
Scenariusz i reżyseria: Naomi Kawase
Muzyka: Ibrahim Maalouf
Nagroda Jury Ekumenicznego - MFF Cannes 2017

Obejrzany w kinie Elektronik w Warszawie 6 marca 2018 r.

Bliskość [NH 2017]

Kaukaz, żydowska rodzina, ojciec z córką prowadzi warsztat samochodowy, w pierwszych kadrach widzimy ich ciaśniutko i w zasadzie kadr się zbytnio nie poszerza. Między nimi jest ciepło, potem w kadr wchodzi odpychajaca matka, która wstydzi się córki w spodniach, potem brat, pomiędzy rodzeństwem jest znowu ciepło i niepokojąco blisko. Tak ich oglądamy z bliska, żyją w żydowskiej wspólnocie, na Kaukazie, córka szuka bliskości poza plemieniem i poza regułami. I zdarza im się nieszczęście i w ramach swojej bliskości dobrej lub złej i ciasnoty próbują przetrwać. 

Duszny film, mięsisty, bardzo dobry i debiut 26-latka.

Rosja, 2017 (polska premiera: 9 marca 2018)
Reżyseria: Kantemir Bałagow
Scenariusz: Kantemir Bałagow, Anton Yarush

Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) - najlepszy film sekcji 'Un Certain Regard' na MFF Cannes 2017.

Obejrzany na festiwalu Nowe Horyzonty 2017.

Niemiłość [NH 2017]

Rozpadające się małżeństwo, toksyczni rodzice, dojmująca samotność, serca zmiażdżone na prawo i lewo i boli, ojć jak boli, upadek, ból, brak nadziei. Upadają ludzie, upada Rosja, chociaż biegnie do przodu?

Zwiagincew, odetchnąć się nie da. Koniecznie.

To film z mojej dziesiątki najlepszych w 2017 r.

Rosja, 2017 (premiera kinowa w Polsce 2 lutego 2018)
Reżyseria: Andriej Zwiagincew

Scenariusz: Oleg Negin, Andriej Zwiagincew
W rolach głównych: Aleksiej Rozin i Mariana Spiwak
Dystrybucja w Polsce: Against Gravity

120 uderzeń serca [NH 2017]

Lata 90-te, Paryż, epidemia AIDS. Grupa aktywistów Act Up próbuje zmusić do działania rząd i koncerny farmaceutyczne. Rząd wykonuje nibydziałania, koncerny pracują nad podniesieniem cen leków, które wprowadzą, a ludzie umierają. Cudowny moment na to, żeby łeb podnosiły wszelkie homofobiczne uprzedzenia, czyli kara boska, choroba gejów etc. Rządy pieniądza jak nigdy robią niezwykłe wrażenie, po jednej stronie śmierć w stolicy mody, czyli nie w okolicach równika, w krajach objętych wiecznym konfliktem wojennym czy strefą głodu, tylko w środku cywilizacji, a po drugiej przestronne sale konferencyjne, faceci w nieskazitelnych garniturach wciskający marketingową gadkę, która usprawiedliwa nieudzielanie pomocy umierającym. 

Uniwersalne. Widzimy tamte czasy, działania aktywistów (bardzo ciekawe dyskusje na temat podejmowanych akcji, walki wewnętrzne) i love story ze śmiercią w tle. Bardzo nastrojowy homoseksualny klimat, poczucie humoru. Jest wzruszający, wstrząsający, spłakać się można. Polecam.

Francja, 2017
Scenariusz i reżyseria: Robin Campillo
Grand Prix, Nagroda Specjalna i nagroda FIPRESCI na MFF w Cannes w 2017 r.

Obejrzany na 17. MFF Nowe Horyzonty w sierpniu 2017 r.