Hristo [WFF 2016]

Pierwszy film na tym festiwalu [Warszawski Festiwal Filmowy 2016], który mną wstrząsnął.

Hristo, Bułgaria, chłopak ma 18 lat, ma pracę, pomieszczenie w piwnicy, które nazywa mieszkaniem. Za wszelką cenę chce żyć jak normalni ludzie, mieć swoje mieszkanie, żonę, pracę, nie chce wrócić na ulicę na której całkiem niedawno był. 

Wstrząsająca i genialnie pokazana historia walki na śmierć i życie o przetrwanie, o nieutonięcie, rozpacz, desperacja, samotność, rozpaczliwe chwytanie się każdej deski ratunku. I co krok ściana nie do przejścia. Prawdopodobieństwo, że mu się uda, jest jak szansa na przeżycie kaczki, która przekracza Puławską na wysokości Wyścigów.

Ma ten film coś nowohoryzontowego w sobie, ale w tym najlepszym tego słowa znaczeniu, bohater ma coś z Tsai Ming LIangowych samotnych nieszczęśników.
Rewelacja, mam nadzieję, że festiwale go docenią, bo nie ma szansy u zwyczajnej publiczności.

Bułgaria, 2016
Reżyseria: Grigor Lefterov, Todor Matsanov

Scenariusz: Grigor Lefterov
Nagroda Młodych Krytyków na WFF 2016

Film obejrzany na Warszawskim Festiwalu Filmowym w październiku 2016 r.

Ajka

Młoda kirgijska kobieta walczy o przetrwanie w Moskwie, pozbawiona jakichkolwiek praw, człowiek żebrak desperacko szukający pracy. Jak szczur zapędzany w kozi róg, ciągle udaje jej się uciec, ciagle wydrapuje pazurami kawałeczek nadziei. Wszystko to robi z krwawiącą macicą i piersiami, które rozsadza mleko, bo dziecko ich nie ssie. A Moskwa puszy się Jaguarami, futrami, Guccim, a pomiędzy tym ludzie niższej kategorii wyrywają sobie co mogą. A opady śniegu są tego roku nadspodziewanie duże.

Ten film jest wstrząsający, przewalcował mnie doszczętnie. Najmniejszy człowiek walczący o przetrwanie. Macierzyństwo, niechciane, przemocowe, chowane za zasłonką w składziku ze środkami czystości. 

Suka, której szczeniaki ssą mleko z ociekającego krwią podbrzusza.

Przypomniał mi trzy tytuły: „Syn Szawła”, „Hristo”, „12 i ani jednego mniej”

Film obowiązkowy i bolesny.

Rosja, 2018
Tytuł oryginalny: Ayka
Reżyseria: Sergei Dvortsevoy

Nie ma nas w domu

Mama, tata, syn, córka. Mama pielęgniarka, tata imał się wszystkiego teraz wchodzi w nowy etap zawodowy, syn, nastolatek, graficiarz, córeczka, słodki rudzielec.

Ricky, próbuje wyprowadzić rodzinę na prostą i zostaje kurierem. Wydawałoby się, że zatrudnia się w formie kurierskiej, ale nie, wchodzi w układ z korporacyjna mafią. Mafia ssie do ostatniej kropli i nie odpuszcza. Ricky się zażyna, jego żona też, dzieci siedzą w domu same, urocza para, która tworzą zaczyna obumierać, rodzinę zaczyna żreć korozja przerażenia o przetrwanie, umęczenia, wiecznego niepokoju.

Abbie będąc pielęgniarką zagląda w oczy zaniedbanemu, choremu nieszczęściu. Podmywa pozostawionych samym sobie staruszków, którzy dnie spędzają patrząc w okno w oczekiwaniu na pielęgniarkę, która pomoże im wstać.

Tradycyjny, piękny Loach z dużo czujniejszym zakończeniem niż „Ja, Blake”

Jak to ładnie napisał Michał Wałkiewicz/Filmweb: „rodzi się w sercu ten rodzaj gniewu, o który chyba chodziło”

Skojarzenia filmowe: mój ukochany, bułgarski: Hristo i Ja, Blake

Reżyseria: Ken Loach

UK 2019

język angielski

Tato [Nowe Horyzonty 2020]

 

Serbia, wieś taka,  że juz biedniej być nie może. Mama, tata, dzieci, ledwo ciągną, zdesperowana żona próbuje desperacką akcją zmusić dyrektora fabryki, żeby wypłacił mężowi zaległe pieniądze. Jej akcja przyciąga uwagę. skorumpowanego dyrektora opieki społecznej, skorumpowanego chuja o wyglądzie post prlowskiego urzędnika. Żona w szpitalu, a mąż,  najpokorniejszy człowiek na świecie próbuje odzyskać dzieci. Aktem desperacji idzie 300 km do Belgradu, żeby osobiście wręczyć ministrowi pismo. Nikola należy do tej części społeczeństwa, której nikt nigdy nie widzi, chyba, że śpi na kartonie pod wejściem do kawiarni. Można zastosować na nim każdą przemoc systemową. Fakt jego śmierci zostanie odnotowany wyłącznie przez najbliższych. Niewidoczność jego egzystencji równa się bezdomnemu psu, który się do niego przypętał, albo garstce uchodźców, których kierowca wysadzi 300 km od granicy. On jest biedą, otacza go bieda, bieda mu kradnie, bo sama jest biedna, a on nadludzkim wysiłkiem, zamiast się po prostu grzecznie powiesić, walczy, żeby wypłynąć na powierzchnię.

Ten temat jest jest jednym z moich ulubionych, film nowych horyzontów nie wytycza, ale to przyzwoita i poruszająca rzecz.

Skojarzenia filmowe:

Hristo

Tytuł oryginalny: Otac

Reżyseria: Srdan Golubovic

Serbia 2020

Język serbski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2020

Pióra [Nowe Horyzonty 2021]

Bieda, taka na granicy wysypiska śmieci, w zasadzie każdy fragment krajobrazu wyglada jak śmietnik, nawet lokalny bogacz jeździ samochodem z gąbką wystającą z tapicerki, no, ale jeździ i na benzynę ma. 

W centrum akcji jest kobieta, która wygląda jakby od otoczenia dzieliła ją gruba, pancerna szyba. Wykonuje polecenia męża, opiekuje się dziećmi, zamyka okno kiedy do mieszkania zaczyna lecieć dym z komina pobliskiej fabryki. Ona milczy, w zasadzie jej nie ma w tym wszystkim, przemieszcza się, wykonuje czynności, prawie nie mówi, nie okazuje uczuć, nic nie wiadomo. Mąż czasem przyniesie trochę luksusu, żeby przykryć nędzę i zapomnieć o niepłaconym czynszu. Potem dzieje się coś tajemniczego i teraz kobieta musi zawalczyć o byt, a do tego zaopiekować się kurą, która zajęła miejsce męża. Możliwości ma małe, do fabryki nie przyjmują kobiet, do sprzątania się nie nadaje. Kombinuje jak może.

Przedziwny film, ujął mnie tym nieludzkim brudem wszystkiego, tym przepychaniem się kobiety nieobecnej przez rzeczywistość i elementami brudnej bajki.

Skojarzenia filmowe: Hristo, Tato

MFF w Cannes, Tydzień Krytyki 2021 – Główna Nagroda

Nowe Horyzonty 2021 - Wyróżnienie Jury

Tytuł oryginalny: Feathers

Reżyseria: Omar El Zohairy

Egipt, Holandia, Grecja, Francja, 2021

język arabski

Obejrzane na Nowych Horyzontach 2021