„Dom dobry” przemocowy związek po hardcorze. Ciało boli jak sie ogląda, wiadomo, w końcu to Smarzowski. Film prowadzi przez cały proces ubezwłasnowalniania kobiety, te momenty kiedy „nie zawsze jest źle”, „bo ma trudny okres w pracy”, „nie radzi sobie z emocjami”. I te milion momentów, kiedy można z tego wyjść, a się nie wychodzi. Na mnie jednak największe wrażenie zrobił mur obojętności i republika kolesiów. Potwornie to prawdziwe, potwornie to powszechne, potwornie to niebezpieczne.
Bardzo się cieszę, że takie tłumy oglądają ten film, może to komuś to pozwoli wyjść w odpowiednim momencie, albo poprosić o pomoc.
Jako psychofanka Smarzowskiego mówię - koniecznie, ale będzie bolało.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz