Ostatni wiking

 

„Ostatni wiking”, taki tytuł, że nawet opisu nie chciało mi się przeczytać, na szczęście Monika chciała iść. Okazało się, że to zajebista, super czarna komedia po bandzie o traumach, samotnych wilkach i innych Beatlesach i o tym jak znajdujesz oparcie w zaskakujących osobach i jak  z bandą lepiej, niż samotnie.

Obśmiałam się jak norka, zrobił mi bardzo dobrze. 

Jest już na VOD, ale czasem jeszcze grają w kinie i ja polecam do kina, jako zbiorowy rechot.

Tytuł oryginalny: Den sidste viking

Reżyseria: Anders Thomas Jensen

Dania, 2025

Left-Handed Girl. To była ręka... diabła!

 

Kobiety, które próbują przetrwać rozczarowujące związki, problemy finansowe, problemy na linii matka-córka. Są piękne, pełne energii, znerwicowane, wykończone i powstające jak Feniks z popiołów.

Matka wychowująca samodzielnie nastoletnią córkę i mała córeczkę przeprowadzają się do Tajpej i próbują ułożyć sobie życie od nowa. Mama otwiera stoisko z kluskami na nocnym markecie, córka w seksownym outficie sprzedaje betel dla szefa cwaniaka. I babcia, która kręci lewe interesy przynoszące dobre pieniądze. Do tego skonfliktowane siostry z piętrzącymi się pretensjami i brat - prince charming, ulubieniec mamusi.

Trzy główne bohaterki wchodzą nam w serce i zostają, więc wszystkie ich niepowodzenia, potknięcia, tragedie i nowe nadzieje przeżywamy (w każdym razie ja :) mocno.

Dynamiczny, smutny, radosny, cudny film.

Skojarzenia filmowe Florida Project, Fortunata.

Ciekawostka: cały film nakręcony iPhonem

Tytuł oryginalny: Left-Handed Girl

Reżyseria: Shih-Ching Tsou

Tajwan

Głos Hind Rajab

 

Prawdziwa historia Hind Rajab, sześcioletniej dziewczynki, która przez kilka godzin tkwi w samochodzie ostrzeliwanym przez izraelskie wojsko. Oglądamy ją z perspektywy biura Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca, koordynującego pomoc medyczną w bombardowanej Gazie. Przez kilka godzin utrzymują telefoniczny kontakt z Hind Rajab, ukrywającą się w ostrzeliwanym aucie, jednocześnie próbując wysłać po nią karetkę. Karetka stoi gotowa osiem minut od dziewczynki, ale nie może wyruszyć bez wcześniej ustalonej przez izraelskie Ministerstwo Obrony trasy ani bez oficjalnej zgody na przejazd. Palestyński Czerwony Półksiężyc nie może kontaktować się z ministerstwem bezpośrednio — musi robić to za pośrednictwem Czerwonego Krzyża w Jerozolimie. Oczekiwanie trwa kilka godzin.

Film składa się z części fabularnej i dokumentalnych nagrań rozmów zarejestrowanych w tym czasie.

"Głos Hind Rajab" daje kopa w podbrzusze i trzeba go obejrzeć.

Srebrny Lew w Wenecji.

Dystrybutor: Stowarzyszenie Nowe Horyzonty

Oryginalny tytuł: Sawt Hind Rajab

Reżyseria: Kaouther Ben Hania

Obejrzałam w Kinotece 

Dom dobry

 

„Dom dobry” przemocowy związek po hardcorze. Ciało boli jak sie ogląda, wiadomo, w końcu to Smarzowski.  Film prowadzi przez cały proces ubezwłasnowalniania kobiety, te momenty kiedy „nie zawsze jest źle”, „bo ma trudny okres w pracy”, „nie radzi sobie z emocjami”. I te milion momentów, kiedy można z tego wyjść, a się nie wychodzi. Na mnie jednak największe wrażenie zrobił mur obojętności i republika kolesiów. Potwornie to prawdziwe, potwornie to powszechne, potwornie to niebezpieczne.

Bardzo się cieszę, że takie tłumy oglądają ten film, może to komuś to pozwoli wyjść w odpowiednim momencie, albo poprosić o pomoc.

Jako psychofanka Smarzowskiego mówię - koniecznie, ale będzie bolało.

Skojarzenia filmowe: "Żona policjanta"

Reżyseria: Wojtek Smarzowski

Polska 2025

Północ Południe

Quebo przeciska się przez zakamarki swojej neuroatypowości.

Wchodzi jednymi drzwiami, wychodzi innym oknem.

Zamyka się panicznie w swojej rozszczelnionej głowie.

Kłóci się ze sobą, dogaduje, godzi, obraża.

Ludzie przez jego życie przechodzą i znikają, a on zostaje sam ze swoim hałasem i ciszą.

Może to i lepiej, może to i gorzej, może to i zaraz, a może za nigdy.

Bolą mnie klawisze na słowo musical, ale tak, ten film to musical, w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Kuba otwiera się w nim w przejmujący sposób.

Obrazy są piękne we wszystkich elementach.

Dostajemy dokładnie tyle, ile powinniśmy, nie za dużo, nie za kawa na ławę, w punkt.

„Północ Południe” wciąga słowem, obrazem, zwierzeniem.

Koniecznie na duży ekran, z dobrym dźwiękiem — bo żal tracić.

To naprawdę wielka, ogromna radość, aż do podskoków, że mogłyśmy dołożyć swoją castingową cegiełkę — za co wielkie dzięki Paulinie Krajnik, Annie Piekut i Sebastianowi Pańczykowi.

Reżyseria: Sebastian Pańczyk

Polska 2025

Tak [Nowe Horyzonty 2025]

 

Y jest muzykiem jazzowym, jego partnerka Yasmin jest tancerką, chałturzą to mało powiedziane, kupczą czym się da i na czym da się zarobić. Bardzo mocne skojarzenie mam z „Animal” Nowe Horyzonty 2024. 

Ich klientela to bogacze, porobione twarze, wielkie brzuchy i zdolność kupowania wszystkiego. „Trójkąt” i cała reszta filmów biorąca pod lupę możnych tego świata, których siła nabywcza oznacza, że mogą kupować również ludzi. Kupowanie ich tańca, śpiewu, uśmiechów, ciała to jedno, ale pojawia się oferta kupienia sumienia. 

Y i Yasmine żyją zagłuszając własne uczucia i wieści z Gazy głośną playlistą hitów do których tańczą wszyscy. Z nimi społeczne sto Izraela, które jak mantrę powtarza za propagandą Netanjahu „szpital/dom/szkoła to były tylko przykrywki dla organizacji terrorystycznej”. 

Ale wracamy do kupowania sumienia. Y dostaje ofertę, która ustawi ich na życie, będą mogli wyjechać na wyspę i żyć szczęśliwie. Ma jednak napisać muzykę do nowego hymnu o tekście nawołującym do unicestwienia Palestyńczyków.

„In one year there will be nothing left living there. And we’ll return safely to our homes. We’ll annihilate them all.” 

Jest to cytat z prawicowej izraelskiej organizacji anty-palestyńskiej, zwanej Civic Front (Civic Front for Jewish Settlement)

Bogacz oferuje pieniądze, ale też mogą wybrać sobie prezenty, te same, które dostaje Bibi.

Cały film jest skokami, zmianami, tańcem, zmiana kolorów, tandetą, kakafonia obrazu i dźwięków. Pierwsza część zrobiła mi tak, że myślałam, że będę miała sztos sztosów, później już nie, ale wciąż film koniecznie do obejrzenia.

Tytuł oryginalny: „Yes!”

Reżyseria Nadav Lapid

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2025

Dwaj prokuratorzy [Nowe Horyzonty 2025]

 

Łoźnica tak buduje swoje filmy, żebyśmy nie oglądali jego historii, ale w nie weszli, żebyśmy siedzieli gdzieś tam w kąciku pokoju przesłuchań i widzieli tortury, wymuszanie zeznań, łamanie człowieka. Rozpaczliwe próby walki z systemem, naiwność, przegraną wobec stalinowskiego reżimu.

Film perfekcyjny.

Tytuł oryginalny: "Два прокурора"

reżyseria: Сергій Лозниця

Francja, Niemcy, Holandia, Łotwa, Rumunia, Litwa, Ukraina 2025

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2025

Wiadomość [Nowe Horyzonty 2025]

 

Anika jest małą dziewczynką i posiada niezwykłą w naszych czasach umiejętność słuchania, słucha zwierząt i rozumie co do niej mówią. Podróżuje kamperem z dwojgiem dorosłych, którzy opiekują się nią troskliwie. Anika nosi w sobie smutek zwierząt, które opowiadają jej o swoich problemach, tęsknotę za mamą, która nie daje sobie rady ze swoją głową. Wszystko w nostalgicznych, argentyńskich krajobrazach.

Bardzo czuły film, zamknięty w uważnych oczach dziewczynki słuchającej.

Tytuł oryginalny: „El mensaje”

Reżyseria: Iván Fund

Argentyna 2025

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2025

Poeta [Nowe Horyzonty 2025]

 

Oscar w młodości wydał tomik poezji, znany i nagradzany. Od tamtej pory jest tylko wkurwiającym nieudacznikiem mieszkającym z mamą. Jego kumple, to heterycy w wieku średnim, którzy odnieśli sukces i wiedzą najlepiej. Skoro już musi zacząć zarabiać, no niech im będzie,  pracuje jako nauczyciel poezji. W jego klasie jest dziewczyna, która pisze świetne wiersze, ale nie marzy jej się kariera. Te światy zderzają się i powodują, że myślimy o tym co daje szczęście, czy musi nam się udawać, że nie musimy być tacy sami - wiekopomne odkrycie, but still :), że możemy coś wziąć od ludzi co nam uspokoi skołatane serduszko.

Pośmiałam się, popłakałam, bardzo się cieszę, że obejrzałam ten film.

Tytuł oryginalny: Un Poeta

Reżyseria: Simón Mesa Soto

Kolumbia 2025

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2025

Niewygodna prawda [Nowe Horyzonty 2025]

 Pansy cały film drze się na wszystkich, jej wściekłość nie daje jej spać, krzyczy, krzyczy, wrzeszczy, boli ją okropnie wszystko w środku, do dna. Wszyscy się tego krzyku boją. Jej krzyk złamie każdego, ale nie jest w stanie przebić grubego muru , który zbudowała wokół swojego smutku. Samotna, zrozpaczona, najeżona, wściekła.

Normalny film, tempo, czysty obraz.

Tytuł oryginalny: „Hard Truths”

reżyseria: Mike Leigh

Wielka Brytania 2024

Obejrzałam na Nowych Horyzontach 2025